Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 8 listopada 2016 r. sygn. II SA/Op 341/16 oddalił skargę W. M. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z (...) marca 2016 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza O. z (...) lipca 2015 r., nr (...) o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Poszerzenie odkrywkowej eksploatacji złoża granitu i gnejsu »K.«", planowanego do realizacji na terenie stanowiącym działki nr: (...) (część działki), (...), (...), obręb N., i (...), obręb B. - pogłębienie wyrobiska do rzędnej 260 m n.p.m., oraz działki nr: (...), (...), obręb B., a także część działki nr (...), obręb N. - poszerzenie wyrobiska.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dnu (...) czerwca 2014 r. Kopalnia (...) Spółka z o.o. z siedzibą w M., (dalej inwestor) wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia.
Postanowieniem z (...) lipca 2014 r., nr (...), RDOŚ w O. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił, że raport należy sporządzić w pełnym zakresie, zgodnym z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej ustawa środowiskowa), ze szczególnym uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne i klimat akustyczny.
Następnie postanowieniem z (...) lipca 2014 r., nr (...), Burmistrz O., działając na podstawie art. 63 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i określił zakres raportu zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne i klimat akustyczny.
W piśmie z (...) maja 2015 r. skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie i załączył opracowanie z (...) grudnia 2014 r. J. M. – [...], dotyczące pomiaru drgań generowanych eksplozjami podczas eksploatacji kamieniołomu w K..
W piśmie z dnia (...) lipca 2015 r. inwestor, nawiązując do badań drgań sejsmicznym sporządzonych na zlecenie m.in. skarżącego, oświadczył, że posługuje się wyłącznie ważnymi badaniami wykonanymi z udziałem uprawnionych jednostek. Jednocześnie przedłożył oświadczenie rzeczoznawcy ds. ruchu zakładu górniczego w zakresie grupy XII z (...) Instytutu Górnictwa Odkrywkowego we W. z (...) maja 2015 r., który stwierdził, że podtrzymuje w całości wnioski przedstawione w pracy pt. "Badania kontrolne intensywności drgań parasejsmicznych od robót strzałowych w kopalni granitu (...) w N.", sporządzonej w maju 2012 r., a także, że przedłożone przez ww. osoby opracowania nie mogą zostać uwzględnione ze względów formalnych, ponieważ ich wykonawcy nie posiadają stosownych uprawnień Wyższego Urzędu Górniczego.
Burmistrz O. ww. decyzją z (...) lipca 2015 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z (...) marca 2016 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Zdaniem Kolegium oceny prawidłowości pomiarów drgań sejsmicznych, będących podstawą sformułowań zawartych w raporcie, nie zmieniają przedłożone przez strony postępowania opracowania mające wykazywać zbyt duży (mogący powodować szkody) poziom drgań na budynkach mieszkalnych należących do ww. osób. Oceny tej nie zmienia również dokument z października 2015 r. opracowany przez (...) sp. z o.o. w K. pt. "Wykonanie pomiarów drgań w budynku nr (...) w K.". Dokumenty te nie stanowią bowiem dokumentacji strzałowej i nie zostały opracowane przez podmioty nieuprawnione do badania drgań sejsmicznych w zakładzie górniczym, co wynika z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych (Dz. U. nr 72, poz. 655), a także z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196, ze zm.; dalej Pgg), które określają wymagania, jakie należy spełnić, by zostać rzeczoznawcą do spraw ruchu zakładu górniczego (art. 71). Uprawnienia w tym zakresie, m.in. w grupie XII - roboty strzałowe (art. 72 pkt 12), nadaje Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (art. 74).
Dokumenty przedłożone przez inwestora w tym zakresie zostały sporządzone przez uprawnionego rzeczoznawcę ds. ruchu zakładu górniczego z (...) Instytutu Górnictwa Odkrywkowego - Laboratorium Sejsmiki Górotworu we W.. Jednostka ta została umieszczona w dostępnym na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego - wykazie podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego, zaś podmioty wykonujące pomiary na zlecenie uczestników postępowania nie zostały wymienione w powyższym wykazie, co Kolegium ustaliło analizując wykaz (rejestr dokonanych w nim zmian) od momentu udostępnienia go na stronie BIP Prezesa WUG. Tym samym pomiary poziomów drgań sejsmicznych wynikające z dowodów przedłożonych m.in. przez odwołującego się, nie mogą zostać uznane za wykluczające wartość dowodową pomiarów dokonanych przez uprawnione jednostki.
