Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 560/16

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] Sp. jawna w [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którym oddalono skargę wyżej wymienionej spółki od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2015 roku nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 31 października 2014 roku [...] Sp. jawna z siedzibą w [...] dokonało zgłoszenia w Staroście [...] zamiaru wymiany tablic informacyjno-dojazdowych w pasie drogi dojazdowej do salonu [...]. Pod zgłoszeniem podpisał się w imieniu spółki dyrektor generalny [...].

Uznając, że zgłoszenie powyższe nie odpowiadało wymogom określonym w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Starosta [...] zobowiązał wnioskującą do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 20 listopada poprzez:

1. – podpisanie zgłoszenia przez osobę uprawnioną do reprezentacji spółki,
2. – złożenie oświadczenia o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane,
3. – oznaczenie terminu rozpoczęcia robót,
4. – jednoznaczne określenie czy tablice mają być dopiero budowane,
5. – szczegółowy opis projektowanych tablic oraz
6. – określenie lokalizacji tablic na wyrysie mapy zasadniczej.

W związku z tym, że inwestor nie wykazał prawa osoby podpisanej pod zgłoszeniem do reprezentowania Spółki (zgodnie z KRS), nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, nie określił terminu rozpoczęcia planowanych robót i nie wskazał dokładnej lokalizacji tablic, Starosta [...] decyzją z dnia [...] 2014 roku wyraził sprzeciw w sprawie zgłoszenia wyżej wymienionych robót budowlanych.

Od decyzji organu I instancji odwołała się [...] sp. jawna reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu złożonego odwołania podniesiono, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym decydujące znaczenie dla wyniku sprawy, naruszył przepisy prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy. Strona podniosła, że organ I instancji powinien wezwać inwestora w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia zgłoszenia o stosowne pełnomocnictwo, a w razie jego nieuzupełnienia uznać zgłoszenie za niedokonane. Działanie zaś organu I instancji w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powinno było nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego, jakim było dokonanie zgłoszenia przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania inwestora.

Decyzją z dnia [...] 2015 roku Wojewoda [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego oraz na art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jego ocenie postępowanie organu I instancji było prawidłowe. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.Jednocześnie, zgodnie z art. 30 ust. 5c ustawy, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Zatem w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia organ I instancji prawidłowo wyraził swój sprzeciw.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła [...] Sp. jawna reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia skarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła organowi lI instancji:

1. – naruszenie poprzez błędne zastosowanie art. 28 ust. 2 i art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane,
2. – naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji, poprzez uznanie za stronę postępowania i skierowanie decyzji do "skarżącego'' jako inwestora, który w rzeczywistości nie dokonał zgłoszenia robót budowlanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację przestawioną w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 października 2015 roku oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że instytucja zgłoszenia budowy lub zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych stanowi postępowanie ułatwiające, a przede wszystkim przyśpieszające procedury zmierzające do legalnego rozpoczęcia działalności regulowanej ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Do dokonania zgłoszenia zawierającego rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane) jest zobowiązany inwestor, do którego winien dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Natomiast właściwy organ budowlany, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł w tym terminie sprzeciwu. Stąd przyjmuje się w orzecznictwie, że procedura określona w art. 30 ustawy ma charakter szczególny i nie stosuje się tu wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej.

Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a., mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w p.b. (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane decyzją o sprzeciwie) będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji.

Dalej Sąd podniósł, że ustawodawca w art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane przyjął, iż w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W rozstrzyganej sprawie zgłoszenia zamiaru wymiany tablic informacyjno- dojazdowych złożyła Dyrektor Generalny [...] sp. j. w [...]. W związku z tym, iż zgłoszenie nie zawierało wymaganych elementów, organ wezwał skarżącą (w trybie 30 ust. 5c ustawy) do uzupełnienia zgłoszenia o:

1. – oświadczenie o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane,
2. – oznaczenie terminu rozpoczęcia robót,
3. – jednoznaczne określenie, czy tablice mają być dopiero budowane,
4. – szczegółowy opis projektowanych tablic,
5. – określenie lokalizacji tablic na wyrysie mapy zasadniczej, do dnia 20 listopada 2014 r.

