Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 września 2004 r. oddalił skargę W. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], uchylającą decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania robót nakazanych tą decyzją i ustalającą nowy termin wykonania tych robót na dzień 30 kwietnia 2004 r. oraz utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części, tj. w części nakazującej W. P. wykonanie ściany pełnej murowanej, wypełniającej lukę o szerokości 30 cm pozostawioną przy sytuowaniu stodoły na działce W. P. pomiędzy granicą z działką B. S. a wzniesionym budynkiem stodoły.
W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem: znajduje oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), stanowiącym, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany wykonany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę – organ ten nakłada, w drodze decyzji, obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W. P. wykonał obiekt budowlany – stodołę niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, która przewidywała usytuowanie tego obiektu bezpośrednio w granicy z działkami sąsiednimi. Stodołę usytuowano bowiem w odległości 30 cm od granicy działki. Takie usytuowanie obiektu względem granicy działki naruszało warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 62), w szczególności przepis § 12 i § 13 tego rozporządzenia.
Jednocześnie Sąd wskazał, że usprawiedliwieniem takiego odstępstwa od pozwolenia na budowę i wymogów wskazanego rozporządzenia nie może być powoływane przez inwestora rzekome uzgodnienie pomiędzy inwestorem a właścicielem działki sąsiedniej. Nie można bowiem przez czynności prawne bądź faktyczne modyfikować bezwzględnie wiążących przepisów prawa budowlanego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W. P. reprezentowany przez adwokata M. B. W skardze jako podstawy kasacji wskazano naruszenie przepisów postępowania – art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu skarżącego oraz naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że właściwy organ władny jest nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności mimo, że nie stwierdzono, iż obiekt został wykonany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.
Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy administracji nie rozważyły kwestii związanych z techniczną możliwością wykonania ściany o grubości 30 cm na pasie gruntu o długości 12,5 m. Zdaniem autora skargi dobudowanie takiej ściany naruszy konstrukcję stodoły z uwagi na brak możliwości właściwego posadowienia fundamentów.
Autor skargi podaje nadto, że w sprawie nie ma podstaw do uznania, że stodoła wykonana została z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę. Wykonany obiekt odpowiada wymiarom określonymi w pozwoleniu na budowę mimo, że został odsunięty o 30 cm od granicy z działką B. S. Gdyby więc został wybudowany bezpośrednio w granicy działki – byłby większy niż określony w pozwoleniu na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy wskazać, że zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, muszą być formułowane z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd. Przepisami postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) są przepisy tej ustawy, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 nie może więc być przytoczony przez autora tej skargi przepis art. 7 kpa. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wybudowanie stodoły w odległości 30 cm od granicy z działką sąsiednią nie może być oceniane jako istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.
W decyzji Wójta Gminy B. z dnia 12 grudnia 1994 r. o pozwoleniu na budowę stodoły na działce J. P. położonej w B. zastrzeżono, że stodołę parterową z dachem dwuspadowym o wymiarach w rzucie przyziemia 21.00 x 12,50 m należy usytuować w granicy z działkami B. S. i W. W. oraz w odległości 15,00 m od własnego budynku inwentarskiego inwestora. Zastrzeżono także, że od granicy działek B. S. i W. W. należy wykonać ściany pełne bez otworów okiennych oraz mur ogniowy ppoż. Wody z budynku należy odprowadzać powierzchniowo na własną działkę inwestora. Takie usytuowanie obiektu (bezpośrednio w granicach z działkami sąsiednimi), uzupełnione nakazami dotyczącymi ścian granicznych i sposobu odprowadzania wód opadowych z dachu, dokonane zostało zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.).
Przepis ten przewiduje odstępstwo od wyrażonej w § 12 tego rozporządzenia zasady sytuowania obiektów w odległości co najmniej 4 m od granicy działki z możliwością zmniejszenia tej odległości do 3 m jeżeli ściana od sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Dopuszczenie do sytuowania obiektu bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią miało stwarzać możliwość dobudowania obiektu na działce sąsiedniej. Pozostawienie odstępu o szerokości 30 cm od granicy nie tylko więc nie jest zgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, które to przepisy takiej możliwości nie przewidują, ale nadto – wyklucza realizację celu, w jakim przepisy te dopuściły budowę w granicy działki. Właściciel sąsiedniej działki przy realizacji podobnego obiektu na własnej działce byłby zmuszony usytuować go w odległości 8 m od granicy (dla zachowania wymogu z § 12 ust. 2 pow. rozporządzenia).
Takie więc usytuowanie stodoły przez skarżącego narusza w stopniu istotnym interesy sąsiada, utrudniając prawidłową zabudowę jego działki. W tym znaczeniu więc odstępstwo od pozwolenia na budowę polegające na wzniesieniu obiektu w odległości 30 cm od granicy działki zamiast bezpośrednio w granicy, zważywszy skutki takiej zabudowy – musi być ocenione jako istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Nie znajduje oparcia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy zarzut, że usytuowanie omawianej stodoły bezpośrednio w granicy działki powodowałoby, że wymiary tego obiektu w rzucie byłyby większe niż określone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt wynika, że szerokość działki skarżącego w miejscu usytuowania stodoły wynosi 21 m i taką też szerokość stodoły określono w pozwoleniu na budowę. Skoro zatem bezsporne jest, że stodołę usytuowano w odległości 0,30 m od granicy działki to twierdzenie, że zrealizowany obiekt powierzchnią zabudowy odpowiada warunkom pozwolenia na budowę jest bezzasadny.
Kwestie techniczne związane z wykonaniem robót nakazanych kwestionowaną decyzją nie podlegają rozstrzyganiu przez organy administracji, a podnoszony zarzut niewykonalności takiej decyzji, jako nie poparty żadnymi dowodami, ocenić należy jako gołosłowny.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.