Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M.Z. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin wznowił, na wniosek skarżącej, postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2010 r. nakazującą właścicielom budynku przy ul. [...] w [...], tj. E. i M,M,, J.K. oraz skarżącej wykonać określone roboty budowlane, wynikające z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S.. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej jako "Prawo budowlane"), odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nakaz obejmował obowiązek wykonania w przedmiotowym budynku dwurodzinnym całkowitej wymiany pokrycia i łat dachu, wymiany lub wzmocnienia zmurszałych elementów drewnianych konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawienia trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach. Jako przyczynę wznowienia skarżąca wskazała brak czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem decyzję wydano z oczywistą omyłką, obejmującą błąd w nazwisku skarżącej, która to omyłka mogła skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania.
Organ I instancji stwierdził, że decyzja była merytorycznie poprawna, a jedynym uchybieniem była omyłka w nazwisku skarżącej i w związku z tym odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca.
W trakcie postępowania odwoławczego swoje uwagi wniosła J.K. wskazując, że ekspertyza techniczna jest wadliwa, albowiem została wykonana bez oględzin i nie podano w niej źródła informacji oraz daty. Zarzuciła, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nie wskazano jednoznacznie podstawy prawnej, a przed jej wydaniem nie poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z kolei M.M. poinformował, że skarżąca o złym stanie dachu wiedziała od 1991 r. Wprawdzie remont dachu został wykonany w 1989 r. i w 1993 r., ale obejmował on jedynie wymianę kilku rzędów dachówek we wschodniej części dachu, wymianę zadaszenia ganku, otynkowanie budynku, wymianę muru oporowego przy wejściu do budynku oraz naprawę i malowanie podbitki zewnętrznej.
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. Jednocześnie, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy nakazał właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] 12 w [...]: E. i M.M., J.K. i M.Z. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku poprzez: wymianę pokrycia dachu; wzmocnienie lub wymianę zmurszałych elementów konstrukcji dachu; zaimpregnowanie elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi; przemurowanie kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawę trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach, w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że po otrzymaniu zgłoszenia E. i M.M. o złym stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku, powodującym zalewanie lokalu mieszkalnego i dalsze niszczenie budynku, organ I instancji przeprowadził w dniu 7 maja 2010 r. oględziny. Organ ustalił, że wykonane z dachówki cementowej pokrycie dachowe znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Ponadto stwierdzono prześwity w pokryciu dachowym, skorodowane obróbki blacharskie przy kominach, zawilgocenie konstrukcji drewnianej dachu (części krokwi i łat) oraz wypłukanie spoin w kominach. W trakcie oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną.
Również w przedstawionej przez E. i M.M. ekspertyzie stanu technicznego dachu, sporządzonej przez posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane mgr inż. R.S., wskazano na: zawilgocenie części wiązarów konstrukcji dachowej, miejscową degradację, mogącą prowadzić do utraty wytrzymałości, zniszczenie w znacznej części łat na skutek ciągłego zamakania, poluźnienie, popękanie, pokrzywienie, szczeliny, porośnięcie glonami i mchem w znacznej części pokrycia dachowego wykonanego z dachówek cementowych, spękania, ubytki zaprawy między cegłami trzonów kominowych nad powierzchnią dachu, a także spękania i częściowy brak czap kominowych. Autor ekspertyzy zalecił przeprowadzenie remontu dachu w zakresie całkowitej wymiany pokrycia dachu, wymiany łat, wzmocnienia lub wymiany zmurszałych elementów konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem, naprawy trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w kominach, wykonania nowego opierzenia wraz z odwodnieniem dachu i zaimpregnowania elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi.
Na skutek tego organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. W sentencji i rozdzielniku powyższej decyzji błędnie podano nazwisko jednego ze współwłaścicieli budynku: M.Za. zamiast prawidłowo M.Z. W dniu 20 stycznia 2011 r. E. i M. M. poinformowali organ I instancji, że wszystkie roboty budowlane nakazane decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zostały wykonane. Poprawność wykonanych prac została potwierdzona załączonym oświadczeniem osoby uprawnionej.
