Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...], Starosta M. odmówił wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki K. i M. do hodowli ryb w stawach karpiowych oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...] oraz magazynie ryb nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha położonych we wsi P., gm. D.. Postępowanie o wydanie tego pozwolenia toczyło się na wniosek J. K. i M. K.. W toku tego postępowania uwagi dotyczące oddziaływania stawu nr [...] na bezpośrednio przylegającą do tego stawu drogę krajową nr [...] zgłosiła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział S.. Organ stwierdził w wyniku rozpoznania sprawy destrukcyjne oddziaływanie stawu nr [...] na drogę krajową, wobec czego nasyp tej drogi osiada i dochodzi do pęknięć jej nawierzchni. Skutkiem tego są częste wypadki drogowe na tym odcinku drogi. Organ I instancji odmawiając uwzględnienia wniosku powołał się między innymi na przepisy art. 125 pkt 3 i art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) stwierdzające, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi ani wyrządzać im szkód.
Od wymienionej decyzji J. K. i M. K. wnieśli odwołania. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. K. i M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucili jej naruszenie przepisów art. 124 pkt 7, art. 125 pkt 3, art. 126 pkt 1 i art. 131 ust. 1 ustawy – Prawo wodne oraz art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r. (sygn. II SA/Sz 1171/06) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. z dnia [...] oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżących 555 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że projektowany sposób korzystania przez skarżących z wody do eksploatacji stawu nr [...] może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi. Organ nie wykazał bowiem, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy funkcjonowaniem tego stawu a zwiększoną ilością wypadków drogowych na drodze przebiegającej obok tego stawu. Organy – zdaniem Sądu I instancji – naruszyły więc przepisy art. 126 ust. 1 ustawy Prawo wodne i art. 7, 8, 9, 11 i 77 K.p.a., które to uchybienia mogły wpłynąć na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wymieniony wyrok zaskarżył w całości Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie. Wniesiona przez niego skarga kasacyjna nie wskazała naruszonego przepisu prawa i zarzuciła wadliwą ocenę przez Sąd I instancji zebranego w sprawie materiału oraz wyprowadzenie nietrafnego wniosku, iż eksploatacja spornych stawów nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia użytkowników przebiegającej w pobliżu tych stawów drogi krajowej nr [...]. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz GDDKiA kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera brak formalny skutkujący jej odrzucenie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyjaśnione, iż skuteczne powołanie się na podstawę skargi kasacyjnej wymaga wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd I instancji oznaczonych numerem artykułu (paragrafu, ustępu itd.) oraz uzasadnienia tego naruszenia. Ograniczenie się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a. nie stanowi wskazania podstawy kasacyjnej i prowadzi do odrzucenia skargi kasacyjnej (por. post. NSA z dnia 8 marca 2004 r. FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. określającym formalne wymogi skargi kasacyjnej skarga taka powinna zawierać, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Są to szczególne wymogi formalne skargi kasacyjnej, które nie mogą być uzupełnione po upływie ustawowego terminu do wniesienia tej skargi i do uzupełnienia których strona nie jest wzywana przez Sąd.
Brak właściwie określonej podstawy kasacyjnej powoduje, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania formalnych braków pisma, w związku z czym podlega odrzuceniu (por. orzeczenia SN z 16 października 1997 r. II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 i z 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/06, OSNAPiUS nr 13, poz. 242).
Zwrócić też należy uwagę na to, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, określonych również przez jej podstawy. Sąd bada więc tylko to, czy rzeczywiście doszło w postępowaniu sądowoadministracyjnym do naruszenia podanych w podstawie skargi kasacyjnej konkretnych przepisów i nie może z urzędu badać ewentualnych naruszeń innych norm prawnych. Strona może natomiast przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, lecz nie może na rozprawie podawać nowych podstaw skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna GDDKiA nie wskazała podstawy kasacyjnej, to jest naruszonych przez WSA przepisów. Usunięcie tego braku przez pełnomocnika na rozprawie było już niedopuszczalne. Zgodnie z przepisami art. 180 w zw. z art. 178 i 176 p.p.s.a. NSA odrzuca skargę kasacyjną, której braków formalnych strona nie uzupełniła. Dlatego na mocy wymienionej wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji.