Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 września 2014 r., sygn. akt II OSK 617/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1434/12, oddalił skargę [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 16 grudnia 2011 r. wnioskodawca wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na wykonywanie pracy w Polsce. W uzasadnieniu podniósł, iż celem jego pobytu na terenie Polski jest wykonywanie pracy, oraz że jest wspólnikiem w "[...]" sp. z o.o., w której posiada 40 udziałów o łącznej wartości 40.000 zł. Przedmiotem działalności ww. spółki jest sprzedaż hurtowa wyrobów tekstylnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) oraz art. 104 § 1 K.p.a., Wojewoda Mazowiecki odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, ponieważ nie udowodnił, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi korzyści gospodarce narodowej.

Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o jej uchylenie i udzielenie przedmiotowego zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, iż: "w 2011 r. spółka rozwinęła działalność do rozmiarów pozwalających m.in. na zatrudnienie siebie oraz obywatelkę polską (...) a przez to spełniony został następny warunek ustawy o cudzoziemcach oraz pełną stabilizację gospodarczą".

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził brak podstaw do uznania, że prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Prowadzona przez skarżącego spółka nie odgrywa znaczącej roli jako pracodawca na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, a także nie przyczynia się do spadku bezrobocia. Ponadto nie wpływa korzystnie na gospodarkę narodową z punktu widzenia wysokości uzyskiwanych dochodów i związaną z tym wysokością odprowadzanych do budżetu państwa podatków. Organ zauważył, że z deklaracji CIT-8 za 2010 r. wynika, iż spółka wykazała stratę w wysokości 89.311,12 zł, natomiast z deklaracji CIT-8 za 2011 r. spółka osiągnęła dochód brutto w kwocie 12.897 zł (należny podatek wyniósł 2.451 zł.). Zdaniem organu w tej sytuacji nie można mówić o korzyściach dla gospodarki narodowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł [...].

Skarżący, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody i przekazanie sprawy organowi pierwszej lub drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

W treści skargi skarżący wskazał, że spółka powstała w dniu 30 września 2009 r., natomiast swoją działalność rozpoczęła w 2010 r. i w fazie organizacyjnej poniosła koszty, które spowodowały stratę w pierwszym roku działalności. Zaznaczył również, że spółka od 2011 r. wykazuje systematyczny wzrost dochodu, płaci podatki, odprowadza składki ZUS, nie posiada zadłużenia, reguluje swoje zobowiązania i jest podmiotem czynnym, rozwijającym się i rokującym dalszy wzrost gospodarczy.

Zdaniem skarżącego zbyt rygorystyczna i przedwczesna ocena działalności gospodarczej przez organ doprowadziła do wydania błędnej decyzji i odebrania mu możliwości kontynuowania działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący podniósł, że na chwilę obecną zatrudnia 7 pracowników, w tym 5 Polaków i 2 Chińczyków. Na koniec miesiąca ma otworzyć nowy sklep i planuje zatrudnienie 8 Polaków. Prowadzi 2 sklepy – "[...]", sprowadza towary z Chin, zabawki, sprzęt AGD. Sklepy te prowadzone są już 3 lata. W lutym 2013 r. skarżący planuje otwarcie następnego sklepu w M. Podkreślił, że przebywa w Polsce od 2 grudnia 2011r., natomiast wcześniej firmę prowadziła jego żona, która też jest Chinką, a nazywa się [...].

W motywach wyroku nieuwzględniającego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł w pierwszej kolejności, że Sąd ten ocenia zgodność z prawem zaskarżonej przez stronę decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę ten stan faktyczny i prawny, który obowiązywał w dacie orzekania przez organ.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, organy trafnie uznały, iż zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że skarżący spełnił przesłanki jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 169), bowiem prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (w formie spółki prawa handlowego) nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej.

Sąd wskazał, że oceniając przesłankę "korzystności", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy spółka zatrudniała jedną obywatelkę polską. Według CIT-8 za rok 2010 spółka poniosła stratę w 89.311,12 zł.

W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, że dochody uzyskiwane przez spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Spółka nie generuje bowiem dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków nie wskazuje, że spółka w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Osiągnięcie zysku w 2011 r. świadczy o kondycji finansowej tego podmiotu, ale nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej.

