Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 7 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Gd 481/16 oddalił skargę U. D. (dalej skarżąca) na czynność Starosty K. z (...) maja 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Sąd I instancji uznał, że dokonana przez Starostę K. odmowa usunięcia aneksem do uproszczonego planu urządzenia lasu dla wsi P., gmina S., powiat K. sporządzonego na okres od dnia (...) stycznia 2013 r. do dnia (...) grudnia 2022 r. pododdziałów (...) i (...), jest w pełni uzasadniona.
Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - art.3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm. dalej uol), przez błędne przyjęcie, że na działkach nr (...) i (...) utworzone pododdziały (...) i (...) stanowią las i uznanie, iż Starosta K. prawidłowo odmówił usunięcia aneksem z uproszczonego planu urządzenia lasu dla wsi P. tych pododdziałów;
- - art. 21 ust. 5 uol tj. uznanie, za prawidłowe, że starosta w związku z zastrzeżeniami i wnioskami w sprawie planu nie wydał decyzji administracyjnej i tym samym pozbawił Skarżącą skorzystania z możliwości odwołania się od przedmiotowej decyzji co gwarantuje jej art. 78 Konstytucji RP tj. możliwości odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji;
- 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej Ppsa), poprzez uznanie, że Starosta K. nie naruszył przepisów ustawy o lasach oraz art.7, art. 77, art. 80 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650, dalej Kpa) dotyczących informowania właściciela o sporządzeniu planu urządzenia lasu, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Uwzględnia także okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi, ewentualnie umorzeniem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 189 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny bierze je pod rozwagę niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 40).
Sytuacja, o której mowa w art. 189 Ppsa, ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ Sąd I instancji rozpoznał merytorycznie sprawę, która nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Odmowa zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu w żadnym razie nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa i nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.
W myśl art. 19 ust. 2 uol uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 22 ust. 2 uol starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 uol jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa i może być zaskarżone do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 2 lutego 2007 r., II OSK 1883/06, wyrok NSA z 12 marca 2014 r., II OSK 2477/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o lasach zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art.
22. W wyroku z dnia 1 marca 2018 r., II OSK 1979/17 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu również jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa.
Natomiast pismo informujące o odmowie zmiany takiego planu w żaden sposób nie dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, te są bowiem kształtowane wyłącznie uproszczonym planem urządzenia lasu. Sama odmowa zmiany planu urządzenia lasu nie kształtuje sytuacji prawnej jego właściciela, zatem skarga do sądu administracyjnego na pismo, w którym organ wyraził taką odmowę jest niedopuszczalna, gdyż nie mieści się w katalogu spraw, w których orzekają sądy administracyjne (art. 3 § 2 Ppsa).
Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, uchylił wyrok Sądu I instancji i skargę odrzucił. Wobec odrzucenia skargi NSA, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł o zwrocie wpisu sądowego. Natomiast na podstawie art. 207 § 2 Ppsa odstąpił od zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż wyrok Sądu I instancji został uchylony z przyczyn, których skarżąca nie podnosiła.