Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 listopada 2019 r., II SA/Gd 273/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę B. Sp. z o.o. z/s w W. (Spółka) na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (PWINB) z 26 lutego 2019 r., nr WOP.7721.281.2018.AM, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. (PINB) postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 50 ust. 2 ustawy z 7 lipa 1994 r. Prawo budowlane (uPb), wstrzymał prowadzenie przez Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" robót budowlanych polegających na budowie dźwigu osobowego w Domu Handlowym "[...]" w S. przy ul. [...], działka nr [...] km. [...], wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta S. z 14 stycznia 2013 r. projektu budowlanego i warunków określonych w tej decyzji oraz zobowiązał Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" do przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych.
Następnie, decyzją z 29 sierpnia 2016 r., nr PINB-7141/56/0011-61/15, PINB nałożył na Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie do 30 listopada 2016 r., dwóch egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych polegających na budowie dźwigu osobowego w Domu Handlowym "[...]" w S. przy ul. [...] wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi.
Wyrokując w sprawie II SA/Gd 273/19 kolejno wskazano, że w dniu 22 maja 2017 r. Spółka złożyła wniosek, uzupełniony pismem z 26 czerwca 2017 r., o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem PINB z 29 czerwca 2016 r. oraz o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB z 29 sierpnia 2016 r., wskazując, że bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Spółka wyjaśniła, że cała korespondencja w toku postępowania adresowana była do niej na błędny (nieaktualny adres). Zmiana siedziby Spółki, jak i jej nazwy, pod którą działała, została ujawniona w KRS w dniu 16 stycznia 2015 r., zatem już w dacie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zaś o wydaniu przedmiotowych orzeczeń Spółka dowiedziała się 18 maja 2018 r., tj. w dacie otrzymania od PINB pisma z 10 maja 2017 r. zatytułowanego "Zawiadomienie".
Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że po wznowieniu postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem PINB z 29 czerwca 2016 r. organ powiatowy postanowieniem z 27 kwietnia 2018 r. uchylił dotychczasowe ostateczne postanowienie i orzekł o braku podstaw do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie dźwigu osobowego w Domu Handlowym "[...]" w S. przy ul. [...], działka nr [...] km. [...], oraz o braku podstaw do nałożenia obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych.
Następnie, postanowieniem z 20 czerwca 2018 r., PINB wznowił postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją ostateczną z 29 sierpnia 2016 r. wskazując, że Spółka wniosek swój oparła na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a ponadto zachowano miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że Spółka o wydaniu decyzji dotychczasowej dowiedziała się 18 maja 2017 r.
Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z 6 listopada 2018 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., PINB uchylił decyzję dotychczasową z 29 sierpnia 2016 r. i orzekł o nałożeniu na skarżącą Spółkę obowiązku sporządzenia i przedstawienia, w terminie do 31 marca 2019 r., czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych polegających na budowie dźwigu osobowego w Domu Handlowym "[...]" w S. przy ul. [...], działka nr [...] k.m. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót zrealizowanych w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków określonych w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi.
Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Dalej w wyroku II SA/Gd 273/19 przywołano, że powołaną w niniejszej sprawie decyzją z 26 lutego 2019 r. PWINB uchylił w całości decyzję PINB z 6 listopada 2018 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 29 sierpnia 2016 r.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy błędnie zweryfikował spełnienie przez Spółkę wymogów formalnych umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego. W ocenie organu wojewódzkiego wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez Spółkę po terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że niewątpliwie, w piśmie z 26 czerwca 2017 r., stanowiącym uzupełnienie źródłowego wniosku o wznowienie, Spółka wskazała, że wiedzę o przyczynie uzasadniającej wznowienie postępowania, tj. o istnieniu decyzji PINB z 29 sierpnia 2016 r., uzyskała w dniu 18 maja 2017 r., kiedy to doręczono jej pismo organu powiatowego z 10 maja 2017 r. zatytułowane "Zawiadomienie". Jednakże, jak wynika z akt sprawy, organ powiatowy w piśmie z 28 marca 2017 r. skierowanym do PWINB zwrócił się o przeprowadzenie postępowania w sprawie sprawdzenia, czy nie zachodzą okoliczności do stwierdzenia nieważności decyzji PINB z 29 sierpnia 2016 r., nakładającej na Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie do 30 listopada 2016 r., dwóch egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych polegających na budowie dźwigu osobowego w Domu Handlowym "[...]" w S. przy ul. [...], działka nr [...] k.m. [...].
