Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 791/05 po rozpoznaniu skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] nakazującą skarżącemu dokonanie rozbiórki ażurowej konstrukcji stalowej szkieletowej o wysokości 5,00 m, wykonanej w kształcie 3/4 koła na czterech słupkach murowanych, usytuowanej w odległości 0,80 cm od sąsiedniej posesji przy ul. S. w W., bez wymaganego pozwolenia na budowę - uchylił decyzje organów obu instancji.
W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzono, że z oświadczenia inwestora wynika, że słupki o wysokości 1,00 m wykonano w 2000 roku, zaś stalowa konstrukcja została wybudowana w 2004 roku. Organ uznał, że przedmiotowy obiekt nie należy do kategorii "obiektów małej architektury" ze względu na rozmiar oraz "rozwinięte elementy nośno-konstrukcyjne". Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania inwestora utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że została ona wydana na podstawie prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego.
Skargę od powyższej decyzji wniósł J. G. zarzucając błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do przedmiotowego obiektu, będącego obiektem małej architektury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało oparte na prawidłowym przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem art. 7, 77 (1 i 80 kpa. Nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości charakteru wzniesionej budowli a także, jakie przepisy techniczno-budowlane zostały w sprawie naruszone.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. C., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego oraz art. 148 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, art. 7, 77 (1 i 107 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 (4 ppsa poprzez niezastosowanie, art. 145 (1 pkt 1 poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 133 (1 ppsa poprzez niezastosowanie, a także art. 1 (1 i (2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że stan faktyczny sprawy jest jasny i uzasadnia zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego - orzeczenie o rozbiórce obiektu budowlanego, zrealizowanego samowolnie, nie będącego obiektem małej architektury. Naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego wynika z nie zbadania przez sąd I instancji, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji z zachowaniem reguł określonych w Kpa. Sąd ponadto "w ogóle pominął uczestnictwo w postępowaniu G. C. i w ogóle nie ustosunkował się do jej stanowiska prezentowanego zarówno przed organami administracji jak i samym sądem". Uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. przedstawienie stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, natomiast zaskarżony wyrok tym wymogom nie odpowiada.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Przepis art. 175 (1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 ppsa z urzędu bierze pod uwagę tylko takie okoliczności, które stanowią w rozumieniu ustawy /(2/ przesłanki nieważności, w pozostałym zaś zakresie jest związany granicami zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie wskazuje się następujące zarzuty:
1/ naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest "art. 3 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego oraz art. 148 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, art. 7, 77 (1 i 107 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie", 2/ naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, "to jest art. 141 (4 ppsa poprzez niezastosowanie, art. 145 (1 pkt 1 poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 133 (1 ppsa poprzez niezastosowanie, a także art. 1 (1 i (2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niezastosowanie".
Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów zamieszczonych w tzw. "słowniczku", tak określony, jak to przytacza się powyżej nie jest zrozumiały w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji oparł swój wyrok na stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia, a przede wszystkim w wyniku tego, iż nie ustalono z zachowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym, jaki charakter ma przedmiotowy obiekt jak też jakie konkretnie przepisy techniczno-budowlane miałyby być naruszone przez inwestora. Stanowisko w tym zakresie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w pełni podziela orzekający w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie można także uznać za usprawiedliwione zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Sąd pierwszej instancji w wystarczającym stopniu uzasadnił przyczynę orzeczenia o uwzględnieniu skargi, jednoznacznie też określił, jakie czynności powinien podjąć organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę administracyjną, spełniając wymogi art. 141 (4 ppsa. Orzekał też na podstawie akt sprawy, z uwzględnieniem materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, brak też usprawiedliwienia dla postawienia zarzutu naruszenia art. 133 (1 ppsa. Skoro Sąd dostrzegł braki w postępowaniu organu administracji wydającego zaskarżoną decyzję, które mogą być uzupełnione jedynie poprzez przeprowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, słusznie uchylił decyzje organów obu instancji, nie naruszając tym rozstrzygnięciem art. 145 (1 pkt 1 ppsa jak też art. 1 (1 i (2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.