Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 623/09) oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. znak [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2008 r. znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od końca projektowanej obwodnicy [...] do granicy woj. mazowieckiego, stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że Stowarzyszenie [...] nie spełniło warunków wynikających z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j Dz. U z 2006r. Nr 129 poz. 902 ze zm.), tj. nie zgłosiło chęci uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz nie złożyło uwag i wniosków w terminie 21 dni.
Stowarzyszenie [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie skargę. W jej treści zarzuciło zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. poprzez brak obiektywnego i wyczerpującego ustalenia powołanego w uzasadnieniu terminu 21 dniowego dla składania uwag i wniosków oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska nie wynika w jakiej formie chęć udziału w toczącym się postępowaniu ma wyrazić organizacja ekologiczna. Ta zaś, w ocenie skarżącego Stowarzyszenia, wyrażona została w czynnościach potwierdzonych dokumentami w toczącym się postępowaniu.
W szczególności Stowarzyszenie zostało zawiadomione o terminie rozprawy administracyjnej w niniejszym postępowaniu, jego przedstawiciel brał w niej udział i przedstawił wnioski, które zostały załączone do protokołu rozprawy. W tej sytuacji należy uznać, że z mocy art. 90 k.p.a., Stowarzyszenie stało się stroną postępowania, co potwierdziły dalsze czynności tj. otrzymanie odpisów z protokołu rozprawy, doręczenie przez stowarzyszenie dokumentacji potwierdzającej złożone stanowisko na rozprawie i brak wydania przez Wojewodę Mazowieckiego żadnego orzeczenia procesowego o odmowie udziału stowarzyszenia jako strony postępowania.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, powołując się na art. 153 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz.1227 ze zm.) wskazał, że wszedł w dotychczasowe kompetencje Ministra Ochrony Środowiska, natomiast do sprawy zastosowano, zgodnie z przepisami przejściowymi w/wym. ustawy, przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo o ochronie środowiska. Powołując się na ustalenia z przebiegu postępowania, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu Ministra Ochrony Środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 623/09) oddalając skargę stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podniósł, iż istota rozstrzygnięcia sprowadza się do właściwego zastosowania art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j Dz. U z 2006 r. Nr 129 poz. 902 ze zm., dalej określanej jako "u.p.ś."). Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 u.p.ś., organizacje ekologiczne, które uzasadniając to miejscem swojego działania zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału społeczeństwa i które złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą w tym postępowaniu na prawach strony. Z treści tego przepisu wynika, że jeśli spełnione zostaną przesłanki wymienione w tym przepisie, to przystąpienie organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu następuje bez konieczności wydawania przez organ administracji stosownego postanowienia o dopuszczeniu takiej organizacji do udziału w postępowaniu.
Skarżące Stowarzyszenie [...] spełnia wymogi by zostać uznane za organizację ekologiczną. Ze statutu Stowarzyszenia wynika, że celem jego działania jest m.in. ochrona środowiska. Nie spełniło ono jednak pozostałych warunków dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony w rozumieniu art. 33 ust. 1 u.p.ś. Jak bowiem wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, zawiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. Wojewoda Mazowiecki podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Wskazał także miejsce i 21-dniowy termin ich składania. Termin składania uwag i wniosków przypadał od [...] do [...] kwietnia 2008 r. Stowarzyszenie [...] nie zgłosiło chęci uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz nie złożyło uwag i wniosków w terminie 21 dni.
Podniesione w skardze fakty otrzymania przez Stowarzyszenie zawiadomienia o terminie rozprawy administracyjnej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oraz udział przedstawicieli Stowarzyszenia w rozprawie i zgłaszanie wniosków oraz stanowiska w jej przebiegu nie mogą być uznane za przesłanki dopuszczenia na prawach strony w postępowaniu w rozumieniu cyt. art. 33 ust. 1 u.p.ś. Tego rodzaju przejawy aktywności przedstawicieli skarżącego Stowarzyszenia należy rozpatrywać w aspekcie przepisów art. 31-32 u.p.ś. Z treści tych przepisów w zakresie udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska wynika, że w takim postępowaniu regulowanym normami ustawy szczególnej można równolegle składać uwagi i wnioski, jak też być niezależnie od tego dopuszczonym do udziału w tym postępowaniu i występować w nim na prawach strony.
Przypomnieć jednak należy, iż zgłoszenie uwag i wniosków nie jest równoznaczne z uczestnictwem w nim na prawach strony. Konieczne jest w takim wypadku spełnienie warunków i przesłanek określonych art. 33 ust.1 i 2 u.p.ś. Nie negując, że przedstawiciele skarżącego Stowarzyszenia wykazali uczestnictwo w przedmiotowym postępowaniu Sąd stwierdził, że Stowarzyszenie nie dopełniło jednak warunków dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony określonych w art. 33 ust. 1 i 2 u.p.ś. Jedynie jednoznaczne żądanie dopuszczenia do udziału na prawach strony, które musi być wyrażone wprost jak i równoczesne złożenie uwag i wniosków, może być uznane w kontekście uregulowań art. 33 ust. 1 i 2 u.p.ś. za spełniające warunki dopuszczenia organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu na prawach strony w rozumieniu tego przepisu.
