Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 530/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. S. w sprawie ze skargi T. S. i P. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2008 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, póz. 1270), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Podał dalej, że zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2008r. T. S. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Wezwanie zawierało pouczenie, że uzupełnienie braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 25 czerwca 2008 r., skarżąca nie podpisała skargi.
W skardze kasacyjnej reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika T. S. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie następujących przepisów:
- - art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 72 ppsa w związku z art. 58 § 1 pkt. 3 ppsa przez odrzucenia skargi, mimo że wezwanie Sądu I Instancji dotyczące podpisania skargi nie zostało doręczone skarżącej, ani też zamieszkałemu z nią dorosłemu domownikowi, lecz jej synowi J. S., który mieszka w innym, nowo wybudowanym przez niego budynku, pracuje w kopalni na Śląsku, tylko okresowo przyjeżdżając do swego miejsca mieszkania. W związku z powyższym doręczenie T. S. przedmiotowego wezwania, nie można uznać za prawidłowe;
- - art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 46 § 4 ppsa, przez nieuwzględnienie w sprawie okoliczności, że skarżąca T. S. nie może się podpisać, albowiem nie umie czytać, pisać ani się podpisać a w związku z powyższym stosownie do art. 46 § 4 ppsa powyższą czynność dokonał za nią jej syn J. P. S., podpisując skargę zarówno swoim imieniem, jak również imieniem T. S. jedynie nie podając, że czyni to z jej upoważnienia i nie podając z jakich to czyni powodów, a w związku z czym Sąd powinien był wezwać T. S. nie o podpisanie skargi, lecz o podanie powodów dla których zamiast niej to skargę podpisał jej syn J. P. S. oraz czy uczynił to z jej upoważnienia;
- - art. 133 § 1 pppsa w związku z art. 49 § 1 pppsa przez wezwanie T. S. o podpisanie skargi, mimo że ta umie się podpisać, zamiast wezwania ją o podanie stosownie do art. 46 § 4 pppsa o podanie przyczyn, dla których to nie ona, lecz jej syn J. P. S. podpisał tę skargę własnym imieniem oraz imieniem matki T. S. oraz o podanie czy ta jego upoważniła w tym zakresie do podpisania skargi. Dodano, że 25 sierpnia 2008r. T. S. złożyła wniosek o przywrócenie jej terminu do podpisania skargi, zarazem do tego wniosku dołączając skargę podpisaną z jej upoważnienia przez syna J. P. S. z podaniem, że powodem powyższego jest fakt, że ona nie umie tego uczynić. Wskazano, że T. S. w ogóle nigdy nie chodziła do szkoły, co uprawdopadabnia zaświadczenie z Zespołu Szkół w Sidzinie z 25 sierpnia 2008r, dołączone do niniejszego wniosku. Podano także, że J. P. S. uzyskał poradę od nieznanej mu osoby w WSA w Krakowie, że to on może się podpisać za nie umiejącą to czynić matkę. W związku z powyższym na skardze złożył on podpis uważając, że jest on jego imieniem oraz imieniem matki T. S.. Gdy nadeszło wezwanie z WSA w Krakowie o podpisanie skargi przez nią, J. P. S. uznał, że skoro on się podpisał pod skargą, to uczynił to zgodnie z ww. poradą imieniem własnym oraz matki i w związku z powyższym uznał, że nie musi po raz drugi podpisywać skargi, nie zdając sobie jednak sprawy z treści art. 46 § 4 p.p.s.a. Z powodu nieświadomości w zakresie treści art. 46 § 4 p.p.s.a. nie podał także dlaczego T. S. się nie podpisała na tejże skardze. Autor skargi kasacyjnej podał dalej, że postanowienie Sądu z 25 lipca 2008r o odrzuceniu skargi odebrał drugi syn T. S. - J. S., po czym 24 sierpnia 2008 przekazał je bratu J. P. S., a tenże dopiero matce. Wtedy dopiero skarżąca dowiedziała się, że skarga została odrzucona z powodu braku terminowego jej podpisania przez jej syna J. P. S.. Wobec tychże faktów T. S. upoważniła J. P. S. do podjęcia działań związanych z konwalidowaniem tegoż uchybienia i udania się w tym celu do adwokata (pełnomocnictwo na kartce papieru, gdzie odciśnięte są kciuki palca). W zakończeniu wskazano, że żaden z synów nie zamieszkuje z matką. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dołączonej do wniosku o przywrócenie terminu, podpisanej podwójnie przez J. P. S. skargi, w której podał on, że działa z upoważnienia matki oraz dowodu z rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do podpisania skargi. Ponadto o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 72 ppsa w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa przez odrzucenia skargi, mimo że wezwanie Sądu I Instancji dotyczące podpisania skargi nie zostało doręczone skarżącej, ani też zamieszkałemu z nią dorosłemu domownikowi, lecz jej synowi J. S. jest nieuzasadniony.
Wbrew twierdzeniom skarżącego wezwanie do podpisania skargi (wezwanie z dnia 17 czerwca 2008 r.) otrzymał nie J. S. a J. P. S. (dowód –potwierdzenie odbioru – k22 akt WSA). Prawidłowość doręczenia zastępczego J. P. S. nie jest natomiast przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej a skoro tak, to nie podlega badaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 46 § 4 ppsa, przez nieuwzględnienie w sprawie okoliczności, że skarżąca T. S. nie może się podpisać, albowiem nie umie czytać, pisać ani się podpisać a w związku z powyższym stosownie do art. 46 § 4 ppsa to za nią uczynił jej syn J. P. S. podpisując skargę zarówno swoim imieniem, jak również imieniem T. S., jedynie nie podając że czyni to z jej upoważnienia i nie podając z jakich to czyni powodów a w związku z czym Sąd powinien był wezwać T. S. nie o podpisanie skargi, lecz o podanie powodów, dla których zamiast niej to skargę podpisał jej syn J. P. S. oraz czy uczynił to z jej upoważnienia.
Zgodnie z art. 46 § 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Skargę w przedmiotowej sprawie wnieśli w jednym piśmie T. S. oraz P. S.. Skoro oboje byli stroną w sprawie to wniesione pismo powinno zostać podpisane przez każdego z nich. Zatem skoro wniesiona przez nich skarga zawierała jedynie podpis J. P. S., to prawidłowo Sąd I instancji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 wezwał T. S. do złożenia podpisu na tejże skardze. Wobec braku jakiejkolwiek odpowiedzi w wyznaczonym w wezwaniu terminie Sąd zasadnie skargę taką odrzucił.
W takiej sytuacji zarzut naruszenia art. 133 § 1 pppsa w związku z art. 49 § 1 pppsa przez wezwanie T. S. o podpisanie skargi, mimo że ta umie się podpisać, zamiast wezwania ją stosownie do art. 46 § 4 pppsa o podanie przyczyn, dla których to nie ona, lecz jej syn J. P. S. podpisał tę skargę oraz o podanie czy ta jego upoważniła w tym zakresie do podpisania skargi jest również nietrafny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.