Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1457/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż H. M., będący cudzoziemcem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 167, poz. 1758 ze zm.), pismem z dnia [...], wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości znajdujących się w O., R., D. oraz w C., dla których prowadzone są księgi wieczyste przez Sąd Rejonowy w O. Wnioskodawca wskazał, że nabędzie wymienione nieruchomości na podstawie rozporządzenia testamentowego K. A., zmarłego w dniu [...].
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 1 b oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167, poz. 1758) w związku z art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej (Dz. U. Nr 106, poz. 497 ze zm.), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił H. M. wydania zezwolenia na nabycie w drodze dziedziczenia testamentowego po zmarłym K. A. prawa własności wnioskowanych nieruchomości. Organ stwierdził, iż stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, strona winna w ciągu dwóch lat od dnia otwarcia spadku złożyć do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie wnioskowanych nieruchomości. Wniosek strony wpłynął w dniu [...], a więc dwuletni termin do jego złożenia nie został zachowany.
Decyzją z dnia z [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], podtrzymując stanowisko, iż strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonych w Polsce, z przekroczeniem terminu określonego w art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Organ podkreślił, że stosunek nabycia nieruchomości przez cudzoziemca jest stosunkiem międzynarodowym z zakresu prawa cywilnego, wobec czego podlega prawu wskazanemu przez normę kolizyjną, którą jest art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 listopada 1965 r. Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. z 1965 r., Nr 46 poz. 290 ze zm.). Przepis ten stanowi, że prawem właściwym dotyczącym prawa własności nieruchomości jest prawo państwa miejsca położenia nieruchomości, czyli prawo polskie. Organ nie uznał strony spadkobiercą testamentowym, lecz ustalił, że nabycie wnioskowanych nieruchomości na podstawie kodycylu (zapisu) jest nabyciem nieruchomości wchodzących w skład spadku na podstawie testamentu.
Zapis jako rozporządzenie testamentowe jest ściśle związany z dziedziczeniem testamentowym dlatego, zdaniem organu orzekającego, zakres art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców obejmuje nabycie nieruchomości przez cudzoziemców także w drodze wykonania zapisu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...], zarzucając zastosowanie interpretacji rozszerzającej art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Skarżący podkreślił, że polskie prawo cywilne rozróżnia nabycie nieruchomości na podstawie testamentu od zapisu, który zobowiązuje spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zapisobiercy. Zdaniem skarżącego, przyjęcie błędnej interpretacji tego przepisu stanowi także naruszenie art. 7 Konstytucji RP.
Jednocześnie skarżący podniósł, że art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez wprowadzenie dwu letniego terminu narusza konstytucyjne prawo do własności i dziedziczenia, które może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 Konstytucji RP).
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.) nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia, które jest wydawane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych i administracji, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Natomiast art. 7 ust. 3 ustawy stanowi, że jeżeli cudzoziemiec, który nabył wchodzącą w skład spadku nieruchomość na podstawie testamentu, nie uzyska zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie wniosku złożonego w ciągu dwóch lat od dnia otwarcia spadku, prawo własności nieruchomości lub prawo użytkowania wieczystego nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy.
K. A., zmarły [...] w I., sporządził w dniu [...] testament. W paragrafie 3 testamentu K. A. stwierdził, że majątek jego żony w Polsce nie stanowi części jego spadku w związku z czym jego spadkobiercy nie mają prawa do tego majątku. W dniu [...] K. A. sporządził Kodycyl do testamentu, którym anulował i zmienił poszczególne paragrafy testamentu. K. A. zaznaczył, że jest jedynym spadkobiercą swojej żony przez co polski majątek żony jest częścią jego masy spadkowej. W tej sytuacji K. A. oświadczył,, [...] wyrażam moją jednoznaczną wolę ażeby pan H. H. M. został po mojej śmierci spadkobiercą własności ziemskiej w Polsce." Żona K. A. - R. A. zmarła w dniu [...], a spadek po niej nabył w całości K. A., tym samym położone w Polsce nieruchomości, objęte wnioskiem skarżącego o udzielenie zezwolenia na ich nabycie, weszły do masy spadkowej K. A..
Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że nabycie przedmiotowych nieruchomości przez skarżącego jest nabyciem nieruchomości wchodzących w skład spadku na podstawie testamentu. Nieistotne jest akcentowanie przez skarżącego odmienności dotyczących nabycia nieruchomości na podstawie testamentu oraz zapisu. W świetle art. 968 § 1 k.c. zapis jest rozrządzeniem testamentowym zobowiązującym spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby. Rozrządzenie to jest związane z testamentem oraz spadkodawcą.
