Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej A., na postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. dotyczące sprostowania błędu w decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy dnia [...] marca 2008 r., postanowiło uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia 27 marca 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy po rozpatrzeniu wniosku Firmy A. S.A. z siedzibą w W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnego, biurowca i hotelu wraz z garażami podziemnymi, komunikacją i niezbędną infrastrukturą techniczną" na działkach ewid. nr [...] i na częściach działek ewid. nr [...] z obrębu [...], położonych przy ulicach [...] w dzielnicy [...] w [...].
Od decyzji tej odwołania wnieśli Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa A., Stowarzyszenie B. oraz Administracja Osiedla "C."
Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy sprostował błąd w decyzji z dnia [...] marca 2008 r. w ten sposób, że na stronie 3 w pkt 6.1 załącznika nr [...] decyzji słowa "Planowane zamierzenie nie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów" zastąpił słowami "Planowane zamierzenie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów". Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że ze względów na realizację inwestycji – zespołu parkingów – przedmiotowa inwestycja jest ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).
Zdaniem Kolegium nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ustalenia stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej. Z powyższego wynika, że oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy, zaś na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można sprostować błędu w decyzji, który może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i wynika z niejednoznaczności interpretacji prawa.
Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie "sprostowanie" w istocie polegało na zmianie uzasadnienia co powoduje niedopuszczalność zastosowania przepisu art. 113 § 1 k.p.a.
Spółka A. wniosła skargę na powyższe postanowienie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że rozstrzyganie kwestii sprostowania na tym etapie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1137/09 Sąd I instancji oddalił skargę spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. uchylającą decyzję Prezydenta m.st. Warszawy o warunkach zabudowy. Tym samym, postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki nie może funkcjonować w obrocie prawnym, w sytuacji gdy wyeliminowana została z niego decyzja podstawowa, której dotyczyło postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki. Dlatego też postanowienie Kolegiom orzekające o uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. Sąd I instancji uznał za prawidłowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pomimo że postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej i rażąco naruszało prawo.
Mając na uwadze powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Postawione w niej zarzuty strona skarżąca uzasadniła tym, że wobec uchylenia w dniu [...] października 2008 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2008 r. ustalającej warunki zabudowy, sprostowanej następnie postanowieniem z [...] maja 2008 r. bezprzedmiotowe i przez to niedopuszczalne było rozpoznanie również w dniu [...] października 2008 r. przez SKO zażalenia na to postanowienie o sprostowaniu decyzji. Skarga kasacyjna nie wykazała jednak, by zaskarżone postanowienie zapadło bez podstawy prawnej lub by naruszało ono w sposób rażący prawo. Na postanowienie o sprostowanie błędów czy omyłek w decyzji przysługuje zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.). Przy rozstrzyganiu zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.). Wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienie z dnia [...] października 2008 r. było oparte na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Całkowicie gołosłowny jest więc zarzut skargi kasacyjnej, iż postanowienie Prezydenta Warszawy o sprostowaniu decyzji zapadło bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Okoliczność, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozstrzygnęło zażalenie na sprostowanie decyzji z dnia [...] marca 2008 r. w tym samym dniu, w którym uchyliło tę decyzję, nie miała istotnego znaczenia w sprawie. Oba tryby, w których orzekało to SKO są odrębne i było kwestią przypadku, że wydane w nich orzeczenia zapadły w tym samym dniu. Organ odwoławczy miał obowiązek merytorycznie rozpatrzyć zażalenie, gdyż mogło dojść do niespójności orzeczeń wydanych w sprawie z odwołania od decyzji merytorycznej i w postępowaniu zażaleniowym.
Skoro więc skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.