W ocenie Kolegium, raport zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej i daje spójny obraz zamierzenia inwestycyjnego, którego realizacja jest możliwa przy zastosowaniu zabezpieczeń przedstawionych w raporcie.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej art. 79 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej;
- - art. 71 pkt 12 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Pgg w zw. z art. 74 i art. 76 ust. 1 oraz art. 78 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy w zw. § 40 ust. 3 i przepisami załącznika 4 do rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2003 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych. Skarżący zarzucił również naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego,
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Sąd I instancji powołanym na wstępie wyrokiem powyższą skargę oddalił podzielając stanowisko organów obu instancji.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości raportu, Sąd I instancji wyjaśnił, że raport jest podstawowym dowodem w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa. Zawarta w nim kompleksowa ocena i analiza planowanego przedsięwzięcia przygotowana jest przez osoby dysponujące fachową wiedzą. Podważenie ustaleń raportu może zatem, co do zasady, nastąpić jedynie przez przedstawienie ekspertyzy (tzw. kontrraportu), która wskazywałaby na wady raportu i podważała jego ustalenia, sporządzonej jednak przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu.
W niniejszej sprawie skarżący co prawda przedłożył opracowania dotyczące pomiaru siły wstrząsów oddziałujących na budynki mieszkańców K., jednak w pełni należy się zgodzić się z argumentacją Kolegium, że dokumenty te nie stanowią dokumentacji strzałowej, a ponadto zostały opracowane przez podmioty nieuprawnione do badań drgań sejsmicznych w zakładzie górniczym, określone w przepisach Prawa geologicznego i górniczego oraz przepisach rozporządzenia wykonawczego z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych. Jak słusznie wskazało Kolegium, zgodnie z pkt 8 załącznika nr 4 do tego rozporządzenia, to rzeczoznawca określa rzeczywisty zasięg szkodliwych drgań sejsmicznych.
Natomiast w art. 71 ustawy Prawo geologiczne i górnicze określono wymagania, jakie należy spełnić, by zostać rzeczoznawcą do spraw ruchu zakładu górniczego. Uprawnienia w tym zakresie, m.in. w grupie XII - roboty strzałowe (art. 72 pkt 12), nadaje Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (art. 74). To on również zamieszcza i aktualizuje w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz osób, którym nadano uprawnienia rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego (art. 76 ust. 1). Skoro zatem autorzy opracowań przedłożonych przez skarżącego nie mają statusu rzeczoznawców do spraw ruchu górniczego, to trudno uznać te dokumenty za równoważne z dokumentami inwestora, a więc takie, które mogłyby skutecznie podważać wiarygodność dokumentów rzeczoznawcy. Poza tym dokumenty przedstawione przez skarżącego dotyczą bieżącej działalności Kopalni, a więc nie wiążą się bezpośrednio z przedsięwzięciem, które ma być dopiero zrealizowane i dla którego opracowywana jest stosowna dokumentacja.
W okolicznościach sprawy nie wystąpiły podstawy do dokonywania przez organ dodatkowych ustaleń faktycznych co do potencjalnych zagrożeń dla środowiska w związku z realizacją inwestycji. Raport został przyjęty jako dowód, na podstawie którego organy dokonały oceny i analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko. Należy dostrzec, że raport wraz z jego uzupełnieniami był kompletny i - stosownie do postanowienia nakładającego obowiązek jego sporządzenia - posiadał wszystkie konieczne elementy, określone w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. W raporcie przeanalizowane zostały dwa warianty, oznaczone jako I i II, przy czym wybrany wariant I był wariantem proponowanym przez wnioskodawcę, jak również został wskazany jako najkorzystniejszy dla środowiska. Wariant II był natomiast określony jako "racjonalny wariant alternatywny".
W ocenie Sądu, na gruncie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej możliwa jest sytuacja, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i w takim przypadku nie będzie zachodziła konieczność przedstawienia trzech wariantów.
Ponadto brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego niedostatecznego rozważenia wariantu, w jakim ma być realizowana inwestycja. Stanowisko organów w tej mierze (opisane przez Sąd podczas przedstawiania stanu sprawy) znalazło się w treści decyzji i - zdaniem Sądu - zostało logicznie oraz przekonująco uzasadnione.