Nie można również stwierdzić, że spółka skarżącego przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącym, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżący, nie daje to podstaw do przyjęcia, iż skarżący wykazał znaczącą rolę spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego na rozprawie, Sąd podkreślił, że nie mogą one wpłynąć w sposób zasadniczy na ocenę sprawy, bowiem pomimo podjęcia przez skarżącego działań służących rozwojowi spółki (zwiększenie zakresu działalności i liczby zatrudnionych), działania te nie mają na tyle zaawansowanego charakteru, w rezultacie których działalność spółki zaczęła już spełniać kryteria ustalone w art. 53 ust.1 pkt 2 ustawy.

Sąd zwrócił uwagę, że istotna zmiana dotycząca działalności gospodarczej spółki, prowadząca do spełnienia przez nią wskazanych wyżej kryteriów, może być podstawą do ponownego ubiegania się przez skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Negatywne zaś rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia skarżącego możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej.

Reasumując Sąd pierwszej instancji przyjął, że w tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż trafnie organy uznały, że cudzoziemiec nie spełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co zobligowało organ na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono skargę.

W skardze kasacyjnej [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:

1. I. w granicach wskazanych przez art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
2. 1. art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż skarżący nie spełnia wymagań określonych w wyżej wymienionym przepisie, tj. nie prowadzi działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej;
3. 2. art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż stan faktyczny sprawy wskazuje, że zachodzą ku temu przesłanki;
4. 3. art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezgodnym ze stanem faktycznym przyjęciu, iż skarżący nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie;
5. 4. art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez niezgodną ze stanem faktycznym jego interpretację, polegającą na błędnym przyjęciu, iż zachodzą przesłanki z tegoż artykułu, tj. niespełnienie przez skarżącego wymagań z art. 53 -53b ww. ustawy;
6. II. w granicach wskazanych przez art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
7. 1. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dowolną i nieobiektywną oraz jednostronnie niekorzystną dla skarżącego interpretację materiału dowodowego zebranego w sprawie;
8. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, oraz że postępowanie organów administracji posiadało istotne wady, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że Sąd oraz organ nie uwzględniły sytuacji działalności skarżącego w odniesieniu do innych spółek działających w tej samej branży, czy w tym samym rejonie o podobnym obszarze działania oraz będących w podobnej sytuacji ekonomiczno - gospodarczej. W ocenie skarżącego oczywistym jest, że mała spółka o zasięgu lokalnym w fazie początkowego rozwoju będzie przynosiła mniejszy dochód i płaciła mniejsze podatki niż spółki o zasięgu ogólnopolskim czy nawet międzynarodowym oraz stwarzała mniej miejsc pracy. Sąd stwierdzając, iż działalność skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki narodowej dokonał zbyt rygorystycznej, oderwanej od konkretnego przypadku i przedwczesnej oceny działalności skarżącego.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1035/06, wskazano, że w sytuacji, gdy organ jako obligatoryjną przesłankę odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na pobyt czasowy powołuje przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie może ograniczyć się tylko do zbadania podnoszonych przez cudzoziemca i ustalonych przez organ w toku postępowania administracyjnego okoliczności jedynie w kontekście przesłanek z art. 53 ust. 1, lecz powinien zbadać je w kontekście wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53, tj. między innymi również tych, o których mowa w art. 53 ust. 5 (obecnie art. 53a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy) i dokonać oceny, czy w przypadku tego cudzoziemca istnieją "inne niż określone w pkt 1 i ust. 1" okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wskazując na bezzasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący oparł wniesiony środek odwoławczy na obydwu dopuszczalnych podstawach, tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W związku z tym, aby prawidłowo ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie strona podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i 80 K.p.a. wskazując na dowolną i nieobiektywną oraz jednostronnie niekorzystną dla strony ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji niewłaściwe oddalenie skargi w sytuacji gdy wykazano, zdaniem skarżącego, iż doszło w tej sprawie do naruszenia prawa materialnego, oraz że postępowanie administracyjne posiadało istotne wady.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa materialnego o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. może polegać w szczególności na błędnej wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania decyzji. Istotne jest to by istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie stwierdzone przez sąd naruszenie prawa, to rozstrzygnięcie administracyjne byłoby inne. Natomiast norma art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja (postanowienie) o innej treści. Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia.

Z kolei w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, o czym stanowi art. 151 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie, co nie kwestionuje skarga kasacyjna, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, natomiast ocena tego stanu faktycznego, zdaniem skarżącego, jest dowolna i nieobiektywna. Ze stanowiskiem tym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie można się jednak zgodzić.

