Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 73/05 po rozpoznaniu skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2004 r. o nie stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu - oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku podano, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2003 r. oraz orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 5 lipca 2004 r. w kwestii braku związku przyczynowego pomiędzy ubytkiem słuchu a pracą zawodową w Filharmonii P. na stanowisku muzyka wiolonczelisty w orkiestrze. Badania laryngologiczne i internistyczne oraz konsultacja pulmonologiczna i alergologiczna doprowadziły do stwierdzenia, że "obraz kliniczny narządu słuchu odpowiada naturalnemu procesowi związanemu z wiekiem i nie jest wynikiem choroby zawodowej wywołanej hałasem". Skarżąca pracowała w Filharmonii od 1 stycznia 1980 r. do 15 marca 2002 r. a po ustaniu zatrudnienia stwierdzono progresję niedosłuchu, co w opinii lekarzy specjalistów stanowi dodatkowy argument potwierdzający pozazawodową etiologię schorzenia.
Skargę do Sądu Administracyjnego wniosła M. K. zarzucając, że postępowanie w sprawie przeprowadzono wadliwie. Wnioski opinii lekarskiej są nielogiczne. W wykazie chorób zawodowych do rozporządzenia z 1983 r., które w ocenie skarżącej ma zastosowanie w sprawie pod poz. 15 mowa jest o uszkodzeniu słuchu wywołanym działaniem hałasu. Decyzję administracyjną organ wydaje nie tylko na podstawie orzeczenia lekarskiego, ale także w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego, które zostało przeprowadzone wadliwie m. in. z tej przyczyny, że zaniechano wykonania pomiarów w czasie koncertów a wykonano pomiary tylko podczas prób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd przyjął, że w sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294/, gdyż postępowanie zostało rozpoczęte przed dniem 3 września 2002 r. Stosownie do (1 ust. 1 tego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Opinie lekarskie nie kwestionowały faktu narażenia skarżącej na działanie hałasu jak też nie było kwestionowane uszkodzenie słuchu Nie mają więc znaczenia zarzuty skarżącej dotyczące wadliwej oceny zagrożenia zawodowego i wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, jak też wyników badań wskazujących na poziom ubytku słuchu.
Przeszkodą stał się natomiast stwierdzony w sprawie brak związku przyczynowego pomiędzy uszkodzeniem słuchu a działaniem szkodliwego czynnika, którym był hałas. Związek przyczynowy zachodzi tylko wtedy, gdy dana przyczyna normalnie powoduje określony skutek. Oczywistym jest, że nie tylko hałas może prowadzić do uszkodzenia słuchu. Oceniając uszkodzenie słuchu, powołane do wydania opinii jednostki po przeprowadzeniu badań doszły do wniosku, że nie ma podstaw dołączenia charakteru uszkodzenia słuchu występującego u skarżącej z działaniem hałasu występującego w środowisku pracy.
Sąd nie dopatrzył się w tym ustaleniu wadliwości stanowiącej podstawę do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych wiążą inspektorów sanitarnych, którzy nie są uprawnieni do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia /por. m. in. wyrok NSA z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K. reprezentowana przez adwokata P. Ł. zarzucając naruszenie prawa materialnego "poprzez utrzymanie w mocy decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora sanitarnego w Bydgoszczy z wyżej wymienionej daty, mocą której z kolei utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z wyżej wymienionej daty odwołującą się w zakresie prawa materialnego do (10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115/, a wraz z tym do pkt 21 załącznika do przedmiotowego rozporządzenia, zamiast do (1 i (10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 z późn. zm./ w związku z pkt 15 załącznika w/w aktu prawnego wykazu chorób zawodowych".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że w sprawie ma zastosowanie rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych z 1983 roku i pkt 15 tego wykazu stanowiący, że chorobą zawodową jest uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Skarżąca pracowała w warunkach narażenia na hałas przez okres 22 lata, co stanowi "dostateczną podstawę do uznania istnienia związku przyczynowego między utratą przez nią słuchu a warunkami wykonywania pracy".
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W myśl art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. Przepis art. 176 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się, iż podstawa kasacji opiera się "na podstawie art. 174 pkt 1" ppsa, podając jednocześnie, iż zarzuca się "naruszenie prawa materialnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z wyżej wymienionej daty, mocą której z kolei utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z wyżej wymienionej daty odwołującą się w zakresie prawa materialnego do (10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz.1115/, a wraz z tym do pkt 21 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. z 1983 r. nr 83, poz. 294 z późn. zm./ w związku z pkt 15 załącznika w/w aktu prawnego wykazu chorób zawodowych".
Nie budzi wątpliwości jedynie to, iż skarga kasacyjna opiera się na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ppsa, a więc na naruszeniu prawa materialnego. Przepis ten wymaga jednak, aby podstawa ta była tak sformułowana, iż chodzi o "błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" konkretnego przepisu prawa materialnego. W niniejszej sprawie jednak przytoczony powyżej całkowity tekst podanej w skardze kasacyjnej podstawy w żadnym razie nie zawiera wskazania co do przyjęcia przez Sąd I instancji błędnej wykładni lub też niewłaściwego zastosowania określonego przepisu. Kilkustronicowe uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala również na wyprowadzenie z niego uzupełnienia podstawy skargi kasacyjnej w wymaganym zakresie. Tym samym należy przyjąć, że skarga kasacyjna została sformułowana wadliwie, w sposób nie odpowiadający wymogom art. 174 ppsa.
Powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku we własnym zakresie dochodzić jakie były intencje podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną, a przede wszystkim jakie mógł skarżący wskazać podstawy tej skargi.
Ubocznie tylko należy zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do zaskarżonego orzeczenia administracyjnego w zakresie związania organu zgromadzonymi w aktach sprawy orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez właściwe jednostki w kwestii braku związku przyczynowego pomiędzy zatrudnieniem strony i stwierdzonym u niej schorzeniem zakwalifikowanym jako choroba zawodowa. Orzeczenia te jednoznacznie stwierdzają, że uszkodzenie słuchu skarżącej nie zostało spowodowane działaniem szkodliwych czynników, występujących w środowisku pracy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.