Zdaniem Sądu I instancji, wydane w sprawie decyzje organów obu instancji dostatecznie tłumaczą podjęte rozstrzygnięcia, tak w sferze prawnej, jak i faktycznej. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym zasad ogólnych Kpa.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sadu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- I. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- 1) art. 66 ust. 1 pkt 5) i 6) w zw. z art. 81 ust, 1 ustawy środowiskowej i zaakceptowanie braku ustalenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - uzasadnionego wariantu dopuszczonego do realizacji, mimo że z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez Uczestnika {tj. w wariancie II - alternatywnym), a tym samym pominięcie, iż podstawą wyboru wariantu przedsięwzięcia powinny być zagadnienia związane z ochroną środowiska, a nie trudność danego wariantu i względy ekonomiczne;
art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2) lit. a i b w zw. z art. 72 pkt 12) Pgg w zw. z art. 74 Pgg w zw. z art. 76 ust. 1 Pgg w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1) i 2) Pgg w zw. z § 40 ust. 3 pkt 1-4 i punktem 8 załącznika 4 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2003 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych {Dz. U. Nr 72, poz. 655) i dopuszczenie zastosowania wskazanych przepisów w przedmiotowej sprawie, dla określenia mocy dowodowej badań sejsmicznych {dwóch ekspertyz przedstawionych przez Skarżącego kasacyjnie), dotyczących planowanego przedsięwzięcia, mimo że normy te dotyczą zasad przechowywania i używania środków strzałowych oraz sprzętu strzałowego w zakładach górniczych, a nie metodologii i techniki badań sejsmicznych w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, czy mocy dowodowej dokumentów analizowanych w tymże postępowaniu.
- II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
art. 151 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze. zm. dalej Ppsa) w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Ppsa - przez bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu:
naruszenia przez organy art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako: Kpa) w zw. z art. 10 § 1 Kpa i art. 140 oraz 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), poprzez błędne i nieuprawnione określenie katalogu stron postępowania, a tym samym pominięcie szeregu stron, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a osoby te dysponują interesem prawnym w przedmiotowej sprawie i tym samym naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz nieuprawnione powiązanie przepisów o doręczeniach i zawiadomieniach z kwestią ustalania katalogu stron postępowania (wobec czego także doszło do naruszenia art, 49 Kpa - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie);
b) naruszenia przez organy art. 15 Kpa, i brak zagwarantowania skarżącemu dwuinstancyjnego postępowania jurysdykcyjnego - czyli dwukrotnego, pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez dwa organy na różnych szczeblach toku instancji - z uwagi na fakt, iż skarżący został uznany za stronę postępowania dopiero przez organ II instancji w postępowaniu jurysdykcyjnym;
c) naruszenia przez organy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa - i wydania decyzji bez szczegółowego rozważenia okoliczności stanu faktycznego sprawy przez organ, w tym: brak przeprowadzenia dowodu przedstawionych przez Skarżącego fachowych i merytorycznych opinii ekspertów - tj. opracowania Katedry Geofizyki w Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska Akademii Górniczo-Hutniczej w K. pt. "Pomiar drgań generowanych eksplozjami podczas eksploatacji kamieniołomu w K." oraz ekspertyzy (...) Sp. z o.o. w K. pt. "Wykonanie pomiarów drgań w budynku nr (...) w K.".
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji względnie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie podnoszone zarzuty kasacyjne są zasadne.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Punktem wyjścia dla rozważań w tym zakresie muszą być przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L 2012.26.1 z późn. zm.). Zgodnie z art. 11 Dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, by zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności:
- a) mający wystarczający interes lub ewentualnie;
- b) podnoszący naruszenie prawa, gdy administracyjne procedury prawne państwa członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego, mieli dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym ustawą, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, działań lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa.
Ustawa środowiskowa. implementująca jej postanowienia do polskiego systemu prawnego, nie zawiera jakichkolwiek ograniczeń w przeprowadzaniu postępowania dowodowego, określa ona wyłącznie jakie osoby są uprawnione do sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Natomiast kwestie mocy dowodowej badań sejsmicznych czy innych oddziaływań nie zostały uregulowane w sposób szczególny. Tym samym zastosowanie znajdują ogólne regulacje Kpa. W szczególności art. 84 § 1 Kpa nie wprowadza formalnej przesłanki do bycia biegłym w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 7 Kpa, organy w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przywołana regulacja wskazuje, że inicjatywę dowodową mogą przejawiać również strony postępowania, które mają prawo wnioskować o dokonywanie określonych czynności przez organ, jednak uprawnienie to ma charakter posiłkowy w stosunku do ciążącego na organie obowiązku prowadzenia postępowania w taki sposób, aby sprawa została gruntownie wyjaśniona, w stopniu pozwalającym na jej prawidłowe załatwienie. Powyższe wnioski potwierdza również art. 77 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten expressis verbis wskazuje, że to organ prowadzący postępowania jest zobowiązany do przeprowadzania wszelkich dowodów, koniecznych lub co najmniej przydatnych do wyczerpującego, całościowego i dogłębnego wyjaśnienia sprawy, niezależnie od przejawianej przez strony inicjatywy w tym zakresie.