W niniejszym postępowaniu rozstrzygano w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na wykonywanie pracy w Polsce. Zatem podstawowe znaczenie dla prawidłowego zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) miało ustalenie czy działalność gospodarcza skarżącego prowadzona na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest korzystna dla gospodarki narodowej.

Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, cudzoziemiec jest wspólnikiem w spółce z o.o. "[...]", w której posiada 40 udziałów o łącznej wartości 40 000 zł. Spółka ta działa na polskim rynku od 2010 r., a przedmiotem jej działalności jest sprzedaż hurtowa i detaliczna wyrobów tekstylnych.

Z akt sprawy wynika, iż spółka zatrudnia 3 osoby, w tym jedną obywatelkę Polski na stanowisku sprzedawcy z wynagrodzeniem 1.500 zł na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 31 sierpnia 2012 r. Z deklaracji o wysokości osiąganych dochodów (poniesionych strat) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2010 r. spółka odnotowała stratę w wysokości 89.311,12 zł, z kolei w 2011 r. spółka osiągnęła dochód brutto w kwocie 12.897 zł (należny podatek wyniósł 2.451 zł), zaś w I kwartale 2012 r. spółka osiągnęła dochód brutto w wysokości 8.330,15 zł.

Takie dane dotyczące funkcjonowania spółki z o.o. "[...]", zasadnie pozwoliły organom orzekającym w przedmiotowej sprawie uznać sytuację ekonomiczną spółki na przestrzeni badanego okresu za niestabilną, a przede wszystkim mając na uwadze początek jej działalności od 2010 r. trafnie przyjęto, iż jest to stanowczo za krótki okres na uznanie, że działalność spółki wykazuje cechy korzystne dla polskiej gospodarki narodowej. Ustalony tym samym taki stan faktyczny dotyczył aktualnej kondycji prowadzonej działalności gospodarczej spółki z o.o. "[...]", w chwili wydania decyzji ostatecznej w niniejszym postępowaniu. Taki też stan faktyczny uwzględniany był przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji dokonywanej w ramach sądowej kontroli kwestionowanego aktu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Przypomnieć bowiem w tym miejscu należy, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji administracyjnej z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania.

Przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji pozwoliła w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy, przy uwzględnieniu obiektywnych kryteriów, na prawidłowe przyjęcie, że zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalały na uznanie, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza w formie spółki prawa handlowego jest korzystna dla gospodarki narodowej. Tym samym nie było podstaw do odmiennej, od dokonanej przez organy administracji, oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a więc brak jest uzasadnionych podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. jak i art. 80 K.p.a., a w konsekwencji do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że prawidłowo zastosowano w tej sprawie przepis art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowił w tym postępowaniu podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia, zaś wykładnia tej normy przedstawiona w zaskarżonym wyroku odpowiada prawu.

Stosownie do dyspozycji art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.

Prawidłowo analizując powyższą normę Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż oceniając przesłankę "działalności korzystnej dla gospodarki narodowej", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Prawidłowo zaznaczono także, iż z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Zaznaczono nadto, że spółka nie generuje dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku, również wysokość płaconych podatków w jakikolwiek sposób nie może wpłynąć korzystnie na rozwój polskiej gospodarki, a zatrudnianie jednego pracownika nie przyczynia się do spadku bezrobocia.

Zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy przywołać w tym zakresie utrwalone poglądy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika, iż działalność korzystna dla gospodarki narodowej to taka działalność, która ma być korzystna dla gospodarki narodowej, a nie dla podmiotu który ją prowadzi. Nie jest wystarczające prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ale chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej w taki sposób lub w takim rozmiarze, że ma to znaczenie dla gospodarki narodowej - porównaj wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06, publikowany w systemie LEX nr 364689.

Zauważyć należy, iż pojęcie "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" zawarte w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, a zatem wymienione w tym przepisie przykładowe cechy takiej działalności - przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku przyczynowego pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej.

Skarżący takiego związku przyczynowego nie wykazał w tej sprawie, zaś obiektywnie mając na uwadze rozmiary prowadzanej działalności gospodarczej, osiągane przez spółkę dochody i związane z tym dochody Państwa z działalności spółki, liczbę zatrudnianych w spółce osób, nie można przyjąć tezy wskazywanej przez skarżącego, iż działalność spółki w której ma udziały przynosi wymierne korzyści gospodarce narodowej. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Dlatego też wobec niespełnienia wymogów o jakich mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach, skarżącemu prawidłowo, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony stosując przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Organ nie ma w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 57 ustawy o cudzoziemcach, co miało przecież miejsce w tej sprawie, możliwości swobodnej oceny, a ma obowiązek odmówić zezwolenia na zamieszkiwanie. Niewątpliwie powołany przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach odsyła do wymogów zawartych w przepisach art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach, lecz trudno poszukiwać w ww. przepisach innej przesłanki, która pozwalałaby na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia od tego zaskarżonego i w efekcie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony, albowiem po prostu brak jest w odniesieniu do skarżącego takiej przesłanki.

