Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] znak [...] o wymierzeniu K. W. kary pieniężnej w wysokości 25.441,20 zł za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd meriti wskazał, iż organ II instancji dopatrując się błędów w postępowaniu organu I instancji dotyczących przesłuchania świadków uzupełnił postępowanie przesłuchując ponownie świadków, co nie narusza treści art. 138 § 2 k.p.a. Nadto organ II instancji uzupełnił postępowanie dowodowe przesłuchując dodatkowo zawnioskowanego przez skarżącego świadka na okoliczność prowadzącą do ustalenia kto dopuścił się usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, organ II instancji uznał, iż w swej treści zeznania świadków nie odbiegają od zeznań złożonych przed organem I instancji i dlatego utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie można było skutecznie zarzucić organowi II instancji naruszenia zasady wynikającej z art. 15 k.p.a. oraz z przepisów art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, iż skarżący przez cały czas toczącego się postępowania administracyjnego działał przez zawodowego pełnomocnika, co zdaniem sądu meriti, zwalniało organ z obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. Sąd meriti nie dopatrzył się także naruszenia przez organ administracji art. 10 k.p.a. Przesłuchanie skarżącego jest jedynie fakultatywne (art. 86 k.p.a.); nie przesłuchanie skarżącego nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływu na treść orzeczenia, tym bardziej, że na rozprawie był obecny pełnomocnik skarżącego.
Sąd meriti uznał, iż oceniając zeznania świadków organy administracyjne nie wyszły poza zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego, a zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia, iż to skarżący dopuścił się usunięcia drzew (dębów) bez wymaganego zezwolenia. Wysokość wymierzonej grzywny wnika z prostego przeliczenia obwodu drzew w części odziomkowej pomnożonej przez ustaloną stawkę wynikającą z określonych przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał za prawidłowe rozpoznanie sprawy bez opinii dendrologa, ponieważ wnioskowany dowód miał na celu zdyskredytowane wartości dowodowej zeznań świadka S. O., a ponadto skarżący swoim własnym działaniem poprzez wywiezienie i pocięcie drzew uniemożliwił pełną ocenę ich żywotności. Sam skarżący zresztą przyznał, że ocena stanu drzew w przedmiotowym przypadku nie miała wpływu na możliwość wymierzenia kary pieniężnej i jej wysokość.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik K. W. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na jednostronnej i dowolnej ocenie dowodów.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął za wiarygodne jedynie te dowody, które przemawiały na niekorzyść skarżącego a pominął okoliczności świadczące na jego korzyść.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący w postępowaniu administracyjnym działał poprzez profesjonalnego pełnomocnika, który uczestniczył przy wszystkich czynnościach dowodowych. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona przez inspektora do spraw ochrony środowiska T. C., z treści której wynika, że odziomy wyciętych drzew były zdrowe, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Oceny materiału dowodowego dokonały organy administracyjne. Także sąd meriti rozpatrujący skargę uznał, iż organy nie naruszyły zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Stanowisko to uzasadnił w sposób przekonywujący. Bardzo szerokie uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazuje na to, iż sąd I instancji wnikliwie ocenił materiał dowodowy, odniósł się do postępowania administracyjnego a także podkreślił, że organy administracyjne dysponowały wystarczająco bogatym materiałem dowodowym, który oceniły zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Odnosi się to zwłaszcza do tej części materiału dowodowego, który dotyczy sprawstwa.
Na te okoliczności składali zeznania świadkowie S. O. i J. P. zwożący wycięte drzewa. Ich zeznania są ze sobą zbieżne i wskazują na to, iż w pierwszej fazie zdarzenia skarżący nie wskazywał na wycięcie drzew przez nieznanych sprawców ale utrzymywał, iż posiada zezwolenie na ich wycięcie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 189 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.