Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z 16 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1091/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA w Gliwicach") po rozpoznaniu skargi Spółdzielni M. w S. (dalej: "spółdzielnia", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium") z 2 czerwca 2022 r., nr SKO.UL/41.7/166/2022/6301/RS uchylił decyzje organów obu instancji oraz orzekł w przedmiocie kosztów sądowych. Zaskarżoną decyzją, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sosnowca z 29 marca 2022 r., nr 31/22/W ustalającą na wniosek P. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania części budynku byłej hydroforni na funkcję mieszkalną (budynek wielorodzinny) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb Z., przy ul. [...] w S.
- 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Kolegium zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. Odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organy administracji obu instancji nie dopełniły obowiązku uzyskania wymaganego stanowiska innych organów, podczas gdy stanowisko takie zostało zajęte w trybie z art. 53 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p."),
- - 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 106 § 1 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że uzgodnienia wymaga każda wersja projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, niezależnie od zakresu dokonanych w nim zmian.
Zaskarżenie wyroku odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 uzasadnia zaskarżenie wyroku również odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2 dotyczącego kosztów postępowania.
Na podstawie przywołanych zarzutów, Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi złożonej przez spółdzielnię; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
- 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
- 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
- 3.4. Bezzasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby WSA w Gliwicach zakwestionował zastosowanie w niniejszej sprawie instytucji tzw. milczącego uzgodnienia, przewidzianej w art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p. Zdaniem WSA w Gliwicach procedura uzgodnienia została przeprowadzona, ale uczyniono to wyłącznie w odniesieniu do projektu decyzji, w oparciu o który zapadła decyzja Prezydenta z 16 grudnia 2021 r., która została następnie uchylona decyzją Kolegium z 10 lutego 2022 r. Innymi słowy, podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA w Gliwicach nie było pominięcie instytucji milczącego uzgodnienia projektu decyzji, ale brak ponowienia procedury uzgodnieniowej w odniesieniu do projektu decyzji, w oparciu o który Prezydent wydał, opisaną na wstępie, decyzję z 29 marca 2022 r. (zob. s. 8 uzasadnienia).
- 3.5. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 106 § 1 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., to trafnie Kolegium podniosło, że WSA w Gliwicach nie przeprowadził analizy co do zakresu zmian wprowadzonych do projektu decyzji opracowanego na skutek uchylenia decyzją Kolegium z 10 lutego 2022 r. pierwotnej decyzji Prezydenta. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzgodnieniu w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. podlega nie przedsięwzięcie, ale konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy przedstawiony do uzgodnienia organowi wyspecjalizowanemu przez organ gminy. Tym samym zasadą jest, że zmiana przez organ główny projektu decyzji wiąże się z koniecznością powtórzenia procedury uzgodnieniowej (por. np. L. Staniszewska, Współdziałanie organów administracji publicznej w wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, [w:] Rozprawa z decyzją o warunkach zabudowy, pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2022, s. 234). Od tej zasady, mając na uwadze wymóg prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób sprawny i zgodny z zasadą zaufania (art. 8 § 1 i art. 12 k.p.a.), należy dopuścić wyjątek w sytuacji, gdy w sprawie jest oczywiste, że zmiana projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może mieć jakiekolwiek wpływu na kwestie istotne z punktu widzenia kompetencji danego organu uzgodnieniowego (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2726/22, CBOSA). Innymi słowy, nie jest uzasadniony pogląd WSA w Gliwicach, że każda zmiana projektu decyzji o warunkach zabudowy, niezależnie od rodzaju i zakresu tej zmiany, bezwarunkowo skutkuje obowiązkiem ponowienia wszystkich uzgodnień. W realiach niniejszej sprawy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 106 § 1 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. nie mógł jednak doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem wyrok ten, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Otóż analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w dniu 20 września 2021 r. Prezydent przedstawił do uzgodnienia m. in. Ministrowi Klimatu i Środowiska oraz Marszałkowi Województwa Śląskiego projekt decyzji o warunkach zabudowy z tej samej daty (k. 16 akt administracyjnych). Rzecz jednak w tym, że projekt ten był niekompletny, w szczególności nie zawierał konkretnych parametrów urbanistycznych i architektonicznych planowanej inwestycji (zob. pkt 2a osnowy projektu). Z akt sprawy wynika również, że do organów uzgodnieniowych nie przesłano załączników do projektu decyzji, w tym wyników analizy, albowiem analiza ta została sporządzona dopiero 30 listopada 2021 r. (k. 28 akt administracyjnych). W świetle przywołanej zasady, że uzgodnieniu podlega konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, a nie ogólnie ujęte przedsięwzięcie, a także mając na uwadze wymóg rzetelnego wykonywania kompetencji przez organ uzgodnieniowy (art. 6 i 7 k.p.a.), należy przyjąć, że organ główny winien przesłać do uzgodnienia kompletny projekt decyzji, tj. projekt zawierający wszystkie wymagane przez prawo materialne i procesowe elementy, w tym przede wszystkim poszczególne parametry urbanistyczne i architektoniczne wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Skoro w realiach niniejszej sprawy warunek ten nie został spełniony, to zasadne było uchylenie przez WSA w Gliwicach zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z 29 marca 2022 r.
- 3.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.