Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 679/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", po przeprowadzeniu, na wniosek J. P., postępowania wznowieniowego – odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] listopada 2007 r. i udzielono pozwolenia na użytkowanie w zmieniony sposób pomieszczeń: kuchni, łazienki i w.c. zlokalizowanych na parterze budynku przy ul. [...] w M. jako pomieszczenia warsztatu naprawy sprzętu AGD z zapleczem higieniczno-sanitarnym.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek J.P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. został oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem wnioskodawcy decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów. We wniosku strona powołała się na opinię rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. J.P. z dnia 1 października 2009 r.
W ocenie organu wskazywana przez stronę jako nowy dowód w sprawie przedmiotowa opinia sporządzona w dniu 1 października 2009 r. nie istniała w dacie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Opinia określa rodzaj (typ) stropu, na którym zlokalizowane jest pomieszczenie kuchenne na pierwszym piętrze budynku mieszkalno-usługowego (część zachodnia) usytuowanego przy ul. [...]. W jej treści autor stwierdził, że strop międzykondygnacyjny, na którym usytuowane jest pomieszczenie kuchni o wym. 280 x 410 cm (na pierwszym piętrze budynku mieszkalno-usługowego), jest drewniany z podłogą, ślepym pułapem i podsufitką.
Następnie organ przytoczył okoliczności w jakich doszło do wydania decyzji, której to strona domaga się uchylenia, a następnie stwierdził, że wskazana przez wnioskodawcę jako przyczyna wznowienia postępowania opinia rzeczoznawcy w której stwierdzono, że strop międzykondygnacyjny jest drewniany, jest okolicznością faktyczną, ale nie jest to okoliczność istotna dla sprawy. Bez względu bowiem na to czy strop jest stalowo-ceramiczny czy drewniany, to i tak przedłożone opracowanie, tj. "Inwentaryzacja budowlana pomieszczeń warsztatu naprawy sprzętu gospodarstwa domowego istniejącego na parterze budynku nr [...] przy ul. [...] w M." zostałoby zaopiniowane bez uwag przez organy wymienione w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, które stanowiło postawę do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., a następnie decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. W ocenie organu okoliczność istnienia drewnianego stropu nie ma znaczenia prawnego i nie ma w konsekwencji wpływu na treść decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Tym samym okoliczność ta nie może stanowić podstawy do wzruszenia, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r.
Na skutek wniesionego przez J.P. odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał na stanowisko organu pierwszej instancji, iż przedstawiona przez stronę opinia nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] sierpnia 2009 r. Niezależnie od powyższego organ ten w toku postępowania zbadał zasadność argumentów podniesionych przez wnioskodawcę jako podstawa wznowienia, w aspekcie tego, czy opinia rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. J.P., wskazująca na istnienie drewnianego stropu, jest przesłanką do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ ten bowiem zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., Okręgowego Inspektora Pracy w R. Państwowej Inspekcji Pracy oraz Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w M. w sprawie stanowiska co do zmiany sposobu użytkowania części obiektu na parterze przy ul. [...] w M., z przeznaczeniem na warsztat naprawy sprzętu AGD, z uwagi na opinię ww. rzeczoznawcy budowlanego.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. poinformował, że fakt istnienia w przedmiotowym budynku stropu konstrukcji drewnianej, a nie stropów żelbetowych, nie ma wpływu na stanowisko dotyczące uzgodnionej w 2004 r. dokumentacji technicznej pt. "Inwentaryzacja budowlana pomieszczeń warsztatu naprawy sprzętu gospodarstwa domowego istniejącego na parterze budynku nr [...] przy ul. [...] w M.". Okręgowy Inspektor Pracy w R. poinformował, że podtrzymuje stanowisko zajęte pismem z dnia 16 kwietnia 2004 r., gdyż nie nastąpiła zmiana przeznaczenia obiektu, który nadal ma funkcjonować jako warsztat naprawy sprzętu AGD.