Co do zasady, obowiązek ten ciąży na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma więc obowiązek nie tylko skontrolować prawidłowość postępowania organu I instancji, ale samodzielnie rozpatrzyć całość sprawy i zgromadzonego w niej materiału dowodowego, a następnie rozstrzygnąć ją merytorycznie. Również na nim ciąży bowiem wynikający z art. 7 i 77 Kpa obowiązek wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia i rozważenia stanu faktycznego oraz materiału dowodowego w sprawie. Co do zasady więc, organ odwoławczy powinien, jeżeli zachodzi taka potrzeba, stosownie do art. 136 § 1 Kpa przeprowadzić z urzędu lub na żądanie stron dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowanie organowi, który wydał decyzję (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Kr 137/18).
W świetle powyższego na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia przez Sąd I instancji jak również przez SKO art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa i uznanie za prawidłowe wydania decyzji bez przeprowadzenia dowodu z przedstawionych przez skarżącego opinii ekspertów - tj. opracowania Katedry Geofizyki w Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska Akademii Górniczo-Hutniczej w K. pt. "Pomiar drgań generowanych eksplozjami podczas eksploatacji kamieniołomu w K." oraz ekspertyzy (...) Sp. z o.o. w K. pt. "Wykonanie pomiarów drgań w budynku nr (...) w K.". Całkowicie błędne jest stanowisko, ze pomiary poziomów drgań sejsmicznych wynikające z dowodów przedłożonych m.in. przez odwołującego się, nie mogą zostać uwzględnione przy ocenie wartości dowodowej pomiarów dokonanych przez uprawnione jednostki. pomiaru siły wstrząsów oddziałujących na budynki mieszkańców K. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej stosuje się ogólne zasady postępowania dowodowego określone w Kpa i było niedopuszczalne pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę. Brak jest regulacji, która wskazywałby, że tylko określone certyfikowane podmioty mogą sporządzić opinię co do kwestii drgań sejsmicznych.
Słusznie wywodzi skarżący w skardze kasacyjnej, że prawo mierzenia wpływów oddziaływa sejsmicznych nie musi mieć żadnego związku z uprawnieniami nadawanymi przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego. Nieprawidłowe było zatem wprowadzanie formalnych ograniczeń co do postępowania dowodowego poprzez wskazanie wyłącznie na dopuszczalność sporządzenia opinii w tym zakresie przez rzeczoznawców do spraw ruchu drogowego. W ustawie środowiskowej nie ma regulacji, która uzasadniałaby taką regułę przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wskazać należy, że na organach administracji publicznej prowadzących postępowanie ciąży obowiązek gruntownego i dokładnego wyjaśnienia i zbadania okoliczności sprawy.
Tym samym konieczne jest w ramach postępowania odwoławczego szczegółowe odniesienie się do przedstawionych przez strony dowodów dotyczących drgań sejsmicznych i dopiero po ich analizie wydanie decyzji. Kwestia oceny oddziaływania sejsmicznego musi być w tej sprawie wszechstronnie wyjaśniona.
Na tym etapie zarzuty prawa materialnego są przedwczesne, ponieważ dowody przedstawione przez inwestora i skarżącego są równoważne i konieczna jest ich ocena.
Natomiast niezasadne są zarzuty naruszenia art. 28 Kpa w zw. z art. 10 § 1 Kpa i art. 140 oraz 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), kwestia braku uczestnictwa innych osób nie może być podnoszona przez skarżącego, ponieważ kwestia tak stanowi przesłankę wznowienia postępowania, która wymaga złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot. Również brak jest podstaw aby twierdzić, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 Kpa), skoro skarżący wniósł odwołanie i Kolegium rozpoznawało sprawę nie będąc związane granicami odwołania. Po dokładnej analizie kwestii drgań sejsmicznych nie jest wykluczone wydanie przez Kolegium decyzji na podstawie art. 138 § 1 Kpa.
Reasumując na podstawie art. 188 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarówno zaskarżony wyrok jak i zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem powołanych przepisów procesowych. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 Ppsa.