Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1528/07 oddalił skargę F. S. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. wydane w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że F. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. Po rozpatrzeniu skargi Sąd oddalił skargę wyrokiem z dnia [...]r. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 315/05 uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę wskazując na właściwy sposób zaskarżenia postanowienia z dnia [...]r.
F. S., zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożył w dniu [...]r. zażalenie na w/w postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Główny Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...]r. stwierdził, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu organu niższej instancji nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Dlatego należy uznać, że wnioskodawca uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu.
Organ odwoławczy dalej zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu.
W okolicznościach danej sprawy za ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. należy przyjąć dzień doręczenia stronie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r., tj. dzień [...]r. (potwierdzenie odbioru odpisu orzeczenia przez pełnomocnika).
Organ odrzucił argument, że strona otrzymała postanowienie w dniu [...]r.
Zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego w przypadku ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu sądowym, zgodnie z art. 64 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., doręczeń należy dokonywać pełnomocnikowi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. S. zarzucił postanowieniu Głównego Inspektora Sanitarnego błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. doręczono mu w dniu [...]r. Faktycznie otrzymał to orzeczenie w dniu [...]r., a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia złożył w dniu [...]r. z zachowaniem terminu.
W jego ocenie organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, a mianowicie stanu zdrowia skarżącego, który nie pozwalał na skontaktowanie się z pełnomocnikiem do dnia [...]r.
Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji powołała się na treść art. 58 § 2 k.p.a., a następnie zauważył, że jak stanowią akta sprawy w dniu [...]r. pełnomocnik skarżącego otrzymał wskazane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu w tym dniu ustała też przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Wniosek skarżącego został złożony w dniu [...] r., zatem przekroczył on siedmiodniowy termin określony w art. 58 § 2 k.p.a. Terminu tego nie można przywrócić.
Skarżącego w postępowaniu sądowym reprezentował pełnomocnik, któremu zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. zostało doręczone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. To właśnie od dnia [...]r. rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
F. S., reprezentowany przez adwokata J. P., zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucił rażące naruszenie art. 58 i 59 k.p.a. przez nie uwzględnienie przyczyn zdrowotnych leżących po jego stronie. Nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 148 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania celem wydania postanowienia o przywróceniu terminu. Jednocześnie wnioskował o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że posiada stosowne zaświadczenie lekarskie, iż był chory i nie mógł wcześniej wnieść o przywrócenie terminu. Od wielu lat leczy się na schorzenia neurologiczne powodujące konieczność czasowego przebywania w mieszkaniu. Zdaniem skarżącego schorzenie kręgosłupa zmusiło go do przebywania w domu i nie może być za to karany.
F. S., reprezentowany przez radcę prawnego T. R., w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej złożył drugie pismo zatytułowane "skarga kasacyjna", w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, że nie zachował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Powtórzył, że stan zdrowia nie pozwolił mu na skontaktowanie się z pełnomocnikiem, który ma kancelarię w Gliwicach. Zaraz po ustaniu obłożnej choroby skontaktował się z pełnomocnikiem i złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że w terminie określonym w przepisie art. 177 § 1 p.p.s.a. wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona w imieniu skarżącego przez adwokata J. P. oraz skarga kasacyjna sporządzona w imieniu skarżącego przez radcę prawnego T. R.. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ograniczają ilości pism procesowych, składających się na skargę kasacyjną. Wobec tego w sytuacji kiedy w terminie, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., do właściwego sądu wpłyną dwa pisma procesowe sporządzone oddzielnie przez dwóch pełnomocników strony należy traktować je jako stanowiące jeden środek odwoławczy wniesiony przez stronę. Wobec tego w rozpoznawanej sprawie zasadnym było uznanie, że skarga kasacyjna wniesiona przez F. S. składa się z dwóch pism procesowych, sporządzonych w jego imieniu oddzielnie przez dwóch pełnomocników.
Rozpoznawana skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSA WSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142).
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna jedynie w części czyni zadość opisanym wyżej wymogom.
Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które są stosowane przez organy administracji w prowadzonym przez nie postępowaniu. Sądy administracyjne, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, stosują środki przewidziane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zatem skoro Sąd pierwszej instancji nie stosował przepisów art. 58 i 59 k.p.a. nie można stawiać mu zarzutu ich naruszenia. Wobec tego omawiany zarzut, jako wadliwie postawiony nie mógł zostać uznany za usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej.
Podstawy kasacyjnej nie stanowi "błąd w ustaleniach faktycznych". Podstawy skargi kasacyjnej zostały wyraźnie określone w art. 174 p.p.s.a. i "błąd w ustaleniach faktycznych" nie znajduje się w katalogu tych podstaw. Wobec tego brak jest podstaw umożliwiających rozpoznanie zarzutu dokonania "błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia".
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 148 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że niniejszy przepis nie był stosowany w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem kontroli zgodności z prawem postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Poza przedmiotem sprawy pozostawała wobec tego kwestia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, której dotyczy art. 148 § 1 k.p.a. Poza tym skarga kasacyjna nie zawiera żadnej argumentacji na poparcie niniejszego zarzutu. Zatem zarzut ten nie jest zarzutem usprawiedliwionym.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.