Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 63/15

Uzasadnienie

W. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarga została wniesiona po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 963/14 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270- dalej- p.p.s.a.) odrzucił skargę.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej doręczono skarżącej 18 sierpnia 2014 r. Skarga w niniejszej sprawie została zaś złożona w dniu 18 września 2014 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu do jej wniesienia, który minął w dniu 17 września 2014 r.

Sąd podkreślił, że skarżąca była prawidłowo powiadomiona o terminie i trybie wniesienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła W. P. zarzucając naruszenie:

1. a) art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarga podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy w rzeczywistości skarga została wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, albowiem zaskarżona decyzja Państwowego Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego została doręczona domownikowi skarżącej, przy czym domownik ten nie zobowiązał się do przekazania korespondencji skarżącej, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, niemożliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie
2. b) art. 43 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doręczenie domownikowi skarżącej korespondencji zawierającej decyzję Państwowego Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., spełnia kryterium z art. 43 k.p.a. i pozwala przyjąć domniemanie prawidłowego otrzymania korespondencji przez samą skarżącą, podczas gdy w rzeczywistości doręczenie korespondencji domownikowi skarżącej, bez adnotacji na odwrocie poświadczenia odbioru pisma, że domownik, który odbiera korespondencję kierowaną do adresata, zobowiązuje się do oddania jej adresatowi, nie pozwala na przyjęcie domniemania prawidłowego otrzymania korespondencji przez samego jej adresata, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, niemożliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest doręczanie korespondencji osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). W przypadku nieobecności adresata pismo można doręczyć dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, zaś o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie uznać należy, że doręczenie decyzji Państwowego Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. spełnia kryterium z art. 43 k.p.a. i pozwala przyjąć domniemanie prawidłowego otrzymania korespondencji przez samą skarżącą. Przyjąć należy, że syn skarżącej podjął się oddania skarżącej pisma zawierającego zaskarżoną decyzję. Pokwitował on bowiem odbiór pisma, a to uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego woli oddania pisma adresatowi (tak m.in. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Op 198/08). Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, a nie dzień, w którym dorosły domownik przekazał pismo adresatowi. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 873/07).

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Brak jest również w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).