W ocenie organu odwoławczego, błąd w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. mógł skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania, a zatem należało wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję. Ponadto stwierdził, że w sprawie zaistniała podstawa do wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego ustosunkowując się do zarzutów odwołania skarżącej i zgłoszonych przez J.K. uwag wyjaśnił, że wprawdzie strony te nie uczestniczyły w oględzinach przeprowadzonych w dniu 7 maja 2010 r., ale zapoznały się z aktami sprawy i pisemnie odnosiły się do zawartych w nich dokumentów. Nadmienił, że przeprowadzenie ponownych oględzin byłoby bezcelowe, bowiem stan techniczny budynku ustalony przez autora ekspertyzy z kwietnia 2010 r. oraz przez organ I instancji podczas oględzin w dniu 7 maja 2010 r., po wykonaniu nakazanych obowiązków już nie istnieje.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, bowiem mieści się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 138 oraz 151 k.p.a. i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, w której organ I instancji wydał rozstrzygnięcie, od którego strona wniosła odwołanie. Jeżeli w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji dojdzie do wniosku, że organ I instancji rozpatrując sprawę uchybił przepisom materialnym lub proceduralnym, wówczas zobligowany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Konsekwencją wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej po wznowieniu postępowania jest to, że organ odwoławczy zobowiązany jest do zawarcia w sentencji dodatkowo jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 k.p.a. W rezultacie, postępowanie wznowieniowe jako postępowanie weryfikacyjne, obejmuje również rozpoznanie sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu I instancji, takie właśnie rozstrzygnięcie zawiera kontrolowana decyzja.
Sąd I instancji wskazał, że poza sporem jest, że w postępowaniu, w którym została wydana ostateczna decyzja w przedmiocie nałożenia obowiązków wykonania określonych robót budowlanych, nie brała udziału bez swojej winy skarżąca. Osnowa decyzji zawierała błąd w nazwisku skarżącej, co, zdaniem Sądu I instancji spowodowało brak skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie i w rezultacie zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe powinno skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego takiej decyzji. Wobec tego organ II instancji zasadnie orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji wydanej po wznowieniu postępowania jak i uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2010 r.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z wyjaśnieniami organu złożonymi na rozprawie, organ rozważył kwestię umorzenia postępowania z uwagi na to, że nałożone decyzją ostateczną obowiązki zostały wykonane. W ocenie Sądu I instancji prawidłowo jednak wydał decyzję merytoryczną, bowiem umorzenie postępowania spowodowałoby niczym nieuzasadnione pozbawienie podstawy prawnej wykonanych obowiązków. Roboty budowlane objęte decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nie wymagały bowiem wydania pozwolenia lub zgłoszenia, a więc jedynym warunkiem ich legalności była wydana decyzja.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy budynek jest w takim stanie technicznym, który uzasadniałby wydanie decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organu II instancji, jednoznacznie wskazują, że dach oraz kominy przedmiotowego budynku były w czasie prowadzonego postępowania zwykłego w złym stanie technicznym. Powyższe znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji.
Sąd I instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniu skarżącej, fakt wznowienia postępowania nie pociąga za sobą konieczności przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych, chyba że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego został skutecznie zakwestionowany. W przedmiotowej sprawie, skarżąca kwestionując rzetelność postępowania dowodowego oraz ustalenia faktyczne organu nie dokonała tego skutecznie, gdyż na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawiła żadnego dowodu.
Za nieuprawniony Sąd I instancji uznał zarzut skarżącej, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ w celu pogłębienia zaufania obywateli, dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o nieprawidłowościach postępowania dowodowego w zakresie oględzin, Sąd I instancji wyjaśnił, że wprawdzie na skutek błędu organu nie doręczono skarżącej zawiadomienia o przeprowadzonym dowodzie z oględzin przedmiotowego budynku, jednak powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy strona w toku postępowania zapoznała się z aktami sprawy i ustosunkowała się co do zebranych dowodów. W takiej sytuacji wniosek o ponowne przeprowadzenie oględzin jest bezzasadny, tym bardziej, iż nakazane w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. roboty budowlane zostały wykonane, co wynika z oświadczenia z dnia [...] stycznia 2011 r. podpisanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.
Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja odpowiada w swej istocie, tj. co do zakresu obowiązków jak i terminu ich wykonania, uchylonej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2010 r., co należy uznać za właściwe, bowiem postępowanie trybu zwykłego zakończone wydaniem ostatecznego nakazu wykonania określonych robót budowlanych obarczone było jedynie wadą procesową, zaś rozstrzygnięcie merytoryczne było prawidłowe. W ocenie Sądu I instancji, wskazanie innego terminu byłoby do niepogodzenia z zasadami logiki i zaistniałymi skutkami związanymi z uchyleniem decyzji z dnia [...] maja 2011 oraz [...] lipca 2010 r., bowiem obowiązki te na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały już wykonane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
W pierwszej kolejności podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") polegające na jego błędnej wykładni, która doprowadziła do braku jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do jednego z podniesionych w skardze zarzutów, tj. zarzutu, że zaskarżona decyzja jest decyzją nieważną zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały.
