Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 października 2017r. w sprawie II SA/Łd 387/17 oddalił skargę T.M. i S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w S.z dnia [...]marca 2017 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z [...] sierpnia 2010 r., Nr [...]wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., ustalono na wniosek J. K. warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowę schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. [...] Strony uczestniczące w postępowaniu nie wniosły odwołań i decyzja stała się ostateczna. W piśmie z dnia 17 marca 2011r. T.M. i S. M.(skarżący) wnieśli o wstrzymanie(anulowanie) w/w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy wskazując m. in, że prace budowlane będą ingerować w części wspólne nieruchomości oraz naruszą interesy wszystkich mieszkańców. Podkreślali też, że ich mieszkanie znajduje się bezpośrednio nad lokalem objętym planowaną inwestycją, która ograniczy użytkowanie ich mieszkania z powodu uciążliwości związanych z hałasem, nieprzyjemnymi zapachami. W odpowiedzi na powyższe, organ pierwszej instancji w dniu 28 marca 2011r. pisemnie wyjaśnił im przebieg postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji [...] z [...] sierpnia 2010r.
W dniu 14 czerwca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo T.M. i S. M. adresowane do SKO w Skierniewicach, w którym wnieśli zarówno o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], jak i o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego w/w ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. W wyniku rozpoznania zażalenia T.M. i S. M. , SKO w Skierniewicach postanowieniem z [...] września 2016r. uchyliło zaskarżone postanowienie, ponieważ zdaniem organu odwoławczego konieczne jest w sprawie wyjaśnienie, czy intencją skarżących składających podanie z dnia 17 marca 2011r. było żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r.
Wyrokiem z dnia 25 maja 2017r. w sprawie II SA/Łd 948/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Łodzi oddalił skargę T.M. i S. M. na powyższe postanowienie SKO w S. wskazując, że postanowienie to jest zgodne z prawem. W ocenie Sądu, SKO w S. prawidłowo wskazało, że w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien ustalić, czy intencją T.M. i S. M. składających podanie z dnia 17 marca 2011r było żądanie wznowienia postępowania, a następnie podjąć dalsze działania stosownie do dokonanych ustaleń.
Organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę zwrócił się do skarżących w piśmie z 27 października 2016r. o wyjaśnienie czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. dotyczące zarzutów do w/w decyzji o warunkach zabudowy ich intencją było żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie. Równocześnie do pisma tego organ dołączył kserokopię pisma skarżących z 17 marca 2011r.
W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 16 listopada 2016r. poinformowali organ, że ich intencja była wyraźnie przedstawiona w treści dotychczas składanych pism w trakcie prowadzonej korespondencji urzędowej do SKO w S. i zwracają się do organu o uważne przeczytanie ich odwołania z dnia 10 sierpnia 2016r. od postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016r.
W tych okolicznościach organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. ponownie odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. ustalającej warunki zabudowy przyjmując, że skarżący dowiedzieli się o niej 11 kwietnia 2016r. kiedy to otrzymali jej kserokopię w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. złożyli w dniu 14 czerwca 2016r. czyli z uchybieniem miesięcznego terminu o jakim mowa w art.148 § 2 k.p.a.
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. SKO w Skierniewicach utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podkreślając, że skarżący na pytanie organu pierwszej instancji nie "ustosunkowali się do kwestii" czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. mieli intencję zażądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w ocenie Kolegium z treści tego pisma wynika, że o wydaniu decyzji z dnia 6 sierpnia 2010r. wiedzieli, co najmniej w dacie tego pisma, a więc w dniu 17 marca 2011r.
Natomiast zdaniem Kolegium żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016r., które wpłynęło do organu w dniu 20 kwietnia 2016r., a było odwołaniem skarżących od ostatecznej decyzji z 6 sierpnia 2010r., w którym podnosili, że jako bezpośredni sąsiedzi przedmiotowego lokalu nie zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. W ocenie organu odwoławczego z tych okoliczności wynika, że skarżący o decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] wiedzieli przynajmniej w dniu 17 marca 2011r., a podanie (odwołanie) o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. opatrzone datą 14 kwietnia 2016r wpłynęło do organu w dniu 20 kwietnia 2016r., co nastąpiło z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148§2 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję SKO w S. wywiedli [...] zarzucając błędną wykładnię prawa oraz naruszenie art.7 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Powołując się na treść art.153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia uznał, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko SKO w S. nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie narusza ono prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona. Sąd stwierdził, że niesporne jest w niniejszej sprawie, iż skarżący wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowy schodów zewnętrznych do budynku zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...]sierpnia 2010 r. złożyli 14 czerwca 2016 r. za pośrednictwem organu pierwszej instancji.