We wskazanym terminie inwestor nie uzupełnił zgłoszenia o wiele podstawowych elementów, przede wszystkim nie złożył oświadczenia o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane.

Niezależnie od tego organ wezwał inwestora o złożenie na zgłoszeniu podpisu osoby uprawnionej do reprezentacji. W tej kwestii inwestor nie wypowiedział się. W odwołaniu wskazywał jednak, że organ powinien tu zastosować rozwiązanie przewidziane w art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał, że odpowiada ona prawu, brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Starosta [...] zasadnie wezwał inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane w tym do złożenia pod zgłoszeniem podpisu przez osobę uprawnioną do jego reprezentowania. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony, zgodnie z którym organ w przypadku braku pod zgłoszeniem podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania inwestora, winien wezwać o uzupełnienie tego braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wynika to przede wszystkim z tego, iż organ ma na wydanie swego rozstrzygnięcia tylko 30 dni a przerwanie biegu tego terminu może nastąpić tylko poprzez wydanie przez organ postanowienia w trybie art. 30 ust 5c ustawy Prawo budowlane. Jeśli organ wezwałby inwestora do wykazania prawa reprezentacji w trybie przepisów ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, to mogłoby to już spowodować przekroczenie wspomnianego 30-dniowego terminu i inwestor mógłby rozpocząć budowę tablic informacyjno-dojazdowych.

Określony przepisami prawa budowlanego 30-dniowy czas wyznaczony na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy ma charakter materialnoprawny i nie podlega przedłużeniu, a jego upływ powoduje utratę przez właściwy organ kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw.

Nadto Sąd uznał za niewiarygodne tezy podnoszone w uzasadnieniu skargi przez stronę, iż podmiot ten wcale nie zamierzał realizować jakichkolwiek inwestycji w zakresie wymiany tablic informacyjno-dojazdowych. Wszak strona otrzymała postanowienie Starosty [...] z dnia [...] 2014 r., na które w stopniu niewystarczającym zareagowała udzielając informacji dotyczącej miejsca lokalizacji i kształtu tablic informacyjno- dojazdowych. Jeśliby więc organ w takiej sytuacji podjął ze Spółką korespondencję dotyczącą ustalenia właściwej reprezentacji oraz pozostałych kwestii niewyjaśnionych w zgłoszeniu, straciłby możliwość wyrażenia sprzeciwu wobec zgłoszenia, ze względu na upływ 30-dniowego terminu.

Powyższe okoliczności wskazują zdaniem Sądu, że rozstrzygnięcia organów administracji odpowiadają prawu. Nadto Sąd podniósł, że ma świadomość, iż przepisy dotyczące stosowania rozwiązania przewidzianego w art. 30 ustawy Prawo budowlane nie są kompletne i wystarczająco jasne. Jednak należy przyjąć, że regulacja dotycząca zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, a w szczególności w zakresie wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia ma charakter kompletny i autonomiczny w odniesieniu do regulacji ogólnego postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. jawna z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące:

1. 1) naruszenia prawa materialnego, tj.:
2. – art. 331 § 1 k.c. oraz art. 29 § 1 kodeksu spółek handlowych, przez ich błędną wykładnię prowadzącą do wniosku o możliwości reprezentowania spółki jawnej przez osobę nie będącą ani wspólnikiem, ani pełnomocnikiem,
3. – art. 30 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w miejsce art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 32 k.p.a.;
4. 2) naruszenie przepisu postępowania, tj.:
5. – art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi zawierającej należycie umotywowany zarzut określony w ostatnio wymienionym przepisie,
6. – art. 33 § 1, art. 67 § 1 i art. 91 § 2 ustawy p.p.s.a., poprzez zaniechanie doręczeń osobie posiadającej status podmiotu na prawach strony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji stanął na dość wątpliwym stanowisku, w świetle którego spółka jawna może być skutecznie reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez osobę nieuprawnioną. Zgłoszenie robót budowlanych przez taką osobę miałoby w każdym przypadku uzasadniać zgłoszenie sprzeciwu przewidzianego we wspomnianym przepisie. Pogląd ów jest o tyle kontrowersyjny, że nie wpływa w niczym na obowiązek właściwego określenia adresata skonkretyzowanego aktu administracyjnego. Zdaniem skarżącego jest nim osoba, która dokonała zgłoszenia - w danym przypadku [...], której nie zawiadomiono o trwającym postępowaniu sądowoadministracyjnym - nie zaś podmiot, który stał się niejako ofiarą nieprawidłowego i niedopuszczalnego zgłoszenia robót budowlanych przez nieuprawnionego. W niniejszej sprawie jest nią [...] Sp. jawna z siedzibą w [...]. Przyjęcie możliwości oddziaływania erga omnes zgłoszenia robót przez osobę nieuprawnioną prowadzi w prostej linii do stworzenia mechanizmu umożliwiającego skuteczne, złośliwe zablokowanie każdej inwestycji wymagającej zgłoszenia robót, poprzez dokonanie takiego zgłoszenia przez osobę niebędącą rzeczywistym inwestorem, niedziałającą w jego imieniu.

Wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pogląd, akceptujący rzekomą autonomiczność rozwiązań procesowych zawartych w ustawie prawo budowlane w stosunku do podstawowych zasad procedury administracyjnej, jest wyraźnie sprzeczny z przepisem art. 7 Konstytucji RP oraz art. 1 i 3 k.p.a. Zarzucone przez skarżącego naruszenie prawa materialnego polega więc na przyznaniu osobie nieupoważnionej uprawnienia do reprezentowania skarżącej spółki w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie to implikuje stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji (ar. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), a co za tym idzie, konieczność wydania przez sąd I instancji wyroku przewidzianego w art. artykułu 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, że gdyby skarżący chciał obecnie skorzystać z możliwości zgłoszenia robót budowlanych w zakresie, jaki był przedmiotem wcześniejszego zgłoszenia dokonanego przez nieuprawnioną osobę, stanąłby wobec konieczności ubiegania się o pozwolenie na budowę i spełnienia wszystkich związanych z nim wymogów formalnych. Oznaczałoby to uszczuplenie jego uprawnień na skutek działań osoby nieuprawnionej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty kasacyjne okazały się niezasadne.

Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego co do legalności poddanych kontroli decyzji w przedmiocie sprzeciwu wniesionego przez organ architektoniczno - budowlany po rozpatrzeniu zgłoszenia dotyczącego zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na zamiarze wymiany tablic informacyjno- dojazdowych w pasie drogi dojazdowej do salonu [...]

Z uwagi na całokształt zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zaznaczyć należy, że kwestionowane decyzje wydane zostały wskutek postępowania przeprowadzonego w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez skarżącego. Zgłoszenie przewidziane w art. 30 Prawa budowlanego jest jednostronną czynnością prawną dokonywaną przez inwestora, polegającą na zawiadomieniu organu administracji architektoniczno - budowlanej o zamiarze realizacji określonych robót budowlanych.

Inwestor określając w zgłoszeniu rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych wyznacza przedmiot podlegający sprawdzeniu przez właściwy organ na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Organ architektoniczno - budowlany ma zatem obowiązek sprawdzenia, czy objęta zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane kwalifikują się według art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego do zgłoszenia, czy też wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Po weryfikacji złożonej przez inwestora dokumentacji organ może ewentualnie nałożyć na inwestora w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 2).

W zależności od dalszych wyników czynności sprawdzających organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji bądź nie wydaje żadnego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), co oznacza pozytywne zakończenie sprawy. Nadto należy podkreślić, że w orzecznictwie jak i doktrynie za dominujący uznaje się pogląd, że w sprawie zgłoszenia zamierzenia budowlanego nie toczy się postępowanie administracyjne regulowane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Badanie tego zgłoszenia odbywa się w oparciu o nieuregulowane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wewnątrz administracyjne procedury. Dopiero gdy organ administracji architektoniczno- budowlanej w trybie art. 30 ust. 2 lub ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zdecyduje się wnieść sprzeciw, to nastąpi wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a. (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2011 roku, sygn.. akt II OSK 2080/14).