Natomiast Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w M. pismem z dnia 22 marca 2010 r. poinformował, że w świetle posiadanych danych nie można jednoznacznie określić czy występowanie stropu drewnianego spowoduje zmianę stanowiska zajętego pismem z dnia 20 kwietnia 2004 r. Nadto w toku postępowania inwestorzy przedłożyli ekspertyzę sporządzoną przez mgr inż. B.L., w której stwierdzono, że strop nad parterem jest wykonany częściowo jako żelbetowy, natomiast nie można jednoznacznie ocenić z czego wykonana jest pozostała część stropu. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, sufit podwieszony wykonany został z płyt gipsowo - kartonowych ognioochronnych. Strop żelbetowy spełnia wymagania klasy REI 30. Wykonanie sufitu podwieszanego zgodnie z aprobatą techniczną ITB AT-15-4637/2000, zabezpieczającego drewniany strop belkowy, jest równoznaczne z osiągnięciem przez ten strop kryterium REI 30.
W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. zasadnie odmówił uchylenia, w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Po zbadaniu wskazanej przez wnioskodawcę przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., brak było podstaw do uchylenia tej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia.
W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J.P. zarzucił, iż zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów, tj.: art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, poprzez akceptację braku w kwestionowanej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 80 K.p.a. poprzez dowolną interpretację materiału dowodowego, art. 7 i 77 K.p.a. poprzez brak jednoznacznego ustalenia z jakiego materiału wytworzony jest strop w przedmiotowym pomieszczeniu, art. 10 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, art. 8 K.p.a. poprzez brak działań, które budowałyby zaufanie do organów administracji. Jednocześnie wskazano, że w sprawie został naruszony art. 107 § 1 i 3 K.p.a., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jego zdaniem słusznie organ ocenił, iż we wniosku skarżącego wskazującego na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. chodziło nie tyle o zarzut sfałszowania określonych dokumentów (fakt fałszerstwa wymagałby potwierdzenia stosownym orzeczeniem), a raczej o wadliwość ustaleń organu. Słusznie zatem organ analizował przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Nadto Sąd podniósł, że przywoływana przez skarżącego opinia rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. J.P. sporządzona w dniu 1 października 2009 r. nie istniała w dacie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r., tym samym nie mogła stanowić przesłanki do wznowienia polegającej na ujawnieniu się nowego, istotnego dowodu istniejącego w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Jednocześnie skoro opinia określa rodzaj stropu (drewniany), na którym zlokalizowane jest pomieszczenie kuchenne na pierwszym piętrze budynku mieszkalno-usługowego (część zachodnia) usytuowanego przy ul. [...], to należało ustalić, czy nie ujawniły się w ten sposób istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane dotychczas organowi. W odniesieniu do tej przesłanki organ stwierdził, że wskazana przez skarżącego jako przyczyna wznowienia postępowania opinia rzeczoznawcy budowlanego mgr inż.
J.P. - to okoliczność faktyczna, ale nie jest to okoliczność istotna dla sprawy. Bez względu bowiem na to czy strop jest stalowo-ceramiczny, jak pierwotnie ustalił organ, czy drewniany, to i tak przedłożone opracowanie, tj. "Inwentaryzacja budowlana pomieszczeń warsztatu naprawy sprzętu gospodarstwa domowego istniejącego na parterze budynku nr [...] przy ul. [...] w M." zostałaby zaopiniowana bez uwag przez organy wymienione w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, które stanowiło postawę do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., a następnie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r.