Kwestią sporną sporną natomiast jest ustalenie daty, w której skarżący powzięli wiadomość o wydaniu decyzji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 948/16 Sąd ten stwierdził, że Kolegium prawidłowo wskazało, iż w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien ustalić, czy intencją T.M. i S. M. , składających podanie z dnia 17 marca 2011 r., było żądanie wznowienia postępowania. Organ wykonując wskazania Sądu, pismem z dnia [...] października 2016r. wezwał skarżących do złożenia wyjaśnień, czy składając pismo z dnia 17 marca 2011 r. dotyczące zarzutów wobec decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. intencją ich było żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją oraz w jakim konkretnie dniu dowiedzieli się o wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...].
Pismem z 25 października 2016 r. [...], poinformowali organ, że ich intencje zostały przedstawione w treści dotychczas składanych pism oraz że o treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. dowiedzieli się w dniu 11 kwietnia 2016 r. w momencie otrzymania kserokopii przedmiotowej decyzji. Sąd pierwszej instancji orzekający w tej sprawie podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia.
Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16, Lex nr 2167995). Dalej Sąd stwierdził, że SKO w S. słusznie odmówiło wznowienia postępowania stwierdzając, że podanie T.M. i S. M. o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Treść zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że prawidłowe są ustalenia organów co do faktu, że skarżący o istnieniu decyzji z dnia [...]sierpnia 2010 r. i jej treści dowiedzieli się najpóźniej w dniu 17 marca 2011 r. W tym dniu bowiem T.M. i S. M. złożyli pismo z prośbą o wstrzymanie (anulowanie) decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy inwestycji. Twierdzenia skarżących zawarte w m.in. w piśmie z dnia 25 października 2016r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu do sprecyzowania daty, w której dowiedzieli się o wydaniu ww. decyzji, iż o decyzji tej dowiedzieli się dopiero w dniu 11 kwietnia 2016 r. otrzymując kserokopię decyzji o warunkach zabudowy nr [...], są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i twierdzeniami prezentowanymi przez samych skarżących w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T.M. i S. M. zarzucając naruszenie przepisów postępowania:
1.art.3 §1,art.133 §,art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.151 p.p.s.a. w zw. z art.1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a) w zw. z art.7,art.10 § 1 i 79 § 1 i 2 k.p.a. polegającym na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, mimo naruszenia podstawowych zasad postępowania, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, ponieważ doprowadziło do nieustalenia rzeczywistego stanu faktycznego;
2. art.3 §1, art.133 §, art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.151 p.p.s.a. w zw. z art.1 § 2 p.u.s.a oraz w zw. z art.7,art. 77 §1 i 80 k.p.a. polegającym na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, mimo że nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, ponieważ nie przeprowadził dowodu na okoliczność rzeczywistych intencji skarżących wyrażonych w piśmie z dnia 17 marca 2011r.;
3.art.141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd przyjął, iż skarżący złożyli skargę o wznowienie postępowania w dniu 14 czerwca 2016r. Podzielając ustalenia i ocenę dowodów dokonaną przez organy administracji publicznej wywiódł, że dowodów które stanowiły podstawę przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych skarżący nie podważyli. Tymczasem w ocenie skarżących nie zostało w sposób dostateczny i precyzyjny wyjaśnione, jaka była intencja wyrażona w piśmie z dnia 17 marca 2011r., a była ona jasna i zmierzała do usunięcia z obrotu prawnego spornej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] sierpnia 2010r., przy czym przez usunięcie należało rozumieć wszelkie dostępne prawem środki, które do tego celu zmierzały, nie wykluczając skargi o wznowienie postępowania.
