Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę K. P. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę budynku wielorodzinnego z garażami przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził co następuje.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1999 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami i przyłączami gazu, wody i kanalizacji przy ul. [...] w S. Rozpatrując złożone od powyższej decyzji odwołanie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta S. z dnia [...] września 1999 r.
W złożonej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, K. P. i J. G. podnieśli, iż zatwierdzony projekt budowlany nie posiadał uzgodnień "w zakresie przeciwpożarowym oraz sanitarnym", ponadto zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "przedmiotem inwestycji są budynki mieszkalne wielorodzinne z lokalami usługowymi i garażami, zaś zatwierdzony projektu budynku "B" nie posiada lokali usługowych.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji ustosunkował się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności do zarzutu nieposiadania przez zatwierdzony projekt budowlany wymaganych przepisami prawa uzgodnień. Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie znajduje oparcie w zebranej w sprawie dokumentacji budowlanej.
Od powyższego wyroku, ze skargą kasacyjną wystąpili K. P. i J. G. Domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucili mu:
- - "naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem, że naruszenie prawa w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].09.1999 r. nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa,
- - naruszenie przepisów postępowania polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie przesłanek wymienionych w decyzji Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 19.12.2002 r., co skutkowało uznaniem, że wady prawne decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].09.1999 r. nie zostały uznane za rażące naruszenie prawa".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera wymogi, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Zatem winna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym wymienionym w art. 46 oraz 47 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej. Powinna ona zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienia wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony, o tyle niespełnienie wymagań przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej powoduje, że staje się ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do brzmienia art. 183 p.p.s.a. związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej, zatem skarga ta winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Podstawy skargi kasacyjnej wymienione zostały w art. 174 p.p.s.a. i sprowadzają się do
- - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1),
- - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
W niniejszej sprawie wbrew wymaganiom wynikającym z przytoczonego art. 176 p.p.s.a. – skarga kasacyjna nie wskazuje żadnych podstaw kasacyjnych. Wnoszący skargę kasacyjną nie podali bowiem tak przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które zostały ich zdaniem naruszone. Podkreślić w tym miejscu należy, że w sytuacji kiedy postępowanie kasacyjne sprowadza się do badania zasadności podstaw kasacyjnych, brak wskazania tak w petitum skargi jak i w jej uzasadnieniu przepisów, które zdaniem skarżących zostały naruszone, uniemożliwia sądowi jakąkolwiek kontrolę kasacji i czyni skargę kasacyjną nienadającą się do merytorycznej kontroli.
Skarga kasacyjna pozbawiona jednego z podstawowych elementów jakim jest przytoczenie podstaw kasacji – jest niedopuszczalna i na podstawie art.190 w zw. z art. 176 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.