Pismo to zostało doręczone do wiadomości Spółce w dniu 11 kwietnia 2017 r., o czym świadczy dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru. Dlatego też – jak wskazał organ odwoławczy – termin miesięczny, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., do złożenia przez Spółkę wniosku o wznowienie postępowania upływał 11 maja 2017 r., wniosek Spółki zaś został nadany pocztą w dniu 23 maja 2017 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie należało stwierdzić brak podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z 29 sierpnia 2016 r.
Spółka wniosła skargę na w/w decyzję PWINB domagając się jej uchylenia i zarzucając, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 148 § 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że uchybiono terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, podczas gdy Spółka złożyła przedmiotowe podanie w ustawowym terminie,
- - art. 139 K.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.
Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że Spółka dowiedziała się o decyzji dotychczasowej w dniu 11 kwietnia 2017 r. z treści pisma PINB z 28 marca 2017 r. W treści tego pisma, jak podkreśliła skarżąca, wymieniona została co prawda ostateczna decyzja organu powiatowego z 29 sierpnia 2016 r., jednakże w jej treści podano nieprawidłową nazwę podmiotu, którego dotyczyła (Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]") oraz nieprawidłowe nazewnictwo budynku (Dom Handlowy "[...]" w S.). Według Spółki, na podstawie tak szczątkowych informacji nie mogła ona powziąć wiedzy o istnieniu przedmiotowej decyzji. Taką wiedzę Spółka powzięła dopiero w momencie zapoznania się z aktami sprawy, kiedy to ustaliła, że decyzja PINB z 29 sierpnia 2016 r. faktycznie jej dotyczy.
Ponadto, jak wskazała Spółka, decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. a więc organ ten uznał, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania i okoliczność ta, zdaniem Spółki, nie powinna podlegać dalszej kontroli reformatoryjnej przez organ odwoławczy, albowiem w takim wypadku dochodzi do naruszenia przez art. 139 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku skargę oddalił.
W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko PWINB wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym brak było podstaw, wbrew temu co uznał organ I instancji, do wznowienia na wniosek Spółki, postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z 29 sierpnia 2016 r. Podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało bowiem po terminie określonym w art. 148 K.p.a.
Sąd wojewódzki wskazał, że – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – skarżąca Spółka pierwszy raz o wydaniu decyzji PINB z 29 sierpnia 2016 r. dowiedziała się, nie jak sama wskazała w dniu 18 maja 2017 r., ale w dniu 11 kwietnia 2017 r., kiedy to doręczono jej (jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) pismo PINB z 28 marca 2017 r. kierowane do PWINB. W tych okolicznościach termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania upływał w dniu 11 maja 2017 r. Skarżąca Spółka podanie takie nadała w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2017 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu. W ocenie tegoż sądu, w świetle treści pisma z 28 marca 2017 r. skarżąca nie mogła mieć wątpliwości, czego dotyczyła decyzja kończąca postępowanie, w którym pozbawiono go, bez jego winy, udziału i jakie były przyczyny takiego stanu rzeczy.