W konsekwencji nie można uznać, że żądali oni wznowienia postępowania dopiero 14 czerwca 2016r. –miało to miejsce co najmniej w dniu 17 marca 2011r. Skarżący wskazali, że może w piśmie z 17 marca 2011r. nie wyjaśnili wprost jaka była ich rzeczywista intencja, jednak niewątpliwie zmierzała do usunięcia z obrotu prawnego spornej decyzji(powinno być postanowienia). Z tych względów nie można uznać, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy, co wadliwie przyjął Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302- p.p.s.a), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W skardze kasacyjnej podniesiony zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przy czym zarzut naruszenia art.3 §1,art.133 §, art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.151 p.p.s.a. w zw. z art.1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art.7,art.10 §1 i art. 79 § 1 i 2 k.p.a., a także w związku z art. 7,art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. sprowadza się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że stan faktyczny sprawy został przez organy administracyjne ustalony prawidłowo, ponieważ w ocenie skarżących, nie wyjaśniły one w sposób dostateczny i precyzyjny jakie były rzeczywiste intencje skarżących wyrażone w piśmie z dnia 17 marca 2011r. Ich zdaniem z pisma tego jasno wynika, że zmierzali do usunięcia z obrotu prawnego spornej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r., przy czym przez usunięcie "należało rozumieć wszelkie dostępne prawem środki, które do tego celu by zmierzały, w tym nie wykluczając skargi o wznowienie postępowania".
Wbrew powyższym zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował rozstrzygnięcie SKO w S. utrzymującym w mocy postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] ustalającą na wniosek J. K.warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowę schodów zewnętrznych do budynku z powodu wniesienia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu wskazanego w art.148 § 2 k.p.a.
Z kontrolowanych przez Sąd pierwszej instancji postanowieniach, które mają charakter procesowy wynika, że organy obu instancji przyjęły, że pismo skarżących z dnia 17 marca 2011r. nie zawierało żądania wznowienia postępowania.
Ustalenie to jest prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy, będąc związanym mocy art.153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 maja 2017 r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 948/16, organ I instancji zwrócił się do skarżących pismem z dnia 27 października 2016r.(a nie jak przyjął to Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 6 października 2016r., ponieważ organ omyłkowo domagał się w nim wyjaśnień dot. pisma z dnia 17 marca 2016r. a nie z 17 marca 2011r.) o wyjaśnienie, czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. ich intencją było żądanie wznowienia postępowania.
Skarżący nie odpowiedzieli na to pytanie, ale wskazali, że ich intencja była wyraźnie przedstawiona w treści dotychczas składanych pism w trakcie prowadzonej korespondencji urzędowej do SKO w S. i zwracają się do organu o uważne przeczytanie ich odwołania z dnia 10 sierpnia 2016r.od postanowienia z dnia 3 sierpnia 2016r.(pismo skarżących z dnia 16 listopada 2016r. a nie z dnia 25 października 2016r. jak wskazał to Sąd pierwszej instancji, które to dotyczyło odpowiedzi na wezwanie organu, w którym omyłkowo zobowiązano skarżących do wyjaśnienia intencji pisma z 17 marca 2016r. zamiast z 17 marca 2011r.). W tych okolicznościach organ pierwszej instancji uznał, że wniosek o wznowienie na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony w dniu 14 czerwca 2016r., kiedy to skarżący wprost zwrócili się do organu o wznowienie postępowania, natomiast organ odwoławczy uznał, że wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został zawarty w odwołaniu skarżących od w/w ostatecznej decyzji z dnia 6 sierpnia 2010r. ustalającej warunki zabudowy, w którym podnosili, że jako bezpośredni sąsiedzi nie zostali powiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Oba organy uznały, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art.148 § 2 k.p.a. tj. po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedzieli się o decyzji. Przy czym zdaniem organu odwoławczego skarżący dowiedzieli się o decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. ustalającej warunki zabudowy oraz o jej treści, co najmniej w dniu 17 marca 2011r.,co wynika z treści pisma opatrzonego tą datą natomiast organ pierwszej instancji uznał, że dowiedzieli się o niej w dniu 11 kwietnia 2016r. kiedy otrzymali kserokopię te decyzji w oparciu o przepisy o dostępie do informacji publicznej.
