Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 854/06 w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddalił skargę oraz przyznał ustanowionemu dla skarżącego adwokatowi z urzędu kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w/w decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpoznaniu odwołania L. J., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świdniku z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] nakazującą E. i L. J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu metalowego o wymiarach w rzucie 12m x 6m na działce nr [...] położonej w miejscowości W. gmina P.. W motywach decyzji organ wskazał, że wymieniony budynek został wybudowany samowolnie w 2002 roku. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 29 listopada 2005 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, zobowiązując inwestorów do przedłożenia wskazanych dokumentów. Inwestorzy nie wykonali nałożonego obowiązku w zakreślonym terminie w związku z czym w dniu 7 lutego 2006 r. organ wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku odwołania organ drugiej instancji uchylił decyzję organu pierwszej instancji ze względu na uchybienia w zakresie postępowania dowodowego i sprawa była ponownie przedmiotem rozpoznania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świdniku.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że usytuowanie garażu w odległości 1,4 m od granicy działki narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z czym w/w decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. ponownie nakazał inwestorom rozbiórkę tego budynku.
W odwołaniu od tej decyzji L. J. podnosił, że przedmiotowy budynek, będący garażem jest obiektem kontenerowym niezwiązanym na stałe z gruntem, w związku z czym nie wymaga pozwolenia na budowę.
Rozpoznając odwołanie Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa z uwagi na to, że w świetle art. 29 w związku z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane przedmiotowy budynek jest tymczasowym obiektem budowlanym, na którego budowę wymagane jest uzyskanie pozwolenia. Organ stwierdził, że budynek ten został zrealizowany z naruszeniem odległości wymaganych przepisem § 12 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z akt sprawy wynika, że jest on usytuowany w odległości 1,1 m - 1,4 m od granicy z działką sąsiednią, a w świetle powołanego § 12 odległości od granicy z działką sąsiednią powinny wynosić co najmniej: 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, ewentualnie 3 m, w przypadku ściany bez takich otworów, albo w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeśli wynika to z ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego albo w innych odległościach, jeżeli nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości ze względu na rozmiary działki.
Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy budynek nie spełnia tych szczególnych warunków uzasadniających odstępstwo od zachowania wymaganych odległości. Ponadto wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miejskiego w Piaskach z dnia 7 sierpnia 2006 r., znak: [...], z którego wynika, że działka położona w miejscowości W. Drugie oznaczona numerem geodezyjnym [...] przeznaczona jest w planie miejscowym pod uprawy rolne bez prawa zabudowy. W tej sytuacji nie ma możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej w związku z czym, zdaniem organu, należało nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie L. J. domagał się jej uchylenia, jako krzywdzącej i niesprawiedliwej. Zdaniem skarżącego na budowę garażu nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia, ani zgłoszenia, a usytuowanie obiektu nie narusza obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie jest zasadna a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd ten wskazał, że w świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę skutkuje nakazem rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy. Wykonanie takich robót może być wprawdzie zalegalizowane w trybie i na zasadach określonych w art. 48 ust. 2 - 5 cyt. ustawy, ale tylko wówczas, gdy budowa zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2 pkt. 1 lit. a).
