Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2010 r., sygn. II SAB/Kr 130/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pełnomocnik skarżącego P. S. działającą jako pełnomocnik E. S. i A. złożyła skargę na bezczynność organu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie powyższy brak nie został uzupełniony w związku z czym Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej A. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, art. 49 § 1 ppsa i art. 6 ppsa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie wezwania osoby uprawnionej do reprezentacji stowarzyszenia do podpisania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Stosownie do treści art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie określono jednoznacznie czy obaj skarżący reprezentowani są przez tego samego pełnomocnika, czy też skarżące Stowarzyszenie występuje w sprawie bez pełnomocnika. Uznanie, że P. S. nie jest uprawniona do reprezentacji skarżącego Stowarzyszenia zobowiązywała Sąd I instancji do bezpośredniego skierowania do osoby umocowanej do reprezentacji A. wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie bądź ustanowienie właściwego pełnomocnika do dokonania tej czynności procesowej wraz z pouczeniem o skutkach nieusunięcia braków formalnych pisma w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wykładnia art. 49 § 1 ppsa dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej) prowadzi do konstatacji, iż skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego dokonanego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym, zależy od zatwierdzenia tej czynności (złożenie skargi) przez stronę.
Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.