Mając zaś na uwadze stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., Okręgowego Inspektora Pracy w R. oraz Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w M., a także przedłożoną przez inwestora ekspertyzę Sąd uznał, że zasadne było twierdzenie, iż w tym przypadku ustalenie istnienia stropu drewnianego jest nową okolicznością faktyczną, nieznaną organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale nie można przypisać jej przymiotu istotności. Nie ma ona bowiem istotnego znaczenia prawnego i w konsekwencji wpływu na treść decyzji zapadłej w dniu [...] sierpnia 2009 r.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę jako niezasadną.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący kwestionując go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono:
1/ naruszenie przepisu art. 151 oraz art. 125 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:
- - oddalenie skargi w sytuacji gdy zostało dowiedzione, że zasadza się ona na fałszywych ustaleniach w zakresie odpowiedzi na pytanie jaka jest konstrukcja stropu nad pomieszczeniem warsztatu - ma to decydujące znacznie dla skarżącego z uwagi na ochronę jego zdrowia wobec nadmiernego oddziaływania z położonego niżej lokalu - warsztatu naprawy sprzętu AGD;
- - oddalenie skargi w sytuacji gdy zostało dowiedzione, że ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego budynku (konstrukcji stropu) oparte zostały na fałszywych danych, konieczne jest powtórzenie postępowania administracyjnego;
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdza uchybień organów nadzoru budowlanego w sytuacji gdy te organy nie przeprowadziły postępowania mającego na celu ustalenie jakie znacznie dla sprawy ma ustalenie, że strop w przedmiotowym budynku jest drewniany, a nie betonowy. Opieranie się na dowolnym i w ocenie skarżącego oderwanym od przepisów prawa i zdrowego rozsądku stanowisku organów, że "nowe" ustalenia w zakresie budowy stropu nie są istotne jest błędne, bowiem pozbawione przymiotu obiektywizmu i rzetelności w ustaleniu faktów w sprawie administracyjnej.
Sąd nie ma wiadomości specjalnych, aby oceniać istotność "nowości" w postępowaniu administracyjnym, a skoro strona kwestionuje ocenę owych "nowości" dokonywanych przez organ, ten był zobowiązany uzyskać opinię biegłego z zakresu budownictwa i pożarnictwa oraz podać odpowiednie uzasadnienie prawne dla swego stanowiska. Tego organy administracji w tej sprawie nie uczyniły.
2/ naruszenie przepisu art. 152 § 1 K.p.a. poprzez uznanie za uzasadniony brak wstrzymania wykonania decyzji, pomimo że okoliczności sprawy wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku wznowienia postępowania;
Błędnie uznał Sąd za organem administracji, że "nowa" okoliczność w postaci ustalenia z czego zbudowany jest strop w budynku w którym zamierza się prowadzić działalność gospodarczą nie ma cech istotności. Przeciwnie ta "nowa" okoliczność ma zasadnicze, podstawowe i decydujące znaczenie dla sprawy, stąd odbieranie jej przymiotu istotności jest w przekonaniu skarżącego nadużyciem prawa;
3/ naruszenie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niezastosowaniem przepisu z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie;
4/ naruszenie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie;
5/ naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zostało wykazane, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera uzasadnienia prawnego;
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowanie wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.
W uzasadnieniu zawarto argumentację na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji niezasadnie oddalił skargę, czym naruszył przepis art. 151 P.p.s.a., w sytuacji gdy w sprawie nie ustalono jaka jest konstrukcja stropu nad pomieszczeniem warsztatu, a wcześniejsze ustalenia co do tego stropu zostały oparte na "fałszywych danych".
Przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Podstawę prawną tego wznowienia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który stanowi, iż "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Zdaniem skarżącego taką istotną okolicznością jest to, że strop nad pomieszczeniem warsztatu jest drewniany, a nie "betonowy".
Po wznowieniu postępowania Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009r., a kontrolowaną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał tę decyzję w mocy. Organy stanęły na stanowisku, że kwestia tego z czego wykonany jest przedmiotowy strop nie jest okolicznością istotną, gdyż nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Powyższe stanowisko zaaprobował Sąd pierwszej instancji podzielając ocenę organów, że ustalenie istnienia stropu drewnianego nie jest okolicznością istotną, albowiem nie ma ona istotnego znaczenia prawnego i w konsekwencji wpływu na treść decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.