Sąd nie dopatrzył się także zarzuconego naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się potwierdzenia stosownych zawiadomień, informacji oraz wskazanie miejsca i terminu składania uwag i wniosków w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. złożyło Stowarzyszenie [...]. Wyrok zaskarżono, zarzucając mu, w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.):
- - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, to jest art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska przez uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w toczącym się postępowaniu,
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie uchybień jakich dopuścił się organ odwoławczy przy rozpoznaniu odwołania skarżącego oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku nie dopatrzenia się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze.
Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. odnośnie do zakresu kontroli sadowej oraz na treść art. 134 k.p.a. co do zasadności stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powołał się na orzecznictwo NSA w zakresie zasadności wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., jeżeli wnoszący odwołanie nie jest stroną.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Uzasadnienie powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy sąd orzekający nie popełnił błędu w swym rozumowaniu. Nie jest wystarczające ogólnikowe odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd uzasadniając brak dopatrzenia się zarzucanego naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odwołał się do bliżej nie wskazanych zawiadomień i informacji w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.
W ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd błędnie uznał, że Stowarzyszenie nie spełniło warunków dopuszczenia do udziału w sprawie wobec nie złożenia wniosków w zakreślonym prawem terminie oraz że nie zgłosiło chęci uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem skarżących okoliczności faktyczne jakie miały miejsce w toku postępowania uzasadniały przyjęcie, iż skarżący był stroną postępowania. Bezspornym jest bowiem uczestnictwo członka władz statutowych Stowarzyszenia w rozprawie administracyjnej w dniu [...] kwietnia 2008 roku. W toku rozprawy, co potwierdza treść protokołu, reprezentant Stowarzyszenia prezentował uwagi i stanowisko w imieniu skarżącego.
Również i dalsze postępowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne pozwala na przyjęcie poglądu iż skarżący jest stroną postępowania. Powiadomienie o rozprawie oraz przyjęcie oświadczeń i dokumentów od Stowarzyszenia uznać należy jako okoliczność dopuszczenia do udziału w postępowaniu jako strony. Nadto podnieść należy, że wyrażona przez ustawodawcę chęć uczestnictwa w określonym postępowaniu, nie określona została poprzez wskazanie odpowiedniej formy. Swym postępowaniem skarżący, a także organ akceptujący uczestnictwo Stowarzyszenia w postępowaniu, wymóg ten zrealizował.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, określić ich charakter na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie uchybień zarzucanych sądowi.
Autor skargi kasacyjnej podnosi w jej podstawie naruszenie zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, w związku z czym rozpatrzeniu winny najpierw zostać poddane te ostatnie zarzuty.
Wskazane naruszenia w odniesieniu do art. 134 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 tej ustawy nie znalazły potwierdzenia w toku kontroli kasacyjnej. W odniesieniu do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł ogólnikowość "sformułowania się do zgromadzonego materiału dowodowego" oraz odwołanie się do "bliżej nie wskazanych zawiadomień i informacji...". Niezależnie od widocznej m.in. w powyższych cytatach, niestaranności językowej (redakcyjnej i stylistycznej) autora skargi kasacyjnej w formułowaniu zarzutów i tez ich uzasadnienia, brak jest w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednoznacznego wskazania, jakich elementów stanu faktycznego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może bowiem stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 – Lex nr 552012). Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika dla sądu administracyjnego nakaz przedstawienia stanu sprawy. Nakazu tego nie można jednak rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II FSK 1742/08 – Lex nr 524631). Przedstawienie stanu sprawy ma być zwięzłe, co oznacza, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. tezę 3 wyroku NSA z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 1653/08 – Lex nr 513114).
Podniesiony w skardze kasacyjnej organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny także z tego powodu, że nie został on powiązany z naruszeniem innych przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto, Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku swoje stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku.
Drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, odnoszący się do naruszenia art. 134 p.p.s.a., w podstawach skargi kasacyjnej określony jako "nie uwzględnienie uchybień jakich dopuścił się organ odwoławczy...", nie znajduje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięcia. Nie jest zatem wiadome, z jakimi uchybieniami autor skargi kasacyjnej związał to naruszenie, zwłaszcza że w uzasadnieniu autor wymienia (także nie wiążąc z tym rozwiniętej argumentacji) niewskazany w podstawach skargi art. 134 k.p.a.
Należy w związku z tym wskazać, iż art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. zobowiązuje sąd I instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonej decyzji, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od ich niewskazania w skardze do sądu I instancji, sąd ten ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 p.p.s.a. Oparcie natomiast na tym przepisie zarzutu skargi kasacyjnej, wiąże się z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które, nie będąc wskazanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. W niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie przeprowadził w tym zakresie nie tylko skutecznej ale właściwie jakiejkolwiek argumentacji.