Zdaniem WSA w Gdańsku PINB, badając pod względem formalnym wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 29 sierpnia 2016 r., błędnie uznał, że został on złożony w terminie określonym w art. 148 K.p.a. i niezasadnie, postanowieniem z 20 czerwca 2018 r., wznowił postępowanie w sprawie, po czym na podstawie art. 151 § 1 pkt 3 K.p.a., wydał decyzję z 6 listopada 2018 r. Powyższe, obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji z 6 listopada 2018 r. i umorzenia postępowania w sprawie wznowienia, jak słusznie orzeczono w zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła B. Sp. z o.o. z/s w W. (Spółka) – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 173 § 1 i § 2 oraz art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zarzuca się:
- 1) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja PWINB z 26 lutego 2019 r. nie narusza prawa i w konsekwencji wadliwe oddalenie skargi;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że strona nie dochowała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a w konsekwencji wydanie wyroku oddalającego skargę w sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie było do tego podstaw;
- 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 139 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zakaz reformationis in peius nie miał zastosowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, co doprowadziło do wadliwej konkluzji, iż nie narusza prawa, w następstwie czego wadliwe oddalono skargę;
- 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167, Pusa), polegające "na uchyleniu decyzji organu administracji mimo, że była ona zgodna z prawem".
Mając powyższe na uwadze w skardze kasacyjnej wniesiono o: rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Spółka wskazuje, że o istnieniu decyzji PINB z 29 sierpnia 2016 r., która jej dotyczyła, dowiedziała się w dniu 18 maja 2017 r. tj. w dniu doręczenia pisma zatytułowanego "Zawiadomienie". Tym samym, jej zdaniem, podanie o wznowienie postępowania nadane w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2017 r. zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie WSA w Gdańsku błędnie ocenił, że stanowisko PWINB ustalające datę "dowiedzenia się" Spółki o decyzji dotychczasowej na dzień 11 kwietnia 2017 r. jest prawidłowe.
Skarżąca kasacyjnie podnosi, że uwzględniając całokształt okoliczności sprawy PWINB powinien był rozważyć argumentację strony zawartą w odwołaniu wskazującą na brak jednoznaczności w ustaleniu daty "dowiedzenia się" o dotychczasowej decyzji. W konsekwencji wobec uzasadnionych wątpliwości co do tej daty, zastosowanie powyższej zasady prowadziłoby do jej ustalenia na dzień doręczenia Spółce pisma zatytułowanego "Zawiadomienie", tj. 18 maja 2017 r.
Zarządzeniem z 26 października 2022 r. z powołaniem się na art. 15zss4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA poinformowała strony o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym oraz możliwości uzupełnienia argumentacji
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.
A. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 151 Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga nie została uwzględniona przez sąd administracyjny, który w takim przypadku ją oddala. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie cyt. przepisu, skoro w tej sprawie skargę oddalono, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
B. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma zarzut naruszenia art. 148 § 2 K.p.a., określającego termin do wniesienia przez stronę podania o wznowienie postępowania. Niesporne jest, że skarżąca Spółka wniosła w dniu 22 maja 2017 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB z 29 sierpnia 2016 r. Organ wojewódzki uchylając decyzję organu I instancji wydanej we wznowionym postępowaniu uznał, że organ powiatowy błędnie nie dostrzegł, że termin do wniesienia podania w przedmiocie wznowienia postępowania upłynął dla Spółki 11 maja 2017 r., uwzględniając uprzednie doręczenie do wiadomości Spółce pisma PINB z 28 marca 2017 r. kierowanego do PWINB o ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z 29 sierpnia 2016 r. Stanowisko organu II instancji zaaprobował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, pogląd ten podziela Sąd Naczelny. Z powyższego pisma PINB, jak trafnie ustalił to sąd pierwszej instancji, wynika jednoznacznie jaki organ wydał decyzję ostateczną (PINB), jaka była jej data (26 sierpnia 2016 r.), jaki był jej przedmiot (nałożenie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dla robót polegających na budowie dźwigu osobowego w budynku Domu Handlowego w S. na dz. nr [...] k.m.
S. przy ul. [...]) i do kogo była skierowana (Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]"). Niewątpliwie pismo PINB doręczono Spółce w dniu 11 kwietnia 2017 r. Wbrew twierdzeniom skargi, wiadomości identyfikujące decyzję dotychczasową PINB z 29 sierpnia 2016 r. i jej przedmiot nie miały charakteru "szczątkowego", co nie pozwolić miałoby Spółce dowiedzieć się o bycie dotychczasowej decyzji ostatecznej i tym, że dotyczyła ona interesu prawnego Spółki.
