Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 611/17

Uzasadnienie

UZASADNINIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 611/17, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 773/16 i oddalił skargę A. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

Pismem z 6 lutego 2018 r. A. J. wniósł o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez:

1. 1. wyjaśnienie "dlaczego niekompletny projekt budowlany (nie zawierający między innymi informacji o układzie sieci i instalacji uzbrojenia terenu NSA utożsamia z projektem uzupełnionym";
2. 2. wyjaśnienie "czy zgodne z prawem jest uzupełnienie zatwierdzonego projektu budowlanego i jego pozostawienie w obrocie prawnym bez jego ponownego zatwierdzenia";
3. 3. wyjaśnienie "czy uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie w trybie art. 136 § 1 kpa nie powinno skutkować wydaniem decyzji reformatoryjnej z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a."
4. 4. wyjaśnienie "czy wydanie postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego można utożsamiać z dodatkowym postępowaniem, o którym mowa jest w art. 136 § 1 kpa";
5. 5. dokonanie wykładni art. 136 § 1 kpa w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie "czy przeprowadzenie dodatkowego postępowania w trybie art. 136 § 1 kpa, a polegającego na nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia projektu w znacznym zakresie nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania";
6. 6. dokonanie wykładni art. 136 § 1 kpa poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie "czy nałożenie na inwestora obowiązku usunięcie nieprawidłowości polegającego na uzupełnieniu projektu budowlanego jest tożsame z uzupełnieniem dowodów i materiałów w sprawie".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08).

Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do żądania usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w zw. z art. 160 i art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.