Braki w argumentacji autora skargi kasacyjnej, uniemożliwiając dokonanie kontroli kasacyjnej w tym zakresie, wykluczają skuteczność zarzutu. Tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie zastosował się do wymogu określonego w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako wykazanie możliwości istotnego wpływu wskazanego uchybienia na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie może być bowiem za takie wykazanie potraktowane powtórzenie (niedokładne) sformułowania ustawowego przy prezentacji zarzutu. Ta ostatnia uwaga dotyczy zresztą obu wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania.
Nie jest także trafny, zasadniczy dla kontroli kasacyjnej, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, wskazanego tak w podstawach jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej bez określenia odpowiedniej jednostki redakcyjnej, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j Dz. U. z 2006 r. nr 129 poz. 902 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej związał ten zarzut z nieprzyznaniem Stowarzyszeniu statusu strony w powodu niespełnienia przez Stowarzyszenie warunków dopuszczenia do udziału w sprawie.
W ocenie Składu Orzekającego nie można tak postawionemu zarzutowi przyznać statusu zarzutu zasadnego w świetle argumentacji dokonanej przez Sąd I instancji. Sąd ten, akceptując argumentację Ministra Środowiska, wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z powodu niespełnienia warunków zawartych w art. 33 ust. 1 ustawy, dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w powiązaniu z wykładnią przepisów art. 31 oraz art. 32 tej ustawy. Wynika z tej argumentacji jednoznacznie, iż organizacja ekologiczna, zgodnie z zasięgiem terytorialnym swego działania, w sprawach wymagających udziału społeczeństwa, powinna zgłosić wolę uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia oraz zgłosić w odpowiednim terminie uwagi i wnioski.
Nałożenie tej argumentacji na ustalony przez organ stan faktyczny, polegający na podaniu w dniu 31 marca 2008 r. do publicznej wiadomości informacji o wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji, możliwości składania uwag i wniosków oraz wyznaczeniu 21-dniowego terminu do składania (w dniach 7- 28 kwietnia 2008 r.) oraz niezgłoszeniu przez skarżące Stowarzyszenie ani swojej woli swojego uczestnictwa w postępowaniu ani uwag i wniosków w tym terminie (fakty te nie są kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie) powoduje jego kwalifikację, stwierdzającą niespełnienie dwóch istotnych warunków określonych w art. 33 ust. 1 ustawy – zgłoszenia chęci udziału oraz zgłoszenia w ramach tego postępowania uwag i wniosków.
Trafnie Sąd I instancji określił także stosunek treści powyższego przepisu do treści art. 31 oraz art. 32 ustawy. Na gruncie wykładni systemowej tych przepisów nie może bowiem ulegać wątpliwości, że art. 31-33 ustawy konstruują dwie zasadnicze drogi udziału organizacji społecznej w postępowaniu o wydanie przedmiotowej decyzji. Droga kwalifikowana, określana jako uczestnictwo na prawach strony wymaga spełnienia warunków określonych w art. 33 ust. 1 ustawy. Brak spełnienia tych warunków formalnych nie wyklucza natomiast, niezależnie od braku statusu z art. 33 ust. 1 ustawy, uczestnictwa organizacji ekologicznej w postępowaniu postaci składania uwag i wniosków na zasadach określonych w art. 31 oraz art. 32 ustawy, wskazujących na sposób udziału społeczeństwa w takim postępowaniu (por. K.Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Kraków 2007, s. 106-123). Z tych uprawnień Stowarzyszenie skorzystało, ale to skorzystanie nie kreuje uprawnienia do złożenia odwołania w związku z uczestnictwem w postępowaniu na prawach strony.
Przedmiotowe zgłoszenie w którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy jest wprawdzie zgłoszeniem odformalizowanym, nie wiążącym się ani z określoną formą zgłoszenia ani z formalnym dopuszczeniem do udziału (w postaci wydania określonego postanowienia), lecz jedynie ze zgłoszeniem przez organizację ekologiczną chęci uczestnictwa w postępowaniu. Jednocześnie, także właśnie z powodu odformalizowania, zgłoszenie to winno być zgłoszeniem wyraźnym, mającym miejsce w konkretnym postępowaniu, przed wydaniem decyzji oraz w terminie zakreślonym dla zgłaszania wniosków i uwag (najpóźniej w momencie ich zgłoszenia). Nie może być więc ono jedynie zgłoszeniem dorozumianym, dokonanym w kontekście i niejako przy okazji udziału w otwartej dla społeczeństwa rozprawie czy innych formach uczestnictwa wynikających z treści art. 31 ustawy.
Sąd I instancji prawidłowo powyższe sytuacje rozróżnił i trafnie ocenił w toku sądowej kontroli, iż zaskarżonemu postanowieniu Ministra Środowiska, na gruncie obowiązującego w dacie wydania postanowienia stanu prawnego, nie można przypisać niezgodności z prawem. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej na gruncie powyższych przepisów nie każde zgłoszenie uwag i wniosków oraz nie każdy fakt uczestnictwa w postępowaniu (np. udział w rozprawie administracyjnej) jest równoważny z uczestnictwem na prawach strony. Jest nim tylko takie uczestnictwo i takie zgłoszenie, które wynika ze spełnienia wymogów określonych w art. 33 ust. 1 ustawy.
W świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, iż zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.