Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wr 47/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. G. i B. G. na bezczynność Starosty O. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 1 września 2012 r. K. G. i B. G. złożyły skargę na bezczynność Starosty O. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Do skargi dołączono postanowienie Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], uznające zażalenie K. G. i B. G. na niezałatwienie w terminie przez Starostę O. sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę za nieuzasadnione i odmawiające wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko Starosta podał, że zarzuty podniesione w skardze były już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/12 oddalił skargę B. G. i K. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że pismem z dnia 17 maja 2012 r. K. G. i B. G. wniosły skargę na bezczynność Starosty O. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga ta została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który oddalił ją wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/12. Wobec wniesienia od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, sprawa ta nadal jest w toku.
Złożona w niniejszej sprawie przez K. G. i B. G. skarga dotyczy tej samej bezczynności Starosty O. co w sprawie II SAB/Wr 19/12.
W tym stanie rzeczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyły K. G. i B. G., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając:
- I. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Skarżące kasacyjnie wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Powyższe prowadzi więc do powstania stanu sprawy w toku, co z kolei stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Taki stan zaś trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Ze stanem sprawy w toku mamy zatem do czynienia w przypadku tożsamości sprawy wcześniej wszczętej.
Powyższe pozwala ustalić, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której zapadł wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/12, od którego to wyroku złożona została skarga kasacyjna. W tych okolicznościach niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Stwierdzić zatem należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty O. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podlegała odrzuceniu, albowiem – stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - niedopuszczalne jest prowadzenie przez Sąd odrębnej sprawy, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
W konsekwencji, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., jak i art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz argumenty mające potwierdzić słuszność skargi nie mogły zostać uznane za zasadne.
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.