Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r. w sprawie II SA/Wr 246/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi "B" S.A. Zakład [...] we W.: w punkcie I. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] Nr [...] w części stanowiącej jej treść objętą liczbą porządkową 6; w punkcie II. stwierdził nieważność decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej we W. z dnia [...] Nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie oznaczonym liczbą porządkową [...]; w punkcie [...] dalej idącą skargę oddalił. natomiast w pkt. [...] orzekł, ze decyzja nie może być wykonana w części opisanej w pkt. [...] wyroku.
Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we W. z związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe w części obiektów dworcowych stacji W., opisanymi w protokole z czynności kontrolnych z dnia [...] w oparciu o art.26 ust.1 pkt.1 oraz art.27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r o Państwowej Straży Pożarnej nakazał "B" S.A. Zakład [...] we W. wykonanie następujących obowiązków:
1.zapewnić właściwy stan techniczny hydrantów zewnętrznych usytuowanych po dwa na czterech peronach bagażowych /równoległych do peronów pasażerskich/ oraz wykonać po tym sprawdzające badania ich wydajności oraz ich ciśnienia, równocześnie zapewniając także właściwe ich oznakowanie; w terminie [...] dni od daty otrzymania decyzji;
2.zapewnić właściwe oznakowanie dróg ewakuacyjnych na peronach i w tunelach dworca [...] W; w terminie 24 dni od daty otrzymania decyzji;
3.umieścić trwałe i czytelne tablice z instrukcjami alarmowymi na wypadek pożaru i wykazami telefonów alarmowych - np. w budkach telefonicznych [...]SA ustawionych na peronach dworca oraz w pozostałych peronowych budkach telefonicznych należących do [...]; w terminie 24 dni od daty otrzymania decyzji;
4.usunąć z zadaszenia /sufitu/ częściowo obudowanej stalowej wiaty usytuowanej ponad wszystkimi peronami dworca [...] W. - [...] palne oraz kapliwe i odpadające pod wpływem ognia płyty z tworzywa sztucznego, zastępując ten materiał bezpiecznym dla ludzi przebywających pod przedmiotową wiatą dworcową / par. 262 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/ w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania decyzji;
5. przeprowadzić i powtarzać co dwa lata - w uzgodnieniu z komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej we W. praktyczny sprawdzian organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z zarządzanych obiektów, związanych z funkcjonowaniem dworca [...] W. - [...] / par.13 ust.1 i 2 rozp. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów/ - w terminie 3 miesięcy,
6. w oparciu o art. 62 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane- wykonać i przedstawić ekspertyzę techniczną z zakresu ochrony przeciwpożarowej dotyczącą: zapewnienia dojazdu przeciwpożarowego do peronów dworca [...] W. [...] od strony ul. [...] i od strony ul. [...], wyposażenia trzech tuneli oraz peronów dworca [...] W. [...] usytuowanych pod wiatą stacyjną przykrywającą te perony w skuteczne instalacje oświetlenia awaryjnego ewakuacji, wykonanych zgodnie z właściwą Polską Normą, zapewnienia właściwej szerokości dróg i wyjść ewakuacyjnych oraz możliwości ich natychmiastowego otwierania we wszystkich tunelach dworca i na peronach obecnie znacznie przewężonych różnymi obiektami np. stoiskami handlowymi, bankomatami, automatami z kawą lub napojami chłodzącymi, itp.; w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania decyzji.
W terminie do wniesienia odwołania do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. wpłynął wniosek "B" S.A. Zakład [...] we W. o zawieszenie wykonania decyzji z dnia [...] ponieważ w związku z procesem przekazywania objętego przedmiotem w/w decyzji terenu peronów wraz z wiatą oraz tuneli komunikacyjnych w zarząd "A" SA. Oddziału [...], wnioskodawca nie może zaciągać, wynikających z w/w decyzji, zobowiązań dla przyszłego zarządcy dworca. Wnioskodawca podał również, że po przekazaniu przedmiotowych terenów wskaże on jednostkę właściwą do wykonania decyzji.
