Uzasadnienie
II OSK 58/11 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Dobre z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie drogi publicznej /ul. R./ - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzja organu I instancji została wydana na wniosek inwestora. Po zawiadomieniu stron postępowania, wnosząca skargę kasacyjną Spółdzielnia Mieszkaniowa oświadczyła pisemnie, iż nie wyraża zgody na prowadzenie jakichkolwiek prac na terenie działki nr [...]. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż w sprawie ma zastosowanie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do której w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji jest wymagane wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek inwestora dotyczy drogi zaliczonej w sposób prawem przewidziany do dróg publicznych /droga gminna/.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa podniosła wadliwe przyjęcie, iż przedmiotowa droga to droga publiczna jak też potraktowanie inwestycji, jako należącej do inwestycji celu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna.
W uzasadnieniu wyroku przedstawiono unormowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące zasad wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazując jednocześnie, iż nie jest słuszne twierdzenie skarżącej, iż dana inwestycja nie jest zaliczona do takiej kategorii. Przedmiotowa droga - ulica R. została uchwałą Rady Gminy Dobra Nr XXX/449/09 z dnia 24 września 2009 r. zaliczona do kategorii dróg gminnych a więc jest drogą publiczną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "K." w Szczecinie zarzucając naruszenie:
1/ art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych podtrzymując wcześniej stawiany zarzut, że ul. R., której sprawa dotyczy, ze względu na niezachowanie wymaganych dla drogi gminnej parametrów nie jest drogą publiczną a ponadto zaskarżoną decyzją objęto działkę nr [...], której współwłaścicielem jest skarżąca, a która leży przy ul. G. stanowiącej drogę wewnętrzną, 2/ art. 145 (1 pkt 1 lit. a ppsa poprzez oddalenie skargi na decyzję dotkniętą wskazanymi wadami.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że w sprawie chodzi w istocie o ciąg pieszo-jezdny nieodpowiadający wymogom technicznym dla określonej kategorii drogi publicznej co powoduje, że nie można uznać, że rozstrzygnięcie dotyczy drogi publicznej. Zamierzenie inwestycyjne wkracza ponadto w interesy skarżącej chronione art. 140 kc /działka nr [...]/.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Niewątpliwie należy przyznać rację Sądowi I instancji, który uznał, że zaliczenie przedmiotowej drogi /ul. R./ uchwałą Rady Gminy do kategorii dróg gminnych jest w sprawie przesądzające co do tego, że jest to droga publiczna w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Okoliczność ewentualnego niespełnienia przez daną drogę publiczną normatywnych wymogów technicznych /np. w zakresie jej szerokości/ nie ma wpływu na prawny charakter tej drogi jako drogi publicznej. Odrębną kwestią jest dążenie do doprowadzenia tej drogi do tego, że będzie odpowiadała technicznym wymogom określonym w przepisach.
Objęcie zamierzeniem inwestycyjnym działki należącej do skarżącej Spółdzielni, która jak twierdzi skarżąca "jest położona" przy drodze wewnętrznej, w świetle argumentacji powołanej w skardze nie przesądza o naruszeniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zwłaszcza, gdy jest to uzasadnione ze względu na potrzebę realizacji projektowanej inwestycji drogowej. Tego zaś w istocie skarżąca nie kwestionuje, podnosząc tylko, że możliwe jest wystąpienie utrudnień w korzystaniu przez skarżącą z jej działki jak też nie wyraża ona zgody na propozycję zawartą we wniosku inwestora.
Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy zaskarżonym wyrokiem powoduje, że jako nieusprawiedliwiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 145 (1 pkt 1 lit. a ppsa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.