C. Również nie jest uprawnione to sformułowanie skargi kasacyjnej, jakoby podmiot składający podanie o wznowienie musiał uzyskać "jednoznaczną wiedzę" o wydaniu decyzji ostatecznej, której powinna być adresatem, ustawodawca w art. 148 § 2 K.p.a. nie posłużył się wszak takim kwantyfikatorem owej "wiedzy" co do uzyskania wiadomości o wydaniu decyzji. Niesporne jest przy tym, co trafnie uwypuklił sąd pierwszej instancji, że Spółka powstała z przekształcenia Przedsiębiorstwa Handlowego "[...]". W tych okolicznościach trudno racjonalnie byłoby przyjąć, że Spółka od 11 kwietnia 2017 r. nie miałaby świadomości, że decyzja dotycząca konkretnej działki zabudowanej oznaczonym budynkiem handlowym, będącym własnością tej Spółki, podmiotu tego nie dotyczy.
Słusznie przeto sąd a quo przyjął, że informacje zawarte w piśmie PINB doręczonym Spółce 11 kwietnia 2017 r. wystarczające identyfikowały przedmiot sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną PINB z 29 sierpnia 2016 r., zatem to w dacie doręczenia w/w pisma z 28 marca 2017 r. organu powiatowego Spółka dowiedziała się o decyzji ostatecznej tegoż organu, dotyczącej interesu prawnego Spółki. Z tych względów zarzut naruszenia art. 148 § 2 K.p.a. nie jest trafny.
D. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., skoro organ odwoławczy słusznie dostrzegł wadliwe ustalenie organu I instancji co do dochowania przez Spółkę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z 29 sierpnia 2016 r.
E. Nie jest skuteczny, sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 81a § 1 K.p.a. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, przedmiotem zaskarżonej decyzji nie było nałożenie na Spółkę obowiązku, skoro decyzją tą PWINB uchylił decyzję organu I instancji m. in. nakładającą na Spółkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia organowi powiatowemu projektu budowlanego zamiennego oznaczonych robót budowlanych w określonym terminie i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie wznowienia postępowania.
F. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 139 K.p.a., uwzględniając treść rozstrzygnięcia organu II instancji nie sposób przyjąć, że uchylając decyzję PINB nakładającą na Spółkę obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego określonych robót budowlanych i umarzająca postępowanie wznowieniowe była decyzją pogarszającą sytuację prawną odwołującej się strony – Spółki. Argumentując zarzut naruszenia art. 139 K.p.a. Spółka wywodzi, że owo pogorszenie jej sytuacji prawnej wywodzić należy z dat wskazanych w decyzjach nakazowych PINB odnośnie sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Spółka jest jednak w swych wywodach wysoce niekonsekwentna – gdy idzie o zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie nie identyfikuje adresata decyzji dotychczasowej, skoro została ona skierowana do Przedsiębiorstwa Handlowego "[...]", gdy zaś chodzi o zarzut art. 139 K.p.a. wyjątkowo silnie identyfikuje się z dawną nazwą podmiotu gospodarczego, z przekształcenia którego Spółka ta powstała.
Kwestie przypuszczeń strony skarżącej kasacyjnie co do potencjalnych skutków następczo decyzji wobec oddalenia skargi, przy uwzględnieniu "przywrócenia" stanu prawnego wynikającego ze źródłowej decyzji PINB nie dowodzą – zdaniem Sądu Naczelnego w tym składzie – naruszenia art. 139 K.p.a.
G. Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 Pusa, przepisu określającego legalizm jako kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu postawiono w skardze kasacyjnej w aspekcie "uchylenia decyzji organu administracji mimo, że była ona zgodna z prawem". Rzecz w tym, że WSA w Gdańsku zaskarżonym wyroku oddalił skargę, czyli nie uchylał żadnej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sformułowano żadnego uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej.
H. Z powyższych wywodów wywieść należy wniosek, że nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, skoro sąd pierwszej instancji trafnie doszedł do wniosku, że skarga jest niezasadna, oddalił ją.
- I. Działając na zasadzie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji, czyli o oddaleniu skargi kasacyjnej, skoro nie miała ona usprawiedliwionych podstaw.