Natomiast aktualnie mając na uwadze bezpieczeństwo podróżnych przebywających na terenie peronów i tuneli komunikacyjnych dworca, Zakład [...] usunie nieprawidłowości dot. oznakowania dróg ewakuacyjnych oraz umieszczenia instrukcji alarmowania na wypadek pożaru i wykazów telefonów alarmowych w budkach telefonicznych zlokalizowanych na peronach.
Powyższe podanie zostało potraktowane jako odwołanie od decyzji organu I instancji i przekazane [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej we W., który decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, podzielił argumentację organu I instancji i wskazał, że proces przekazywania terenu pomiędzy spółkami wymienionymi w odwołaniu nie może wpływać na stan bezpieczeństwa pożarowego terenu jak i znajdujących się na nim obiektów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję "B" S.A. Zakład [...] we W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art.13 ust.4 pkt.11 i art.26 ust.1 ustawy o PSP oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 6,7,8,19,20 i 107 par.1 kpa.Podniosła, że obowiązki nałożone w pkt. 4 i 6 decyzji nie mają podstawy prawnej, ponieważ przepis art. 26 ust 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej upoważnia komendanta PSP do wydania decyzji administracyjnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, a nie jak to ma miejsce w omawianych przypadkach przepisów techniczno-budowlanych, czy też budowlanych. Przepis art.13 ust.4 pkt.11 ustawy o PSP nie nakłada na komendanta obowiązku nadzorowania przepisów techniczno- budowlanych. Z żądaniem wykonania i przedstawienia ekspertyzy technicznej mogą wystąpić zgodnie z treścią art. 3 pkt 17 ustawy Prawo budowlane z 1994r., organy administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego.
Wobec tego komendant miejski PSP we W. nie posiada kompetencji do żądania wykonania obowiązków uregulowanych tymi przepisami, a decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności o jakiej mowa w art.156par.1 pkt.1 kpa. Skarżący podniósł także, że par.13 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów nie może stanowić podstawy do nałożenia obowiązku z pkt. 5 zaskarżonej decyzji w przedmiocie przeprowadzania i powtarzania co dwa lata praktycznego sprawdzianu organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z zarządzanych obiektów związanych z funkcjonowaniem dworca [...] W. [...]. Przepis ten może być stosowany pod warunkiem przebywania w strefie pożarowej ponad 50 osób, które są jej stałymi użytkownikami. Trudno uznać ciągle zmieniających się podróżnych za stałych użytkowników.
Ponadto skarżąca spółka wskazała, że jej pismo z dnia [...] było wnioskiem o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji, więc niesłusznie organy obu instancji potraktowały je jako odwołania od decyzji. Podkreślono również, że decyzja organu II instancji narusza przepis art. 107 § 1 kpa, ponieważ podpisała ją osoba nieupoważniona, co wynika z treści pieczątki podpisującego.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za zasadną w części. Na początku wskazał, że kierując się treścią art. 128 kpa oraz potrzebą ochrony interesu strony uznał, że zakwalifikowanie pisma skarżącego z dnia [...] jako odwołania nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że Komendant Miejski PSP we W. przeprowadzając w dniu [...] czynności kontrolno- rozpoznawcze w części obiektów dworcowych stacji W.-[...] zarządzanych przez "B" S.A Zakład [...] we W. ujawnił wiele nieprawidłowości pożarowych co w ocenie Sądu pozwalało na wydanie decyzji w trybie art.26 ust.1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej/ Dz. U. z 2002r. Nr 147 poz. 1230 z późn. zm./. Zdaniem Sądu istota nałożonych w pkt 1-3 decyzji obowiązków znajduje pełne uzasadnienie w treści przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i przepisów § 4 ust. 2 pkt 4a, b i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
