Postanowienie NSA z 13 maja 2008 r., II OSK 596/08

Sąd

II OSK 596 /08 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1609/07 w zakresie odrzucenia skargi Prezydenta Miasta S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Prezydenta Miasta S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że w dniu 8 sierpnia 2007 r. skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na w/w decyzję uiszczając jednocześnie kwotę 200 złotych tytułem wpisu sądowego.

Tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosił 500 złotych. Wobec uiszczenia wpisu sądowego w nieprawidłowej wysokości skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji odrzucił na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł działający w imieniu Miasta S. pełnomocnik, radca prawny, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 221 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając powyższą skargę kasacyjną pełnomocnik strony wskazał, że organ II instancji wbrew materiałowi dowodowemu stwierdził, iż Prezydent Miasta S. nie został uznany za stronę w postępowaniu I instancji.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej należny w sprawie wpis winien być ustalony w oparciu o § 2 ust. 6 rozporządzenia, jako, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, a jej podstawę prawną stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., natomiast przedmiotem były wyłącznie regulacje postępowania administracyjnego. W ocenie strony skarżącej skargi nie można także zaliczyć do skarg z zakresu budownictwa i architektury, ponieważ zawiera ona argumenty o interesie prawnym Miasta S. a wynikające z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) a zatem należy zaliczyć je jako inne niż wymienione w § 2 ust. 1 - 5 rozporządzenia.

Skarżący wskazał, iż prezentowane stanowisko zbieżne jest z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2005 r. (sygn. akt FSK 2225/04) oraz wyroku z dnia 18 października 2006 r. I FSK 8/06.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji trafnie jako podstawę prawną określenia wysokości należnego w niniejszej sprawie od wniesionej skargi wpisu wskazał przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, odnoszący się do spraw z zakresu budownictwa i architektury. Wbrew wywodom strony skarżącej taki jest właśnie przedmiot decyzji w rozpatrywanej sprawie. Należy podkreślić, że decyzja organu odwoławczego dotyczyła umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] nakładającej na J. R. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dla prowadzonych przez niego inwestycji polegających na budowie budynku handlowo-usługowego i rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego.

Stwierdzić trzeba, iż podstawą określenia tego czy dany podmiot ma przymiot strony, czy też nie są przepisy prawa materialnego, a tym samym nie ma podstaw, aby w warunkach niniejszej sprawy przyjąć inny przedmiot postępowania, aniżeli ten, który wynikał z zakresu orzekania przed organem pierwszej instancji.

Przytoczone we wniesionej kasacji orzecznictwo odnosiło się do innego przedmiotu orzekania, bowiem w wyroku z dnia 9 września 2005 r. (sygn. akt FSK 2225/04) oraz w wyroku z dnia 18 października 2006 r. (sygn. akt I FSK 8/06) przedmiotem sprawy było nie umorzenie postępowania odwoławczego, ale umorzenie postępowania administracyjnego, co dla określenia przedmiotu sprawy, a w konsekwencji i dla wysokości należnego w sprawie wpisu ma istotne znaczenie. Wobec tego, że między umorzeniem postępowania odwoławczego, a umorzeniem postępowania administracyjnego zachodzi istotna różnica i nie budząca co do swej treści wątpliwości tak w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie jest uprawnionym stawianie znaku równości między tymi dwoma sposobami rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji stwierdzić też należy, że w odniesieniu do kwestii będącej przedmiotem zaskarżenia, nie można postawić nawet zarzutu niejasności norm prawnych określających przedmiot sprawy, a tym samym i wysokość należnego wpisu, bo i na tą okoliczność należało zwrócić uwagę.

Zważywszy na powyższe okoliczności za błędny należało również uznać zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. stanowiącego podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia w sytuacji nieopłacenia wpisu od skargi w terminie w należytej wysokości, zgodnie z treścią wskazanego przepisu.

Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem skargi kasacyjnej uchybia prawu. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił.