Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 października 2018 r., II SA/Gd 326/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PWINB) z [...] grudnia 2017 r., nr [...], w sprawie opłaty za legalizację obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) ustalił, że skarżący około 2008 r. wybudował bez pozwolenia na budowę, obiekt użyteczności publicznej – budynek sali rekreacyjnej o wymiarach 10 m x 12 m, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], stanowiącej jego współwłasność i M. G.-M. Według oświadczenia skarżącego, w miejscu gdzie obecnie znajduje się przedmiotowy obiekt, wcześniej istniała, wybudowana wiata, którą skarżący zabudował pustakami gazobetonowymi i zmienił pokrycie dachu. Podczas zabudowy wiaty skarżący usunął także drewniane słupki, na których opierała się konstrukcja dachowa. Obecnie obiekt ten posiada ściany murowane z gazobetonu, ocieplone i obłożone licowymi płytkami, które posadowione są na fundamentach betonowych. Wewnątrz obiektu zamontowano nową instalację c.o. oraz elektryczną, a także wykonano podkład wraz z elementami wykończeniowymi podłogi (parkietem).
Dalej w wyroku II SA/Gd 326/18 przywołano, że w związku z powyższym organ powiatowy wszczął procedurę legalizacyjną, w ramach której postanowieniem z 17 maja 2017 r., nałożył na M. M. m. in. obowiązek przedłożenia, do 31 lipca 2017 r., następujących dokumentów: zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy obiektu użyteczności publicznej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego budowy przedmiotowego obiektu użyteczności publicznej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu tego postanowienia PINB poinformował również o wysokości opłaty legalizacyjnej w wysokości 375 000 zł.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że M. M. przedłożył do akt sprawy: 1. pismo Wójta Gminy [...] o zgodności przedmiotowej inwestycji pod względem funkcji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy [...], części obrębu [...], podjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr XI/65/2015 z 26 sierpnia 2015 r., opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego w dniu 7 października 2015 r. pod poz. 3066 (MPZP);
- 2. projekt budowlany;
- 3. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W konsekwencji PINB postanowieniem z [...] września 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332), ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w sprawie wybudowanego samowolnie obiektu użyteczności publicznej – budynku sali rekreacyjnej o wymiarach około 10,0 m x 12,0 m na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], w obrębie ewidencyjnym [...], w jednostce ewidencyjnej [...], na kwotę 375 000 zł. Uzasadniając wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej organ powiatowy wskazał, że przedmiotowy budynek zaliczany jest do kategorii XVII, wyjaśniono także sposób ustalenia wysokości opłaty.
Kolejno w wyroku II SA/Gd 326/18 wskazano, że na powyższe postanowienie PINB M. M. wniósł zażalenie podnosząc, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało wadliwie, a organ nie ustalił, kto jest inwestorem budowy przedmiotowego obiektu budowlanego i nieprawidłowo ustalił kategorię obiektu, gdyż w jego ocenie, obiekt należy do kategorii III, ewentualnie XV.
Sąd wojewódzki ustalił, że powołanym na wstępie postanowieniem PWINB, wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.), oraz art. 49 ust. 1 i 2, art. 59f ust. 1 uPb, organ wojewódzki uchylił postanowienie organu powiatowego w całości, a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. PWINB uznał bowiem, że zaskarżone zażaleniem postanowienie wydane zostało przedwcześnie, przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i zawiera istotne wady. Przede wszystkim brak jest informacji o dokonaniu przez organ powiatowy oceny zgodności przedłożonego w sprawie projektu zagospodarowania terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego MPZP, również pod kątem informacji podanych w piśmie z 16 czerwca 2017 r. przez Wójta Gminy [...].
W wyroku przywołano dalszą ocenę organu II instancji, który stwierdził, iż w postanowieniu PINB brak jest jednoznacznego wyjaśnienia, jaką funkcję posiada przedmiotowy budynek, który zaliczony został do XVII kategorii obiektów budowlanych, z jednoczesnym określeniem, że jest to sala rekreacyjna. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że organ I instancji w swym postanowieniu nie wskazał podmiotu, który zobowiązany jest uiścić opłatę legalizacyjną, a co jest kluczowe dla prawidłowości tego postępowania. Organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wymagania wynikające z przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i art. 81 K.p.a., bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny i nie może stanowić podstawy dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego też w ocenie PWINB sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, który winien dokonać oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem spełnienia wymagań art. 49 ust. 1 uPb, a w przypadku nieścisłości lub braków zastosować dyspozycję art. 49 ust. 3 oraz art. 49 ust. 4a tej ustawy, z uwagi na to, że przedmiotowy obiekt, jak wynika z akt sprawy, położony jest w granicach cennego przyrodniczo Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Bory Tucholskie" PLB 220009 w ramach sieci Natura 2000 i Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Tucholskie.
W skardze na postanowienie PWINB M. M. wniósł o jego uchylenie zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem: art. 138 § 2 w zw. z art. 136 i w zw. z art. 144 K.p.a., a także z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1 i w art. 12 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia kasatoryjnego, pomimo, że nie zaistniały przesłanki jego zastosowania, a ponadto poprzez nie wykazanie, że usunięcie braków postępowania w trybie, o którym mowa w art. 136 K.p.a., było niezasadne i niecelowe. W zaskarżonym postanowieniu – w ocenie wnoszącego skargę – bezzasadnie PWINB powołał się na konieczność przeprowadzenia analizy pod kątem spełnienia wymagań, o których mowa w art. 49 ust. 4a uPb, gdy spełnienie wymagań, o których mowa w tym przepisie pozostaje bez wpływu na treść postanowienia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił stanowisko orzekającego w sprawie PWINB, który uznał, że organ I instancji ocena – w ramach art. 49 ust. 1 uPb – nie zawarł oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego MPZP, wymaganej mocą art. 49 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem sądu pierwszej instancji niedokonanie przez PINB oceny w zakresie wypełnienia przesłanki określonej w art. 49 ust. 1 pkt 1 uPb, świadczy o wydaniu postanowienia tego organu z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy i które nie mogło zostać wyeliminowane przez organ wyższego stopnia w ramach kompetencji wynikających z art. 136 K.p.a.
Sąd wojewódzki podzielił również stanowisko zaskarżonego organu, że w niniejszej sprawie jednoznacznego wyjaśnienia wymaga, do której kategorii obiektów budowlanych zaliczyć należy obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania, a jest niezbędne do określenia wysokości opłaty legalizacyjnej. W ocenie sądu pierwszej instancji brak konkretnego ustalenia przez organ I instancji funkcji, jaką pełni przedmiotowy obiekt budowlany, również w celu zaliczenia go do odpowiedniej kategorii obiektów budowlanych, świadczy o wydaniu postanowienia przez PINB z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy i nie mogło zostać wyeliminowane w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego.
Jednocześnie sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko PWINB, który uznał, że w postanowieniu o nałożeniu opłaty legalizacyjnej wymagane jest wskazanie podmiotu zobowiązanego do jej uiszczenia, czego organ I instancji wszak nie dokonał.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M. M. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez;
I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo iż w zaskarżonym postanowieniu PWINB naruszył wskazany przepis postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia kasatoryjnego, mimo niezaistnienia przesłanek jego stosowania, a w konsekwencji nie zastosował art. 136 K.p.a., co uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia;
II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa polegające na oddaleniu skargi pomimo nie odniesienia się do jej wszystkich zarzutów, w szczególności dot. braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału zgromadzonego w aktach sprawy przez organ odwoławczy oraz dot. naruszenia zasady szybkości postępowania, w konsekwencji czego ustalenie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia oraz dokonanie kontroli instancyjnej jest niemożliwe.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na zasadzie art. 176 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wnosi o zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, jak również o przeprowadzenie rozprawy.
Skarżący kasacyjnie zarzuca, że teoretyczne rozważania sądu wojewódzkiego odnośnie podstaw wydawania rozstrzygnięcia kasacyjnego, nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku. Za podstawę do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego przez organ wojewódzki sąd pierwszej instancji uznał potrzebę poprawnej kwalifikacji wzniesionego obiektu, pominąć jednak miał, że ustaleń takich można było dokonać w oparciu o posiadany materiał dowodowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w aktach znajduje się m. in. projekt budowlany, protokół z 23 października 2015 r., w którym szczegółowo opisany jest sposób użytkowania obiektu. Dlatego zasadne ma być pytanie, jakie dodatkowe czynności dowodowe ma podjąć organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Sąd wojewódzki akceptując zaskarżone postanowienie opierające się na dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a., przytaczając ugruntowane orzecznictwo dotyczące stosowania powyższego przepisu, zarazem nakazuje organowi dokonanie ponownej oceny tego samego materiału dowodowego, a nie jego zebranie lub uzupełnienie.
Skarżący kasacyjnie zarzuca dalej, że organ II instancji w ogóle nie uzasadnił dlaczego wydaje "decyzję kasacyjną", a WSA w Gdańsku do zarzutów w tym zakresie się nie odnosi. Brak takiej oceny – zdaniem skarżącego kasacyjnie – w powiązaniu z treścią "wydanej decyzji" oznacza, że organ wyższego stopnia naruszył art. 138 § 2 K.p.a., a tym samym naruszył wyrażoną w art. 12 K.p.a. zasadę ogólną postępowania administracyjnego, tj. zasadę szybkości postępowania administracyjnego. Brak ma być w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywów, dlaczego nie rozważono zarzutów naruszenia zasady szybkości postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie pozwala to na dokonanie merytorycznej kontroli wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Pismem z 15 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – w następstwie zawiadomienia przez Naczelny Sąd Administracyjny – poinformował, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie prowadzonej "na odległość" i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Zarządzeniem z 16 grudnia 2021 r. z powołaniem się na art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm., uCOVID-19) skierowano sprawę do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, wobec stanowiska strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie, oraz skierowania sprawy na taki tryb, z powołaniem się na przepisy uCOVID-19.
W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.
A. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, skoro w tej sprawie skargę na tego typu akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Przepis art. 141 § 4 Ppsa może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.
Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, sąd pierwszej instancji wskazał, jakie okoliczności wyłuszczone w motywach postanowienia organu stopnia wojewódzkiego prowadziły do przekonania, że ziściły się przesłanki do wydania w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia opartego na dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Zarzut naruszenia tegoż przepisu w powiązaniu z innymi jeszcze przepisami K.p.a. został sformułowany w skardze kasacyjnej, co przeczy tezie, jakoby zaskarżony wyrok miałby nie poddawać się kontroli, nie jest przeto zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. WSA w Gdańsku wyłuszczył, iż podziela argumentację PWINB odnośnie obowiązku organu prowadzącego postępowanie legalizacyjne w trybie przepisów art. 49 uPb dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niewypełnienie obowiązku dokonania takiej oceny zostało potraktowane jako naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło zostać uzupełnione w ramach postępowania zażaleniowego.
Dodatkowym asumptem był brak dostatecznego wyjaśnienia charakteru przedmiotowego obiektu, dla potrzeb ustalenia opłaty legalizacyjnej, skoro w postanowieniu organu I instancji skwantyfikowano ten obiekt jako należący do kategorii XVII, a jednocześnie określono go mianem obiektu rekreacyjnego. Za uchyleniem postanowienia PINB miał ponadto przemawiać brak ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty. To, że wskazanie w zaskarżonym wyroku oznaczonych okoliczności, jako usprawiedliwiających podjęcie przez organ II instancji orzeczenia kasatoryjnego, nie akceptuje skarżący kasacyjnie, w żadnym razie nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.
C. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., który w sprawie miał odpowiednie zastosowanie, stosownie do art. 144 K.p.a. Sąd Naczelny w tym składzie podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy usprawiedliwiał zastosowanie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., a brak było dostatecznego uzasadnienia, aby braki postępowania mogły zostać usunięte w trybie dodatkowego postępowania w trybie art. 136 K.p.a. Sam skarżący kasacyjnie we wniesionym przez siebie zażaleniu podnosił, że postępowanie dowodowe organ I instancji przeprowadził wadliwie, nie ustalono jednoznacznie, kto jest inwestorem przedmiotowego obiektu, brak miało być wg żalącego się prawidłowego ustalenia kategorii obiektów budowlanych, do których należało zaliczyć przedmiot postępowania. W interesie strony skarżącej kasacyjnie leży jednoznaczne przesądzenie charakteru przedmiotowego obiektu, w szczególności ustalenie, że jest on kwalifikowany do innej kategorii obiektów budowlanych, niż przyjął to organ powiatowy, skoro może to znacząco obniżyć wysokość opłaty legalizacyjnej.
Skarżący kasacyjnie w swym zażaleniu wskazywał na te aspekty sprawy, które wymagały wyjaśnienia i domagał się uchylenia postanowienia organu powiatowego i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stanowisko strony zatem jest chwiejne i niekonsekwentne.
Sąd wojewódzki trafnie ocenił prawidłowość podjęcia przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia kasatoryjnego, skoro istotnie organ I instancji naruszył dyrektywy wynikające z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., nadto nie dokonując stosownych ocen przedłożonych w postępowaniu legalizacyjnym dokumentów, pod kątem spełnienia wymagań z art. 49 ust. 1 uPb. Tego ostatniego argumentu za wydaniem postanowienia przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. skarga kasacyjna nie podważyła. W judykaturze trafnie wskazuje się, że przepis art. 49 ust. 1 uPb nakłada obowiązek stałego kontrolowania, czy w sprawie dopuszczalne jest wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego spornego obiektu. Przyjąć należy, że obowiązek ten został nałożony na organ zarówno na etapie wstępnych czynności w postępowaniu głównym (stadium zobowiązywania do przedstawienia odpowiednich dokumentów), jak i na etapie postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej (por. wyrok NSA z 4 lutego 2020 r., II OSK 3342/17), pogląd ten podziela Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie.
D. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.