Ustalone w odniesieniu do każdego z nich terminy wykonania, zostały również określone prawidłowo, w sposób uwzględniający realne możliwości zrealizowania nakazów przez zobowiązany podmiot i potrzebę zagwarantowania możliwie najszybciej zabezpieczeń przeciwpożarowych w obiekcie. Sąd I instancji nie stwierdził również naruszenia prawa przy orzekaniu o obowiązku objętym pkt. 4 decyzji. Sąd zauważył, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, którym należy przyznać kategorię przepisów przeciwpożarowych w wielu miejscach odwołują się do przepisów techniczno-budowlanych, a takie stanowi rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm./. Z tych względów Sąd uznał, że prawidłowo wskazano, że stwierdzona w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych nieprawidłowość wynika z treści § 262 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie, bowiem tak tylko należy traktować uwzględnienie tego przepisu przy orzekaniu o omawianym obowiązku, a nie jako przepis, stanowiąc w ścisłym znaczeniu podstawę prawną dla tego nakazu. Sąd przy tym zwrócił uwagę, że w/w przepis § 262 ust. 1 zamieszczony jest w Rozdziale 5 zatytułowanym Wymagania przeciwpożarowe dla elementów wykończenia wnętrz i wyposażenia stałego.
W ocenie Sądu nie można również kwestionować legalności wydanego w oparciu o przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów obowiązku polegającego na przeprowadzaniu i powtarzaniu co dwa lata praktycznego sprawdzianu organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z obiektów związanych z funkcjonowaniem dworca [...] W. [...] (pkt 5 decyzji). Powołując treść tego przepisu Sąd stwierdził, że nie może budzić wątpliwości fakt, że stałymi użytkownikami dworca [...] są przebywający na jego terenie, zmieniający się podróżni /i pracownicy jednostki/, których liczba w danym czasie na pewno przekracza 50 osób. Przy czym niezrozumiałe było dla Sądu sugerowanie przez skarżącego, że dla wypełnienia tego przepisu konieczne jest przebywanie na terenie dworca tych samych indywidualnie określonych osób.
Sąd uznał natomiast, że obowiązek objęty treścią pkt 6 decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. orzeczony został z kwalifikowanym naruszeniem prawa, ponieważ uprawniający do zażądania przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994r. należy do przepisów wypełniających obszar właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, o czym wprost stanowi przepis art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nie może zatem dysponować nim inny organ, a przejęcie przez niego kompetencji orzeczniczej odpowiada sytuacji opisanej w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 kpa, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji w tej części.
Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, polegającego na podpisaniu decyzji przez osobę nieupoważnioną, ponieważ w treści podpisu uwzględnione zostały wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem oraz dane wskazujące na istnienie upoważnienia do podejmowania czynności orzeczniczych w warunkach art. 268a kpa. Mając na względzie przedstawione okoliczności Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wymagają wyeliminowaniu z obrotu prawnego w części opisanej w pkt.I i II wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.2 w z zw. z art.135 p.p.s.a. Klazulę zawartą w pkt.IV wyroku oparto na treści przepisu art.152 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły "B" S.A Zakład [...] we W. Wyrok zaskarżono w części tj. w zakresie pkt. III i IV zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego- przepisu §13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów oraz przepisu § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez uznanie, iż [...] ma przeprowadzać i powtarzać co 2 lata praktyczny sprawdzian organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z zarządzanych obiektów, podczas gdy przepis ten należy stosować tylko wówczas, gdy w strefie przebywa co najmniej 50 osób będących jej stałymi użytkownikami,
- - naruszenie przepisu art. 107 § 1 kpa, poprzez podpisanie decyzji przez osobę nie upoważnioną, co wynika z treści pieczątki podpisującego, co nie nosi znamion na istnienie upoważnienia do podejmowania czynności orzeczonych w warunkach art. 268a kpa.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w punkcie nakazującym przeprowadzenie i powtarzanie co dwa lata praktycznego sprawdzianu organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z zarządzanych obiektów związanych z funkcjonowaniem dworca [...] W. [...] jest niemożliwa do wykonania. W strefie pożarowej przebywają bowiem jedynie stale zmieniający się podróżni. Trudo zatem założyć, iż przypadkowi pasażerowie są stałymi użytkownikami - tymi samymi osobami przebywającymi minimum 4 godziny w ciągu doby w pomieszczeniu. Nie jest także możliwe przeprowadzanie z tymi przypadkowymi osobami praktycznego sprawdzianu sprawności ewakuacyjnej z obiektu.
W związku z powyższym w niniejszym przypadku zastosowanie przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów jest błędne. Podniesiono, że kontrola stanu ochrony ppoż. obejmowała tylko perony oraz tunele dworcowe, a nie cały obiekt dworca. Tymczasem skarżąca zarządza jedynie peronami oraz tunelami pod peronami, a nie całą bryłą obiektu dworca. Na peronach jak i w tunelach strona skarżąca nie zatrudnia żadnych pracowników, o czym informowała kontrolującego. Ponadto § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulują zagadnienia podziału pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi dzieląc je według czasu ich przebywania. Z powyższego wynika, że przywołana podstawa prawna nie ma zastosowania w stosunku do kontrolowanych obiektów.
Uzasadniając drugi z zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. narusza przepis art. 107 § 1 kpa, ponieważ podpisała ją osoba w zastępstwie, a nie upoważniona, co wynika z treści pieczątki podpisującego i nie nosi znamion na istnienie upoważnienia do podejmowania czynności orzeczonych w warunkach art. 268 a kpa
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wniósł o jej oddalenie. podkreślając, że stałymi użytkownikami dworca [...] są przebywający na jego terenie, zmieniający się podróżni / i pracownicy jednostki/, których liczba w danym czasie na pewno przekracza 50 osób. Co do zasadności drugiego zarzutu skargi kasacyjnej podkreślono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, podstawą skargi kasacyjnej może być jedynie naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie jak zarzuca skarżący, naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących podstawę nieważności postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły.
Choć autor skargi kasacyjnej wprost tego nie wskazał, z uzasadnienia treści zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego można wywnioskować, że dotyczy on naruszenia przez Sąd I instancji §13 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów /Dz.U. z 2003r.,nr 121, poz.1138 zwane dalej rozporządzeniem w sprawie ochrony przeciwpożarowej/ poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W niniejszej sprawie Sądowi I instancji takiego błędu zarzucić nie można.
Zgodnie z treścią przepisu § 13 ust.1 cyt. wyżej rozporządzenia właściciel lub zarządca obiektu zawierającego strefę pożarową przeznaczoną dla ponad 50 osób będących jej stałymi użytkownikami powinien co najmniej raz na 2 lata przeprowadzać praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji. Treść ustępu 2 tego przepisu zobowiązuje te podmioty do powiadomienia właściwego miejscowo komendanta PSP o terminie przeprowadzenia takich działań.
Jak wynika z akt sprawy, organ państwowej straży pożarnej w oparciu o przepis § 13 ust.1 i 2 cyt. wyżej rozporządzenia, w punkcie 5 decyzji nałożył na skarżącego obowiązek przeprowadzania i powtarzania co dwa lata - w uzgodnieniu z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej we W. praktycznego sprawdzianu organizacji oraz istniejących warunków ewakuacji z zarządzanych obiektów związanych z funkcjonowaniem dworca [...] W.-[...].
Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu podkreślił, że jest zarządcą peronów oraz tuneli pod peronami w związku czym w strefie pożarowej przebywają jedynie stale zmieniający się podróżni. W tych warunkach nie ma możliwości przeprowadzania praktycznego sprawdzianu organizacji oraz warunków ewakuacji, bowiem trudno mówić, aby przypadkowi pasażerowie byli stałymi użytkownikami tj. tymi samymi osobami przebywającymi minimum 4 godziny w ciągu doby w pomieszczeniu, w związku z tym, w tym stanie faktycznym nie ma zastosowania w/w § 13 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej.
Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że celem w/w przepisu § 13 jest zapewnienie ochrony przed skutkami pożaru dużej grupy /ponad 50/ osób przebywających jednocześnie w danym miejscu. Niezbędne wobec tego, dla zapewnienia ich bezpieczeństwa jest przeprowadzanie sprawdzianu organizacji i warunków ewakuacji.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, za stałych użytkowników strefy pożarowej nie można rozumieć wyłącznie tych samych, indywidualnie oznaczonych osób, które w danym czasie w tej strefie przebywają jednocześnie. Z treści § 13 takiego wniosku nie można wysnuć. Zauważyć trzeba, że przepis ten nie mówi o tych samych osobach będących w danym czasie stałymi użytkownikami, ale o osobach będących stałymi użytkownikami strefy pożarowej. Za stałych użytkowników strefy pożarowej w tym przypadku - obiektów dworcowych, niewątpliwie oprócz pracowników uznać należy podróżnych, którzy z tych obiektów korzystają stale. Inne rozumienie określenia "stałego użytkownika" użytego w przepisie § 13 nie pozwoliłoby nigdy przeprowadzić praktycznego sprawdzianu organizacji i warunków ewakuacji w takich instytucjach użyteczności publicznej jak np. kino, szpital czy teatr.
Kolejną kwestią jest sposób wykonania nałożonego na podstawie §13 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej obowiązku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego praktyczne sprawdzenie organizacji i warunków ewakuacji nie zawsze musi sprowadzać się do konieczności ewakuacji wszystkich osób znajdujących się w strefie pożarowej. Przepis ten nie precyzuje przecież jak ten sprawdzian ma przebiegać. W każdym przypadku wybór sposobu przeprowadzenia praktycznego sprawdzianu należeć będzie do zarządcy obiektu zawierającego strefę pożarową, przy czym zarządca musi uwzględnić charakter, funkcję obiektu, tak aby praktyczny sprawdzian organizacji i warunków ewakuacji nie spowodował zagrożenia bezpieczeństwa stałych użytkowników obiektu. Nie można wobec tego zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że wykonanie przez niego nałożonego obowiązku jest niemożliwe.
Biorąc powyższe pod uwagę, choć Sąd I instancji szerzej swojego stanowiska nie uzasadnił, to trafnie uznał, że stałymi użytkownikami obiektów dworcowych są przebywający na jego terenie, zmieniający się podróżni i pracownicy jednostki, a dla wypełnienia normy § 13 rozporządzenia nie jest konieczne przebywanie na terenie dworca tych samych osób. Sąd I instancji wobec tego prawidłowo zastosował do stanu faktycznego niniejszej sprawy w/w przepis § 13 ust.1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej.
Nie można również postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/ Dz.U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm./, ponieważ Sąd I instancji przepisu tego nie stosował w niniejszej sprawie i nie mógł go zastosować. Rozporządzenie o ochronie przeciwpożarowej nie zawiera legalnej definicji stałego użytkownika obiektu zawierającego strefę pożarową i w tym zakresie nie odsyła do definicji legalnej zawartej w innym akcie prawnym. Z tych względów, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie znajduje żadnego zastosowania i nie ma do niej odniesienia przepis § 4 wyżej cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zauważyć też trzeba, że przepis ten reguluje odrębną materię wprowadzając podział pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi i pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I Instancji przepisu art.107 § 1 kpa przypomnieć należy, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty uchybienia przepisom postępowania mogą jednak dotyczyć wyłącznie norm zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest więc rzeczą oczywistą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł naruszyć przepisu art. 107 § 1kpa, którego nie stosował i nie mógł stosować. W związku z tym wadliwie skonstruowany zarzut naruszenia przepisów postępowania uchylał się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.