Ponadto treść kodycylu jednoznacznie wskazuje, że H. M. jest spadkobiercą - a nie zapisobiercą - własności ziemskiej w Polsce. W ocenie Sądu, organ zasadnie zastosował art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i tym samym nie do zaakceptowania jest twierdzenie skarżącego, że działanie organu stoi w sprzeczności z art. 7 Konstytucji RP. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust 3 powołanej ustawy jednym z warunków do uzyskania zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych na nabycie wchodzących w skład spadku nieruchomości na podstawie testamentu, jest złożenie wniosku przez cudzoziemca w terminie dwóch lat od dnia otwarcia spadku. Wobec złożenia takiego wniosku po upływie pięciu lat od otwarcia spadku skarżący nie może skutecznie podważać zasadności rozstrzygnięcia organu administracji.
Sąd nie podzielił zarzutu niekonstytucyjności art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Zważył, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483) Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Art. 37 ust. 1 Konstytucji stanowi zasadę, że kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa (art. 37 ust. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w art. 7 ust. 3 wprowadza ograniczenie w nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców polegające na określeniu dwuletniego terminu od dnia otwarcia spadku na złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.
Ograniczenie to jest przewidzianym w Konstytucji wyjątkiem od powołanej wyżej zasady i wprowadzone zostało ustawą. W tym stanie zróżnicowanie sytuacji cudzoziemskich spadkobierców testamentowych i ustawowych, jako mieszczące się w przewidzianym przez Konstytucję wyjątku, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. M., reprezentowany przez adwokata A. B..
Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Zdaniem strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że nieistotnym jest, czy przedmiotowe nieruchomości skarżący nabył na podstawie testamentu, czy też na podstawie zapisu. Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że Sąd bezpodstawnie uznał, iż nie zachodzi niekonstytucyjność art. 7 ust. 3 cyt. wyżej ustawy.
W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny H. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że przepisy prawa wyraźnie rozróżniają nabycie na podstawie testamentu jako rozrządzenie majątkiem na wypadek śmierci poprzez powołanie spadkobiercy od zapisu, który jedynie zobowiązuje spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zapisobiercy. Jak wynika z treści art. 968 § 1 k.c. zapis jest ciężarem zobowiązującym spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia na rzecz oznaczonej osoby - niezbędne jest dokonanie przeniesienia własności przez zobowiązanego tj. spadkobiercę.
Natomiast w przypadku spadkobiercy powołanego w testamencie nabycie własności nieruchomości, będących przedmiotem dziedziczenia, następuje z mocy samego prawa. Zdaniem skarżącego, literalna wykładnia art. 7 ust. 3 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że znajduje on zastosowanie jedynie do cudzoziemców, którzy nabyli nieruchomość z mocy samego testamentu nie zaś zapisobierców, którym przysługuje jedynie roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości wobec spadkobiercy.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż z treści art. 7 Konstytucji RP wynika zakaz rozszerzania przewidzianych ustawami norm ograniczających prawa obywatelskie, a takiego pozbawionego podstaw rozszerzenia dokonał w niniejszej sprawie organ oraz Sąd przyjmując, że norma, która wyraźnie odnosi się do spadkobiercy, ma zastosowanie również do zapisobiercy.