Sąd Wojewódzki odnosząc się do tego zagadnienia trafnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że prawidłowe jest ustalenie, iż o decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. i jej treści skarżący dowiedzieli się najpóźniej w dniu 17 marca 2011r., ponieważ w tym dniu złożyli do organu pismo z wnioskiem o wstrzymanie – anulowanie powyższej ostatecznej decyzji, przy czym z pisma tego wynikało, że znana jest im treść tej decyzji. Podkreślenia wymaga, na co wskazał trafnie Sąd pierwszej instancji, że stosownie do normy zawartej w art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wyraźne brzmienie tego przepisu wskazuje więc na to, że początek biegu terminu przewidzianego na złożenie podania o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. powiązany został nie z datą doręczenia decyzji, lecz dniem, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, a więc powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu.
Zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie dla skontrolowania zaskarżonego postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu o jakim mowa w art.148 § 2 k.p.a. było jednak nie tylko jak twierdzi Sąd pierwszej instancji ustalenie kiedy skarżący dowiedzieli się o decyzji i jej treści, ale kiedy zostało wniesione podanie o wznowienie postępowania, co wynika przecież ze wskazań WSA w Łodzi zawartych w wyżej powoływanym wyroku w sprawie II SA/Łd 948/16. W tym względzie konieczne było ustalenie czy intencją skarżących składających podanie z dnia 17 marca 2011r. było żądanie wznowienia postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował przyjęcie przez organy obu instancji, że pismo to takiego wniosku nie zawierało, ponieważ organy przyjęły inne daty wniesienia tego wniosku.
Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 17 marca 2011r. skarżący wnieśli o wstrzymanie(anulowanie) decyzji nr [...] o warunkach zabudowy wskazując m. in, że prace budowlane będą ingerować w części wspólne nieruchomości oraz naruszą interesy wszystkich mieszkańców. Podkreślali też, że ich mieszkanie znajduje się bezpośrednio nad lokalem objętym planowaną inwestycją, która ograniczy użytkowanie ich mieszkania z powodu uciążliwości związanych z hałasem, nieprzyjemnymi zapachami.
Organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę w wykonaniu wskazań zawartych w w/w wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 maja 2017r. zobowiązał skarżących w piśmie z 27 października 2016r. do wyjaśnienia, czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. dotyczące zarzutów do w/w decyzji o warunkach zabudowy ich intencją było żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie. Równocześnie z uwagi na upływ czasu, do wezwania dołączył kserokopię pisma skarżących z dnia 17 marca 2011r.
W odpowiedzi na powyższe skarżący poinformowali organ, że ich intencja była wyraźnie przedstawiona w treści dotychczas składanych pism w trakcie prowadzonej korespondencji urzędowej do SKO w S. i zwracają się do organu o uważne przeczytanie ich odwołania z dnia 10 sierpnia 2016r. od postanowienia z dnia 3 sierpnia 2016r. W tej sytuacji organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. ponownie odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. ustalającej warunki zabudowy przyjmując, że dowiedzieli się o niej 11 kwietnia 2016r., a wniosek o wznowienie postępowania złożyli dopiero w dniu 14 czerwca 2016r. czyli z uchybieniem miesięcznego terminu. Zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podkreślając, że skarżący na pytanie organu pierwszej instancji nie "ustosunkowali się do kwestii", czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. mieli intencję zażądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
Jednocześnie z treści tego pisma wynika, że o wydaniu decyzji z dnia 6 sierpnia 2010r. wiedzieli, co najmniej w dacie tego pisma, a więc w dniu 17 marca 2011r. Zdaniem Kolegium żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016r., które wpłynęło do organu w dniu 20 kwietnia 2016r., a było odwołaniem skarżących od ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2010r. Skoro zatem skarżący o decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] wiedzieli, co najmniej w dniu 17 marca 2011r., a podanie o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. wpłynęło do organu w dniu 20 kwietnia 2016r., to zdaniem Kolegium nastąpiło to z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a., co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tych okolicznościach organy orzekające w tej sprawie trafnie uznały, że pismo z dnia 17 marca 2011r. nie jest podaniem o wznowienie postepowania. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej nie można uznać, że już z tego pisma wynika, iż skarżący domagali się wznowienia postępowania, skoro jego treść wskazuje, że dążą oni do usunięcia decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Po pierwsze, to twierdzenie skargi kasacyjnej pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami WSA w Łodzi zawartymi w wyroku z dnia 25 maja 2017r., który przesądził, że pismo to nie ma jasnej treści i należy wyjaśnić czy pismem tym skarżący domagają się wznowienia postępowania. Nie ma zatem wątpliwości, że należało się przed podjęciem rozstrzygnięcia zobowiązać skarżących do skonkretyzowania swojego żądania.
