Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. odrzucił skargę M.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi powiatowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga została złożona z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. odmówił przywrócenia terminu. M.G. złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. oddalił zażalenie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 17 lipca 2007 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2007 r. Tymczasem M.G. wniósł skargę w dniu 28 września 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), która jako wniesiona z uchybieniem terminu, podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy została ona wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Zarzucono także naruszenie art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 43 k.p.a. oraz zapisami umów międzynarodowych dotyczących sposobu doręczenia przesyłek na terenie Belgii, poprzez błędne ustalenie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że decyzja Wojewody Mazowieckiego nie została mu doręczona zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i ratyfikowanych umów międzynarodowych. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz zapisami wskazanych wyżej umów międzynarodowych, poprzez błędne ustalenie, że Rzeczpospolita Polska nie jest związana postanowieniami tych umów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają w istocie do zakwestionowania skuteczności doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej zaskarżoną do Sądu decyzję. Innymi słowy, skarga kasacyjna opiera się na twierdzeniu, że skarżący w sposób wystarczający wykazał, że przesyłka ta nie została mu doręczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego, z uwzględnieniem zapisów ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących obrotu pocztowego, a zatem nie sposób mówić o uchybieniu terminu do złożenia skargi.
Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, odrzucenie skargi poprzedzone było prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. stwierdził jednoznacznie, że skarżący nie obalił domniemania doręczenia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 r. Skoro zaś przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 17 lipca 2007 r., to termin do złożenia skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2007 r.
Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis artykuł 170 dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, także inne sądy i inne organy państwowe.
Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że należy przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Innymi słowy, skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyr. SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492; J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji (a następnie również Naczelny Sąd Administracyjny) niewątpliwie przesądził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Odrzucając skargę postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był związany faktami objętymi prawomocnym postanowieniem z dnia z dnia 14 października 2009 r.
Z ustaleń zawartych w motywach tego orzeczenia wynika, że skierowaną do skarżącego przesyłkę otrzymała w dniu 17 lipca 2007 r. jego żona. Skarżący nie wykazał, by taka forma doręczenia mu pisma była bezskuteczna zarówno na terenie kraju jak i zagranicą.
W związku z powyższym Sąd I instancji był zarówno uprawniony jak i zobowiązany do odrzucenia skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu określonego w cytowanym na wstępie art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.