W ocenie skarżącego art. 7 ust. 3 ustawy jest niekonstytucyjny, gdyż w niedopuszczalny sposób różnicuje spadkobierców testamentowych i ustawowych, a tym samym z niezrozumiałych względów uprzywilejowuje tych ostatnich wbrew ostatniej woli spadkodawcy. Nadto, zdaniem skarżącego, przepis art. 37 ust. 2 Konstytucji RP nie może mieć zastosowania w przypadku art. 7 ust. 3 ustawy, gdyż dotyczy on w pierwszym rzędzie praw i wolności politycznych związanych nierozerwalnie z obywatelstwem takich jak np. prawo wyborcze. W przedmiotowym przypadku brak jest uzasadnienia do jego zastosowania, bowiem w istocie prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia prawa własności i to bez odszkodowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego sprowadza się do nieprawidłowego przyporządkowania określonej normy prawnej do konkretnego, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Niezależnie od sposobu sformułowania tego zarzutu stwierdzić należy, iż Sądowi pierwszej instancji nie można przypisać naruszenia art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, a to z poniższych względów. Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.). W myśl art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, jeżeli cudzoziemiec, który nabył wchodzącą w skład spadku nieruchomość na podstawie testamentu, nie uzyska zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie wniosku złożonego w ciągu dwóch lat od dnia otwarcia spadku, prawo własności nieruchomości lub prawo użytkowania wieczystego nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy. Jednocześnie - jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy - przepisów tej ustawy nie stosuje się do nabycia nieruchomości w drodze dziedziczenia przez osoby uprawnione do dziedziczenia ustawowego. Jeżeli prawo ojczyste spadkodawcy nie przewiduje dziedziczenia ustawowego, w tym zakresie stosuje się prawo polskie. A zatem, przepis art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców ustanawia 2 - letni termin na złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Datą początkową biegu tego terminu jest dzień otwarcia spadku. W świetle brzmienia powyższych przepisów nie powinno budzić wątpliwości, że przepisy art. 1 ust. 1 i art. 7 ust. 3 ustawy istnieją we wzajemnej łączności i zależności. A mianowicie, wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.) jest możliwe jedynie przy dopełnieniu warunków ustanowionych w tej ustawie i jednoczesnym zachowaniu terminu ustawowego z art. 7 ust. 3 ustawy. Oznacza to, iż od dnia upływu terminu ustanowionego w art. 7 ust. 3 ustawy nie jest możliwe uzyskanie przez cudzoziemca zgody na nabycie nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z powołaniem na nabycie nieruchomości na podstawie testamentu. Przepis art. 1 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców pozwala bowiem organowi na wydanie zezwolenia - w przypadku spełnienia przesłanek określonych w ustawie - pod warunkiem dochowania przez cudzoziemca terminu określonego w art. 7 ust. 3 ustawy. Dwuletni termin określony w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.) jest terminem ustawowym, po upływie którego wygasa uprawnienie cudzoziemca do uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy.
W niniejszej sprawie H. M., będący cudzoziemcem, złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości znajdujących się w O., R., D. i w C. H. M. do wniosku załączył m. in. testament K. A. sporządzony w dniu [...], kodycyl do testamentu sporządzony w dniu [...] oraz świadectwo zgonu K. A. Kodycylem do testamentu K. A. anulował i zmienił poszczególne paragrafy testamentu. Według postanowień testamentu, zmienionego kodycylem, wymienione wyżej nieruchomości - znajdujące się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - są częścią masy spadkowej K. A. (jako jedynego spadkobiercy R. A. - żony K.A.) i K. A. wyraził jednoznaczną wolę, aby H. H. M. został po jego śmierci "spadkobiercą własności ziemskiej w Polsce". To zaś oznacza, iż wniosek H. M. dotyczy nieruchomości wchodzących w skład spadku pozostałym po K. A. (zmarłym w dniu [...]), a podstawę nabycia tych nieruchomości stanowi testament K. A. w brzmieniu nadanym kodycylem.
Powyższego stanowiska nie może zmienić okoliczność, iż H. M. został powołany przez K. A. jedynie do dziedziczenia nieruchomości położonych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem spadkodawca może powołać do całości lub części spadku jedną lub kilka osób. H. M. wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości złożył w dniu [...], a więc po upływie terminu ustanowionego w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.). W tym stanie prawnym i faktycznym Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167 poz. 1758 ze zm.) przez błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że nie zachodzi niekonstytucyjność art. 7 ust. 3 ustawy.
Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepis art. 21 Konstytucji gwarantuje konstytucyjną ochronę własności i prawa dziedziczenia i zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Takim ograniczeniem, wynikającym z ustawy, jest wprowadzenie terminu, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, tj. terminu do złożenia przez cudzoziemca wniosku o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości z powołaniem na testament. Zaznaczyć należy, iż art. 7 ust. 3 ustawy do dnia 26 kwietnia 2004 r. przewidywał termin roczny na złożenie powyższego wniosku. Termin, w jakim spadkobierca testamentowy nabywający na tej podstawie nieruchomość, będący cudzoziemcem, może złożyć wniosek o zezwolenie na nabycie nieruchomości, został wydłużony do dwóch lat na mocy art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 49, poz. 466).
Przepis art. 7 ust. 3 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie niweczy istoty prawa własności, lecz wprowadza pewnego rodzaju ograniczenie mając na uwadze konieczność zagwarantowania ochrony prawa dziedziczenia tak spadkobierców testamentowych jak i ustawowych oraz prawa własności w aspekcie pewności obrotu prawnego i konsekwencji prawnych nie uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na nabycie nieruchomości - prawo własności nieruchomości nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.