Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 września 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 9/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Starosty M. z dnia [...], znak: [...] orzekającej o odmowie wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi dla firmy "A." i umorzenia postępowania organu I instancji.
W toku postępowania toczącego się przed tym organem J. D. została wezwana na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do uzupełnienia wniosku m.in. w zakresie zapewnienia, aby spełniał on wymagania art. 20 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o odpadach. Podstawą wydania przez Starostę M. odmownej decyzji było stwierdzenie, iż nie spełnione były wymagania wynikające z art. 20 ust. 1 tej ustawy. W szczególności nie zostały określone planowane ilości wytwarzanych odpadów oraz szczegółowe sposoby postępowania z nimi. Wydaną w toku postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. Rozstrzygnięcie zostało uzasadnione faktem, że w praktyce nie zostało spełnione wymaganie uzupełnienia wniosku zakreślone w wezwaniu Starosty M. z dnia 25 listopada 2003 r.
Skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił. Sąd I instancji stwierdził, że przedłożony w dniu 23 maja 2002 r. dokument pn. "Plan działania firmy A.", na który powoływała się skarżąca, nie spełniał wymagań z art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach. W planie tym nie określono ilości poszczególnych rodzajów powstających w skali roku odpadów, ani też postępowania z każdym z rodzajów tych odpadów na etapach zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania. Braki te stanowiły podstawę do wystosowania wezwania do ich uzupełnienia na podstawie art. 64 § 2 Kpa. Braki te nie zostały jednak uzupełnione. Wprawdzie organy obu instancji słusznie uznały że wniosek skarżących nie spełnia wymagań wynikających z art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach, jednakże Starosta M. zastosował niewłaściwy tryb załatwienia sprawy odmawiając wydania decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. i J. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. błędzie w subsumcji, polegającym na tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie uznano za spełniający przesłanki art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.).
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzono m.in. że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości w tym względzie organ administracji powinien był wystąpić o doprecyzowanie danego twierdzenia, czy informacji przedstawionej przez stronę, a nie jedynie ogólnikowo wskazać, że strona ma przedstawić lub uzupełnić plan działania firmy zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach. Należało najpierw dokonać analizy planu z dnia 23 maja 2003 r. wraz z uzupełnieniami, a dopiero w przypadku braku informacji dokonać analizy pozostałych dokumentów przedstawionych przez stronę skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które mogą przesądzać o nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Stwierdziwszy, że okoliczności te, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy, w niniejszej sprawie nie zachodziły, Sąd przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, sąd pierwszej instancji kontrolując stosowanie przepisu art. 20 ust. 1 przywołanej ustawy o odpadach, poprawnie zinterpretował i co ważniejsze w świetle zarzutu skargi kasacyjnej równie poprawnie (właściwie) zastosował ten przepis w niniejszej sprawie, zasadnie dochodząc do przekonania, że organy orzekające w sprawie miały podstawy aby uznać, iż przedłożony wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi nie spełniał wymagań ustawowych, wobec czego miał podstawy do przyjęcia, że podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa w rozumieniu art. 62 § 2 Kpa. Jeżeli bowiem skarżący w toczącym się postępowaniu nie przedłożyli – mimo że byli wzywani do uzupełnienia braków wniosku i skutkach ich nieusunięcia – pełnej informacji wymaganej przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach to organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że w niosek skarżących nie spełnia wymagań przywołanego przepisu, skutkując zaskarżonym rozstrzygnięciem.
Trzeba podzielić pogląd sądu pierwszej instancji, że rozbieżne dane przekazywane w tej mierze organom administracji i to w sytuacji gdy obowiązek sporządzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi spoczywa na wnioskodawcy, nie pozwalał na rozpoznanie sprawy, zobowiązując do umorzenia postępowania w sprawie.
W tej sytuacji trudno byłoby podzielić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach polegającego na "błędzie w subsumcji" w związku z tym, że "ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie uznano za spełniający przesłanki" ww. przepisu. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej ustalony przez organy orzekające w sprawie stan faktyczny świadczył o tym, iż przesłanki z art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach nie zostały przez stronę skarżącą spełnione. Jeżeli tak to zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tym miejscu warto w ślad za sądem pierwszej instancji stwierdzić, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie zamyka zainteresowanym możliwości powtórnego wystąpienia o wszczęcie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, spełniającego oczywiście wymagania art. 20 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 2 ustawy o odpadach.
Uznając, iż skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.