Specyfiką postepowania zgłoszeniowego o jakim mowa w art. 30 powołanej ustawy jest okoliczność, iż nie występuje w nim klasyczny wniosek o wszczęcie postepowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robót budowlanych wskazanych w ust. 1 tegoż artykułu. Dokonanie takowego zgłoszenia aktualizuje po stronie organu administracji architektoniczno- budowlanej kompetencje do przeprowadzenia swoistego postępowania sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, co upoważnia zgłaszającego do rozpoczęcia określonych w zgłoszeniu robót budowlanych, względnie wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Przewidziana przez ustawodawcę forma sprzeciwu jako decyzji administracyjnej przesądza o tym, iż dopiero od tego momentu w sprawie toczy się klasyczne postępowanie administracyjne podlegające w pełni regulacjom k.p.a. Konsekwencją przyjęcia powyższego rozstrzygnięcia jest uznanie, iż organ wzywa do uzupełnienia braków zgłoszenia w trybie określonym w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane.

Nie może budzić wątpliwości, że zgłoszenie będące w istocie oświadczeniem woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, inicjujące określone działanie organu winno być podpisane przez inwestora lub osobę upoważnioną do jego reprezentowania. Brak podpisu lub wykazania upoważnienia danej osoby do reprezentowania inwestora nakłada na organ obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w tym zakresie. Uznając, że przepis art. 30 ustawy Prawo budowalne reguluje w całości postępowanie zainicjonowane zgłoszeniem do chwili wydania ewentualnej decyzji o sprzeciwie organ winien wezwać inwestora o uzupełnienie zgłoszenia w oparciu o przepis ust. 2 powołanego artykułu. Przyjęcie, iż uzupełnienie braków zgłoszenia dotyczących podpisu lub wykazania upoważnienia osoby pod nim podpisanej do reprezentowania inwestora poprzez wezwanie do jego uzupełnienia pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania odpowiednio stosując art. 64 § 2 k.p.a. stanowiłoby zaprzeczenie charakteru instytucji zgłoszenia.

Wydłużałoby postępowanie zainicjowane zgłoszeniem, które ze swej istoty winno się charakteryzować szybkością oraz uproszczeniem procedury. Zasady wydawania postanowienia określonego w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane stanowią lex specjalis wobec ogólnych zasad postepowania administracyjnego przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. Nie zasługuje na akceptację pogląd, iż organ administracji architektoniczno- budowlanej nie jest uprawniony do nakładania na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie jego braków formalnych takich jak brak podpisu lub brak wykazania upoważnienia danej osoby do reprezentowania inwestora. Brak podpisu inwestora pod zgłoszeniem lub niedołączenie do zgłoszenia upoważnienia osoby pod nim podpisanej do reprezentowania inwestora jest niczym innym jak brak określonego dokumentu, czy to zgłoszenia czy też upoważnienia.

Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 33 § 1 k.c. w zw. z art. 29 § 1 kodeksu spółek handlowych. Po złożonym zgłoszeniem podpisała się osoba tytułująca się dyrektorem generalnym spółki, nie będąca wspólnikiem. Organ wezwał stronę do uzupełnienia braku zgłoszenia poprzez jego podpisane przez uprawnioną osobę lub złożenie upoważnienia osoby, która w imieniu spółki podpisała zgłoszenie. Nieuzupełnienie tego braku skutkowało w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji.

Z uwagi, że w zgłoszeniu jako inwestora wskazano [...], Sp. jawna w [...], przy uwzględnieniu, że w/w spółka tak jak zasadnie zauważył Sąd I instancji podjęła korespondencję z organem w przedmiocie uzupełnienia braków skargi brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, iż spółka ta nie była inicjatorem złożenia zgłoszenia, a jedynie osoba pod nim podpisana. Tym samy brak podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja został więc skierowana do osoby będąca stroną w sprawie.

Brak jest również do uwzględnienia zarzutu związanego z naruszeniem art. 33 § 1, art. 67 § 1 i art. 91 § 2 p.p.s.a. W toku postępowania sądowoadministracyjnego doręczeń dokonywano podmiotowi posiadającego status strony w niniejszym postępowaniu tj. [...] Sp. jawna z siedzibą w [...] jej pełnomocnikowi procesowemu.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.