Uzasadnienie
M. K. w skardze na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 lipca 2000r. złożył wniosek o ukaranie tego organu grzywną za niewykonanie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 1996r. (sygn. akt IV SA 1630/95) oraz z dnia 2 września 1999r. (sygn. akt IV SA 609/98). Na rozprawie w dniu 12 września 2002r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie z opisanej skargi na decyzję organu administracji skarżący podtrzymał wniosek o ukaranie Wojewody Mazowieckiego grzywną. Sprawa z tego wniosku została wyłączona do odrębnego rozpoznania pod sygnaturą IV SA/Wa 593/04.
Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyznaczył skarżącemu miesięczny termin dla wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie organ do załatwienia sprawy, stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W wykonaniu wezwania Sądu skarżący przy piśmie z dnia 11 stycznia 2005r. przesłał szereg pism, które w jego opinii stanowią dowód sprostania rygorowi wynikającemu z brzmienia powołanego wyżej przepisu.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie niewykonania orzeczenia sądu z wnioskiem o ukaranie tego organu grzywną. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że nadesłana przez skarżącego dokumentacja nie dowodzi, aby stosownie do brzmienia art. 154 § 1 ustawy, przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody Mazowieckiego skarżący dokonał pisemnego wezwania tego organu do załatwienia sprawy. Z nadesłanych kopii pism wynika, że były one adresowane do organów innych, niż ten, którego dotyczy skarga na bezczynność.
W skardze kasacyjnej wniesionej na powyższe orzeczenie M. K. podniósł, że z nadesłanej dokumentacji co prawda wynika, że pisma były kierowane do organów innych niż Wojewoda Mazowiecki, ale dotyczyły bezczynności tego organu i winny zostać mu przesłane wg właściwości na podstawie art. 65 Kpa, co prowadziłoby do zachowania wymogów wynikających z brzmienia art. 154 § 1 ustawy. M. K. zarzucił zaskarżanemu postanowieniu naruszenie art. 154 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 141 § 4 ustawy i art. 65 Kpa i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Na podstawie art. 154 § 1 ustawy w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Wyroki, których niewykonanie przez Wojewodę Mazowieckiego stanowiło przedmiot skargi M. K. i wniosku o ukaranie grzywną uchylały decyzje organu administracji II instancji. W związku z tym przy zaskarżaniu bezczynności Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wykonania tych wyroków znajdzie zastosowanie powołany wyżej art. 154 § 1 ustawy. Oznacza to, że warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu było jego uprzednie wezwanie przez skarżącego do załatwienia sprawy.
Z dokumentacji załączonej przez skarżącego do akt sprawy wynika, że skarżący kierował pisma do różnych instytucji i organów (Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Prezesa Rady Ministrów, Telewizji Polskiej S.A., Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów), ale wśród nich brakuje pisma skierowanego bezpośrednio do Wojewody Mazowieckiego. Pisma dotyczyły bezczynności tego organu na różnych etapach prowadzonego przez niego postępowania.
W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał, że skarżący nie spełnił warunku wynikającego z powołanego wyżej art. 154 § 1 ustawy, polegającego na konieczności wezwania organu do załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność ta stanowi podstawę do orzeczenia niedopuszczalności wniesienia skargi i jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.
Prawdą jest, że zgodnie z brzmieniem art. 65 § 1 Kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie winien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego. Jednak nie wykonanie tego obowiązku nie może prowadzić do wniosku, że pismo zostało wniesione do organu właściwego, jak podnosi skarżący w skardze kasacyjnej. Nie przekazanie podania innemu, właściwemu w sprawie organowi administracji uprawnia bowiem stronę jedynie do złożenia skargi na bezczynność organu, do którego niewłaściwie skierowano pismo do sądu administracyjnego (zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 1998r., IV SAB 145/98, Wspólnota 1998, Nr 49, poz. 26). Skoro organy, do których kierowano pisma nie dokonały ich przesłania według właściwości Wojewodzie Mazowieckiemu, to uznać należy, że organ ten nie został wezwany do załatwienia sprawy i wymóg art. 154 § 1 ustawy nie został spełniony.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.