Natomiast w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut niezastosowania w tej sprawie przepisu art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Na skutek rozszerzania działalności gospodarczej spółki, jak zaznaczono, organy winny z urzędu wziąć pod uwagę, co nie zostało dostrzeżone przez Sąd, iż konieczna jest pomoc skarżącego, jak i występuje potrzeba jego udziału w nadzorowaniu i prowadzeniu spółki, tym bardziej, iż strona posiada ważne do dnia 7 grudnia 2014 r. pozwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Norma art. 53a ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który:

1. 1) zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować:
2. a) naukę lub
3. b) szkolenie zawodowe,
4. 2) ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać,
5. 3) jest duchownym, członkiem zakonu lub osobą pełniącą funkcję religijną w kościołach i związkach wyznaniowych, których status jest uregulowany umową międzynarodową, przepisami ustaw o stosunku państwa do kościoła lub innego związku wyznaniowego lub które działają na podstawie wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych i jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z pełnioną funkcją lub przygotowaniem do jej pełnienia,
6. 4) wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1
7. - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Nie można jednak podzielić stanowiska skarżącego o naruszeniu art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "okoliczność inna" w rozumieniu art. 53a ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy to okoliczność rodzajowo inna od każdej z poszczególnych podstaw wskazanych w przepisach art. 53 ust. 1 oraz art. 53a ust. 1-3b ustawy o cudzoziemcach. Dlatego też "okolicznością inną" nie może być okoliczność która odpowiadałaby którejkolwiek z tych podstaw. Natomiast okoliczność wskazywana przez skarżącego związana z koniecznością pomocy i bezpośredniego udziału w nadzorowaniu i prowadzeniu spółki jest okolicznością, która musiała być generalnie rozpatrywana w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, a więc w kontekście prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystnej dla gospodarki narodowej.

Zatem konieczność pozostawania cudzoziemca na terytorium Polski celem bezpośredniego udziału w nadzorowaniu i prowadzeniu spółki nie jest "okolicznością inną" o jakiej stanowi norma art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, lecz stanowi element składającej się na hipotezę normy prawej art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W tych okolicznościach nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego - niezastosowania przepisu art. 53a ust. 1 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy.

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut błędnej wykładni art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach polegający na niezgodnym ze stanem faktycznym przyjęciu, iż skarżący nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie.

Przepis powyższy określa, iż cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać w szczególności stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia wyraźnie jednak wskazuje na to, iż spełnienie tego wymogu pozytywnego wyłącznie o charakterze dodatkowym nie było kwestionowane w niniejszym postępowaniu przez organy administracji.

Natomiast Sąd pierwszej instancji nie przedstawiał w tym zakresie błędnej wykładni, lecz wadliwie w końcowych motywach zaskarżonego wyroku, podzielając przecież w pełni stanowisko organów administracji w sprawie, wskazał w przedostatnim zdaniu, że cudzoziemiec nie spełnił przesłanek jakie niesie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co zobligowało organ do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Należy przyjąć, że jedynie powołanie w końcowych motywach zaskarżonego wyroku przepisu art. 53b ust. 1 pkt 2 ww. ustawy który, co jest niesporne, nie miał zastosowania w sprawie, należy ocenić jako wadliwość sporządzonego uzasadnienia, lecz wadliwość ta w niniejszej sprawie nie może być oceniana jako taka, która może mieć wpływ na wynik sprawy. Na pewno nie można w tym zakresie zarzucać Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni ww. normy, skoro takich rozważań po prostu w motywach wyroku brak, a tylko w takim wypadku mogłoby to uzasadniać postawiony w tym zakresie zarzut.

Niemniej jednak stanowisko Sądu pierwszej instancji co do właściwego zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co już wyżej podkreślano, w okolicznościach tej sprawy nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym nie można doszukiwać się w zaskarżonym wyroku podnoszonych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa materialnego. Okoliczność ta przesądza zaś o tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał uzasadnionych podstaw do zastosowania konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Tak więc prawidłowo oddalono wniesioną skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.