Organ pierwszej kierując się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Łodzi i realizując obowiązek z art.7 i art.9 k.p.a. zwrócił się do skarżących w dniu 27 października 2016r. o wyjaśnienie, czy składając pismo z dnia 17 marca 2011r. dotyczące zarzutów do w/w decyzji o warunkach zabudowy ich intencją było żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie.
Skarżący jednak z tej szansy sprecyzowania swojego żądania nie skorzystali i nie udzielili konkretnej odpowiedzi na to pytanie twierdząc, że ich intencja była wyraźnie przedstawiona w treści dotychczas składanych pism w trakcie prowadzonej korespondencji urzędowej do SKO w S.i zwracają się do organu o uważne przeczytanie ich odwołania z dnia 10 sierpnia 2016r. od postanowienia z dnia [...]sierpnia 2016r.
Stosownie do art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać, co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Określenie żądania jest wymaganym i istotnym elementem podania, wyznacza ono bowiem zakres sprawy. Określenie żądania jest obowiązkiem strony, która zwraca się do organu o podjęcie działania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uprawnienie do określenia żądania, czy też jego doprecyzowania posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem. Zatem skoro skarżący nie wyjaśnili, mimo zobowiązania przez organ, czy ich pismo z dnia 17 marca 2011r. zawiera wniosek o wznowienie postępowania to organy obu instancji słusznie uznały, że nie jest to podanie o wznowienie postępowania.
Stwierdzić należy, że nie jest rzeczą organu administracji publicznej ustalanie we własnym zakresie treści żądania strony. Zasady ogólne zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w tym postępowaniu, ale nie zwalniają od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. Jak stanowi art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Podkreślić jednak trzeba, że przepis ten nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa.
Organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżących o wyjaśnienie, czy domagają się wznowienia postępowania, ale skarżący odpowiedzi na to pytanie nie udzielili. W tej sytuacji trafnie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został wyraźnie sprecyzowany w piśmie z dnia 14 czerwca 2016r. Natomiast organ odwoławczy, przyjął że wniosek taki wynikał już z treści odwołania (stwierdzono jego niedopuszczalność) od ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, które wpłynęło do organu 20 kwietnia 2016r. W każdym przypadku jednak został on złożony po termie, skoro prawidłowo ustalono i to jest poza sporem, że o przedmiotowej decyzji i jej treści skarżący wiedzieli, co najmniej od dnia 17 marca 2011r.
Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy administracji ustaliły stan faktyczny, w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, które miało wyłącznie charakter procesowy. Dokonana przez organy ocena stanu faktycznego odnośne do treści pisma z dnia 17 marca 2011r. była prawidłowa. Bezzasadność omawianego zarzutu skargi kasacyjnej jest tym bardziej widoczna, że nie jest w jej uzasadnieniu zakwestionowana istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczność, że mimo zobowiązania przez organ pierwszej instancji - skarżący nie wskazali czy zawiera on żądanie o wznowienie postępowania. Twierdzą, że już z tego pisma wynika wniosek o wznowienia postępowania W istocie zatem w skardze kasacyjnej kwestionowali wiążącą przecież na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną zawartą w w/w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 maja 2017r. -co jest niedopuszczalne - że pismo wymaga wyjaśnienia co do tego czy wniosek o wznowienia postępowania.
Za nieskuteczny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.141§ 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, ponieważ zarzut ten został sformułowany wadliwie. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
Skarżący na poparcie tego zarzutu skargi kasacyjnej nie podali żadnej argumentacji. Nie wyjaśnili w jaki sposób wskazana wada uzasadnienia Sądu ma istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym dla porządku wyjaśnić trzeba, że przepis art.141§ 4 p.p.s.a wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na uznanie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i umożliwia dokonanie kontroli instancyjnej. Także brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi nie świadczy sam w sobie o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
Sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesioną skargą kasacyjną skarżący nie podważyli stanowiska Sądu pierwszej, który zaakceptował zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 181 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.