Taka ocena Sądu pierwszej instancji, co do zasady, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpowiada prawu, zatem zasadnie Sąd ten skargę oddalił. Jak wynika bowiem z kontrolowanej decyzji oraz wyroku Sądu pierwszej instancji, fakt, że strop pod pomieszczeniem kuchni skarżącego jest drewniany nie jest istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną, albowiem okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na treść decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Konkluzja ta została uczyniona także w oparciu o stanowiska organów, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Okręgowego Inspektora Pracy w R., które podtrzymały uprzednie pozytywne stanowiska w sprawie.
Natomiast Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w M. w piśmie z dnia 22 marca 2010 r. wprawdzie wskazał, że w świetle posiadanych informacji nie można jednoznacznie określić, czy występowanie stropu drewnianego spowoduje zmianę stanowiska zajętego przez niego w piśmie z dnia 20 kwietnia 2004 r., jednakże jednocześnie wyjaśnił, że elementy budynku powinny spełniać odpowiednie wymagania w zakresie klasy odporności ogniowej – w przypadku stropu jest to klasa odporności ogniowej REI 30. Zaś zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy opinią mgr inż. B.L. strop nad parterem wykonany jest częściowo jako żelbetowy. Nie ustalono z czego jest wykonana druga część stropu. Jednakże we wnioskach końcowych ww. podniósł, że strop belkowy drewniany zabezpieczony, wg oświadczenia inwestora, płytami ognioodpornymi spełnia wymagania klasy REI 30.
Powyższych okoliczności skarżący skutecznie nie zakwestionował. Nie podważył również oceny Sądu pierwszej instancji, iż stanowisko organów co do tego, że fakt iż strop na którym usytuowana jest kuchnia skarżącego jest drewniany, nie jest okolicznością istotną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Oceny tej z pewnością nie podważają niczym nie poparte twierdzenia skarżącego, iż stanowisko organów, że "nowe" ustalenia w zakresie budowy stropu nie są istotne, jest błędne. Nie wskazano bowiem na czym konkretnie ta istotność ustalenia, że przedmiotowy strop jest drewniany, a nie taki jak ustalono w postępowaniu zwyczajnym, miałaby polegać.
Tym samym nie można uznać, by Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 151 P.p.s.a. Skarżący nie wykazał także, by w sprawie doszło do naruszenia art. 125 § 1 P.p.s.a. dotyczącego przesłanek fakultatywnego zawieszenia postępowania przez sąd. Ze skargi kasacyjnej nie wynika bowiem z jakiego to powodu Sąd pierwszej instancji winien postępowanie sądowe zawiesić.
Nie można również przyjąć, by w sprawie doszło do naruszenia art. 152 § 1 K.p.a., która to norma statuuje dopuszczalność wstrzymania w postępowaniu wznowieniowym wykonania decyzji, w sytuacji gdy wykonanie tej decyzji prowadzi do stanu prawnego lub faktycznego, który jest nieodwracalny. Niewątpliwie przedmiotem ponownego rozpoznania w niniejszym postępowaniu wznowieniowym była decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. dot. udzielenia zezwolenia na użytkowanie w zmieniony sposób opisanych tam pomieszczeń i wykonywanie tej decyzji niewątpliwie nie rodziło uzasadnionych przesłanek do zastosowania konstrukcji prawnej z art. 152 § 1 K.p.a., albowiem nie zachodziły okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia cytowanej wyżej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Stanowisko to potwierdza również to, iż w efekcie organy administracji zastosowały przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmawiając uchylenia decyzji dotychczasowej, a rozstrzygnięcie to, jak już wyżej zauważono, odpowiada prawu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie, albowiem ww. przepis ustawy Prawo budowlane dotyczący przecież możliwości nałożenia przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu, lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie. Także i zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., albowiem nie znalazło potwierdzenia stanowisko skarżącego, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera uzasadnienia prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd pierwszej instancji, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył ww. przepisów. Decyzja zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne, które doprowadziło organ do rezultatu w postaci odmowy uchylenia decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., a w efekcie zasadnie do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.