Po drugie, naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza zasad wynikających z powyższych przepisów.
Po trzecie, naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z powodu braku stwierdzenia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja była niewykonalna w chwili wydania.
Po czwarte, naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 146 § 2 k.p.a. polegające na braku zastosowania tych przepisów, a w konsekwencji naruszenie także art. 151 p.p.s.a.
Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że pomimo tego, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, budynek był we właściwym stanie technicznym, to istniała konieczność orzeczenia nakazów na podstawie tego przepisu tak jakby budynek znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. polegający na oddaleniu skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji ostatecznej, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 § 2 k.p.a. wprowadza negatywną przesłankę uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobowiązany na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 681), Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie.
Zarówno bowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin z dnia [...] lipca 2010 r., jak i zaskarżona decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. obejmowały nakaz wykonania określonych robót budowlanych, wynikających z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S. Różnice pomiędzy tymi rozstrzygnięciami sprowadzały się w istocie do nieco bardziej precyzyjnego określenia zakresu robót w decyzji organu odwoławczego oraz prawidłowego wskazania nazwiska skarżącej – "Z." w miejsce "Za.". Niewątpliwie doszło więc do wydania decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wbrew negatywnej przesłance uchylenia decyzji ostatecznej przewidzianej w art. 146 § 2 k.p.a. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji oraz akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że jedyną podstawą wydania ponownej decyzji przez organ odwoławczy były wątpliwości w zakresie wskazania nazwiska skarżącej w decyzji objętej wznowieniem.
Sąd I instancji zaakceptował więc stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalne jest uchylenie w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, chronionej zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), tylko z powodu nieścisłości w nazwisku strony, pomimo, że obowiązki wykonane tą decyzją zostały już wykonane, a jedynym powodem ponownego wydania decyzji jest konieczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakładającej i tak już wykonany już obowiązek. Z oczywistych względów stanowisko takie nie jest trafne. Na przeszkodzie ponownemu wydaniu decyzji w swojej istocie odpowiadającej decyzji dotychczasowej stoi bowiem art. 146 § 2 k.p.a., a przepisy procedury administracyjnej przewidują możliwość rektyfikacji decyzji dotkniętej nieścisłościami czy oczywistymi omyłkami w odpowiednim trybie. Na marginesie zauważyć należy, że konsekwencją rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które podlegało kontroli Sądu I instancji, było wskazanie daty wykonania obowiązków, która była znacznie wcześniejsza niż data wydania decyzji, to jest daty [...] grudnia 2010 r., wobec daty decyzji organu na dzień [...] lipca 2011 r.
Na uwzględnienie nie zasługują natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.
Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy określone przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym także odnośnie przyjętego stanu faktycznego przez właściwy organ, a poddanego kontroli przez Sąd I instancji. Trzeba także zaznaczyć, że w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.
Ponadto, pomimo, że Sąd I instancji w sposób wyraźny nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to wskazał jednak, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji trafnie przyjął, że powyższe przepisy, statuujące zasady postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, nie zostały naruszone przez organ odwoławczy, który oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, z uwzględnieniem specyfiki nadzwyczajnego postępowania jakim jest postępowanie wznowieniowe. Błędne rozstrzygnięcie organu było natomiast skutkiem niewłaściwego zastosowania art. 146 § 2 k.p.a., czego nie dostrzegł Sąd I instancji dokonując w tym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie.
Po trzecie, nieuzasadniony jest również zarzut art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarzut ten jest przedwczesny, bowiem na obecnym etapie postępowania zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że organ odwoławczy w wyniku wznowienia postępowania wydał decyzję w swojej istocie odpowiadającą decyzji dotychczasowej, a więc wbrew przesłance negatywnej uchylenia decyzji ostatecznej wynikającej z art. 146 § 2 k.p.a. Zarzut trwałej niewykonalności decyzji mógłby być podnoszony w sytuacji nałożenia innych obowiązków niż to wynikało z decyzji uchylonej w trybie wznowienia postępowania, czy to jako zarzut ewentualnego odwołania, czy też skargi do sądu administracyjnego, czy też wreszcie jako podstawa wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej.
Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, uznając jedynie, że z punktu widzenia zasad logiki koniecznie jest ponowne nałożenie określonych, wykonanych już obowiązków, bowiem samo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. spowodowałoby, że nałożony nakaz pozbawiony byłby podstawy prawnej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 5 2