Za bezsporne Sąd ten uznał, że przedmiotowy garaż został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie. Ponadto ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Urzędu Miejskiego w Piaskach z dnia 7 sierpnia 2006 r. wynika, że działka położona w miejscowości W. Drugie, oznaczona nr geod. [...] przeznaczona jest w obowiązującym planie miejscowym pod uprawy rolne bez prawa zabudowy, co potwierdza załączony do w/w pisma wyciąg i rysunek z planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/221/2001 Rady Miejskiej w Piaskach z dnia 28 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 6 marca 2002 r., Nr 15, poz. 441). Działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem RP, na którym wyklucza się lokalizację nowych obiektów i urządzeń budowlanych poza istniejącymi siedliskami rolnymi, z wyłączeniem dróg i sieci infrastruktury określonych w planie. Legalizacja budowy garażu na tej działce nie jest zatem dopuszczalna w świetle przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że wbrew zarzutom skargi garaż jako obiekt kontenerowy stanowi tymczasowy obiekt budowlany, na którego budowę wymagane jest uzyskanie pozwolenia właściwego organu architektonicznego, co wynika z przepisu art. 3 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego używania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane nie połączone trwale z gruntem (...) m. in. obiekty kontenerowe.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy prawidłowo w tej sytuacji uznał, że przedmiotowy garaż wybudowany został samowolnie oraz, że z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego budowa nie może być zalegalizowana, a w konsekwencji należało orzec nakaz jego rozbiórki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. J., w której:
- 1. powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy - Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię, tj. uznanie wskutek dokonania literalnej wykładni tego przepisu, że budynek samowolnie wybudowany nie może być zalegalizowany, jeżeli jest sprzeczny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co jest rażąco niesprawiedliwe dla skarżącego, podczas gdy w sytuacji długotrwałych (kilkuletnich) procedur uzgodnień przy zmianach planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym stanie faktycznym zasadne było zastosowanie wykładni celowościowej i przez plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu w/w przepisu należy uznać w sytuacji skarżącego nie tylko obowiązujący plan, ale również i zgłoszony przez skarżącego wniosek o zmianę przeznaczenia działki;
- 2. powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy - Prawo budowlane poprzez sanowanie przez Sąd uchybień organów administracyjnych, tym samym niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji sprzecznej z prawem.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w/g norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej podniósł, że wystarczającym argumentem dla uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest okoliczność, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza jakąkolwiek zabudowę na przedmiotowej działce (poza siedliskami rolnymi). Autor skargi kasacyjnej przyznał, że zakwestionowany budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie można jednak jego zdaniem zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, że: "przedmiotowa budowla nie może być zalegalizowana w trybie i na zasadach określonych w art. 48 ust. 2 - 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ale tylko wówczas, gdy budowa zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2 pkt 1 lit. a)." Należy bowiem mieć przede wszystkim na względzie fakt, że skarżący już w 2004 roku złożył wniosek o wprowadzenie zmiany na działce nr [...] w W. i przeznaczenie jej na tereny usług komercyjnych, ale nie z winy skarżącego zmiany te nie są do tej pory uwzględnione.
Powołując się na załączone zaświadczenie podniósł, że prace nad zmianami w planach zagospodarowania przestrzennego gminy P. opóźniają się z powodu braku uzgodnień ze strony Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Lublinie. W ocenie skarżącego niezależnie od literalnego brzmienia przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane, w którym mowa jest o obowiązującym planie zagospodarowania, należy brać pod uwagę szczególne sytuacje, w tym dotyczącą osoby skarżącego. Dodał, że skarżący, jako osoba fizyczna nie ma żadnego wpływu na toczące się procedury uzgodnień zmian w obowiązującym planie, a mógłby się zasadnie spodziewać, że prawie cztery lata jest wystarczającym okresem, by jego wniosek o zmianę przeznaczenia działki został załatwiony i to pozytywnie z uwagi na brak jakichkolwiek przeciwwskazań. Tymczasem długotrwałe i niekończące się procedury uzgodnień spowodowały, że skarżący nie może skorzystać z możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej. Możliwość taka wprawdzie formalnie istnieje, ale skarżący mimo dołożenia wszelkich starań nie może z niej skorzystać.
Autor skargi kasacyjnej dodał, powołując się na pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Lublinie, że skarżący może być pewien pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku o zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki, wobec czego wyciąganie z tego tytułu negatywnych konsekwencji w stosunku do niego, jest rażąco niesprawiedliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W skardze kasacyjnej skarżący powołał się zarówno na podstawę wymienioną w pkt 1) art. 174 p.p.s.a., jak i podstawę wymienioną w pkt 2) owego przepisu prawa. W pierwszej kolejności zatem rozpatrzeniu podlega podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Powołując się na przepis art. 174 pkt 2) p.p.s.a. skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy - Prawo budowlane poprzez sanowanie przez Sąd pierwszej instancji uchybień organów administracji, tym samym niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji sprzecznej z prawem. Podnosząc ów zarzut skarżący nie wskazał jednak, jakie uchybienia organów administracji zostały przez Sąd pierwszej instancji sanowane zaskarżonym wyrokiem. Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się przez Sąd kasacyjny do tak sformułowanego zarzutu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednak wynika, że podstawa skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie do zarzutu naruszenia w sprawie przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1) lit a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez błędną jego wykładnię.
Powołując się bowiem na przepis art. 174 pkt 1) p.p.s.a. skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy - Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię, tj. uznanie wskutek dokonania literalnej wykładni tego przepisu, że budynek samowolnie wybudowany nie może być zalegalizowany, jeżeli jest sprzeczny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co jest rażąco niesprawiedliwe dla skarżącego, podczas gdy w sytuacji długotrwałych (kilkuletnich) procedur uzgodnień przy zmianach planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym stanie faktycznym zasadne było zastosowanie wykładni celowościowej i przez plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu w/w przepisu należy, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uznać w sytuacji skarżącego nie tylko obowiązujący plan, ale również i zgłoszony przez skarżącego wniosek o zmianę przeznaczenia działki.
Zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku.
Wbrew odmiennemu w tym względzie poglądowi skarżącego zaskarżony wyrok nie narusza art. 48 ust. 2 pkt 1) lit a) ustawy - Prawo budowlane. Zważyć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl art. 48 ust. 1 omawianej ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wykonanie w/w robót budowlanych może być zalegalizowane w trybie i na zasadach określonych w art. 48 ust. 2 - 5 ustawy w sytuacji, gdy budowa, o której mowa w ust. 1: a) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane) (w sytuacji obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego); b) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy).
Z wyżej wymienionego przepisu prawa wynika, że jednym z warunków możliwości legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność wykonanych bez pozwolenia robót budowlanych z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego i jako akt prawa miejscowego jest – zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił. Z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Realizacja zarówno wszelkich idei planistycznych, jak i skonkretyzowanych zamierzeń powstałych na różnych szczeblach administracji zależy z reguły od inkorporowania ich do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Albowiem to w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel. Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy należy do tzw. władztwa planistycznego. (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).
Zatem decyzja nakazująca rozbiórkę jest w istocie decyzją likwidującą stan niezgodności z prawem. W świetle powyższego dokonaną przez skarżącego w skardze kasacyjnej wykładnię przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane, zmierzającą do zrównania zgłoszonego przez skarżącego wniosku o zmianę przeznaczenia działki w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zapisami tegoż obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznać należy za błędną. W świetle bowiem przytoczonych przepisów prawa, brak jest jakichkolwiek podstaw do zrównania z zapisami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie przeznaczenia przedmiotowej działki z wnioskiem skarżącego o zmianę zapisów tego planu odnośnie celu, na jaki działka ta miałaby być przeznaczona. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność długotrwałości procedur związanych z uchwalaniem zmian w zakresie przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Z niekwestionowanych i prawidłowych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że E. i L. J. samowolnie wybudowali w 2002 roku na działce nr [...] w miejscowości W. gmina P. garaż metalowy o wymiarach w rzucie 12m X 6m. Obiekt ten usytuowany jest w odległości 1,4 m od granicy z działką sąsiednią. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Urzędu Miejskiego w Piaskach z dnia 7 sierpnia 2006 r. wynika, że działka położona w miejscowości W. Drugie, oznaczona numerem geodezyjnym [...] przeznaczona jest w obowiązującym planie miejscowym pod uprawy rolne bez prawa zabudowy, co potwierdza załączony do w/w pisma wyciąg i rysunek z planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/221/2001 Rady Miejskiej w Piaskach z dnia 28 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 6 marca 2002 r., Nr 15, poz. 441). Działka ta znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem RP, na którym wyklucza się lokalizację nowych obiektów i urządzeń budowlanych poza istniejącymi siedliskami rolnymi, z wyłączeniem dróg i sieci infrastruktury określonych w planie.
Prawidłowo w tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał istnienie braku podstaw do zastosowania do wykonanych przez skarżących robót budowlanych przepisu art. 48 ust. 2, 3 i 5 ustawy – Prawo budowlane oraz istnienie podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 tej ustawy, skoro przedmiotowy garaż, będący tymczasowym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 5 ustawy), został wybudowany bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy), a niemożliwa jest jego legalizacja w trybie i na zasadach określonych w art. 48 ust. 2, 3 i 5 ustawy, wobec sprzeczności realizacji owej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami i twierdzeniami dotyczącymi sytuacji osobistej skarżącego i braku wpływu na długotrwałość procedury zmiany zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zauważyć należy, że warunkiem zastosowania sankcji w postaci rozbiórki obiektu budowlanego jest jedynie stwierdzenie, że został on wzniesiony bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Bez znaczenia natomiast pozostaje strona podmiotowa czynu, a zwłaszcza stopień zawinienia sprawcy samowoli budowlanej, a to w związku z tym, że już naruszenie obowiązku administracyjnego skutkuje koniecznością nałożenia sankcji administracyjnej. Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli ma ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa - w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego.
W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w postępowaniu kasacyjnym brak jest podstaw prawnych do orzekania w tym zakresie. Przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.