Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] nakładające na B. i W. Z. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 37.207,00 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 8 czerwca 2004 r. oraz zobowiązujące do wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68,00 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, iż zasadniczą podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia był brak uzasadnienia przyczyn wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości.
Wprawdzie, zdaniem sądu meriti, grzywna nie została określona w wysokości wyższej niż dopuszczalna to jednak organ nie uzasadnił dlaczego grzywnę wymierzono w maksymalnej wysokości, a to uniemożliwia sądowi kontrolę zasadności wymierzenia tej grzywny. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3, art. 7 i art. 8 k.p.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim.
Wnosząc skargę kasacyjna skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku wskazując jako podstawę naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 107 § 3, art. 7 i art. 8 k.p.a.
Zdaniem skarżącego charakter naruszenia prawa, a także uchylanie się przez zobowiązanego przez okres prawie pięciu lat od wykonania ciążącego na nim obowiązku przywrócenia ustanowionego porządku prawnego, poprzez dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów (studni wierconej oraz zbiornika na nieczystości), uzasadniał wymierzenie przez organ I instancji grzywny w maksymalnej wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej organy orzekające grzywnę w celu przymuszenia, w maksymalnej określonej w ustawie wysokości, nie mogą ograniczyć się w orzeczeniu jedynie do wskazania jej wysokości ale winny wskazać jakimi okolicznościami kierowały się przy jej wymiarze. W tej kwestii wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2006 r. II OSK 510/05 (ONSAiWSA 2006/6/168). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie podkreślił, iż przewidziana w art. 121 § 1-4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) możliwość nałożenia przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego, a to wymaga aby organ egzekucyjny przytoczył w postanowieniu ustalenia faktyczne wraz z uzasadnieniem dlaczego nałożył grzywnę w takiej a nie w innej wysokości.
Sad meriti trafnie zarzucił, że brak uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny pozbawia strony możliwości poznania motywów jakimi kierował się organ, co więcej brak wskazania motywów uniemożliwia sądowi ocenę trafności orzeczenia co do wysokości grzywny. Ponieważ braku tego nie uzupełnił organ II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie.
Zważyć należy, iż podjęta w skardze kasacyjnej próba uzasadnienia wysokości wymierzonej kary grzywny nie czyni zadość wymaganiom jej uzasadnienia w orzeczeniu wymiarowym.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.