Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 6/05 odrzucił skargę M. i M. P. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wnieśli w/w skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005 r. odrzucono w/w wniosek. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OZ 350/06, oddalił zażalenie na w/w postanowienie.
Sąd I instancji stwierdził, iż termin skutecznego wniesienia skargi od zaskarżonej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy upłynął w dniu 9 grudnia 2004 r., podczas gdy skarga została złożona w dniu 10 grudnia 2004 r. Zatem wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, a tym samym stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlegała odrzuceniu.
W dniu 19 czerwca 2006 r. pełnomocnik skarżących wniósł pismo zatytułowane jako zażalenie na w/w postanowienie, wskazując, że "zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 156 par. 1 pkt 7 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie". W uzasadnieniu wskazał na wady decyzji wydanej przez organ odwoławczy.
Następnie, odpowiadając na wezwanie Sądu I instancji, w piśmie z dnia 24 sierpnia 2006 r., wyjaśnił, iż pismo z dnia 19 czerwca 2006 r., zatytułowane jako zażalenie, należy potraktować jako skargę kasacyjną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania H. i A. Ś. wskazali, iż jest ona jedynie próbą przedłużenia postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wskazanie podstaw kasacyjnych stanowi istotę skargi kasacyjnej i należy do tzw. elementów konstrukcyjnych skargi, których brak nie jest brakiem formalnym pisma procesowego, który może być uzupełniony na wezwanie sądu. Nie wskazanie tak rozumianych podstaw skargi kasacyjnej sprawia, że skarga kasacyjna nie odpowiada ustawowym wymaganiom i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika skarżących, wskazano wprawdzie, że zarzut dotyczy naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 7, przy czym nie sprecyzowano jakiego aktu prawnego dotyczy ten zarzut. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów, poprzez domniemywanie jaki akt prawny, zdaniem strony skarżącej został naruszony przez Sąd I instancji. Działanie takie byłoby nieuprawnione, a nawet mogłoby być niezgodne z intencją lub interesem strony wnoszącej skargę kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie również uzasadnienie wniesionej skargi kasacyjnej nie pozwala na ustalenie jakie aktu prawnego dotyczy podniesiony w zarzucie przepis.
Powyższe prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogów materialnoprawnych określonych w art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego, co już wyżej podkreślono, skarga kasacyjna powinna m. in. zawierać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.
Brak ten jako nieusuwalny powoduje, iż wniesiona skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie zawiera podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę kasacyjną.