Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 632/17

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 296/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. D. na decyzję S. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 10 lutego 2016 r. nr... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją S. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 25 listopada 2015 r., którą na podstawie art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.) organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych w okresie od listopada 2014 r. do października 2015 r. w sklepach mieszczących się w R. przy ul. G.... oraz w Z. przy ul. B....

Rozpoznając sprawę Sąd wywiódł, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 u.p.n. organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Sąd nie zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, że na gruncie postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n. oznacza udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie tylko osobom trzecim, które nie są konsumentami tych środków.

Sąd podniósł, że ustawodawca w art. 52a ust. 1-3 u.p.n. wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). Organ inspekcji sanitarnej prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego.

Zdaniem Sądu ocena w ramach odpowiedzialności administracyjnej podmiotu, który wprowadza do obrotu środki zastępcze, w oparciu o reguły i zasady prawa karnego, jest nie do pogodzenia z ratio legis nowelizacji ustawy z 2010 r. Sąd argumentował, że niewątpliwie wykładnia postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. powinna uwzględniać cel wprowadzenia tej regulacji oraz jej miejsce w systematyce ustawy, a także związek normatywny z postanowieniami art. 44b i 44c u.p.n. W konsekwencji w procesie ustalania treści normatywnej art. 52a u.p.n., nie powinno się odwoływać do poglądów doktryny i judykatury ukształtowanych na gruncie przepisów karnych zawartych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zwłaszcza tych ukształtowanych przed wejściem w życie noweli ustawy z dnia 8 października 2010 r., ponieważ ugruntowały się one na tle innego reżimu normatywnego, penalizującego wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czyli narkotyków.

Z tej racji nie ma także zastosowania zasada interpretacyjna wykluczająca na gruncie jednego aktu prawnego nadawanie takim samym wyrażeniom odmiennego znaczenia. W przekonaniu składu orzekającego wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw (z wyłączeniem regulacji odnoszących się do środków zastępczych) od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych.

Sąd wskazał, że zarzuty i wywody skargi wskazujące na naruszenie art. 27 ustawy o inspekcji sanitarnej oraz art. 4 pkt 27 u.p.n. wynikają m.in. z przytoczenia przez skarżącego nieaktualnej treści tego ostatniego przepisu. Ustawa nowelizacyjna z dnia 24 kwietnia 2015 r. nadała nowe brzmienie definicji środka zastępczego, obowiązujące od dnia 1 lipca 2015 r., a więc mające zastosowanie także w niniejszym postępowaniu – stosownie do art. 6 i 10 tej ustawy. Skoro według nowej wersji środkiem zastępczym jest produkt, który może być użyty, a nie – jak dotychczas – jest używany, to bezprzedmiotowe są uwagi skarżącego co do tego, czy organy wykazały faktyczne użycie produktów przez konsumentów oraz powołujące się na zapisy na etykietach tych produktów.

Bezprzedmiotowe, zdaniem Sądu, były również zarzuty bazujące na przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd wskazał, że w tym względzie skarżący jest niekonsekwentny, skoro akcentuje, że nie prowadzi działalności gospodarczej, co jest zbieżne z ustaleniami organów, to nie może skutecznie przytaczać przepisów wymienionej ustawy, mającej zastosowanie tylko wobec przedsiębiorców. Dotyczy to zatem także kwestii notyfikacji związanej z art. 79 ust. 2 pkt 4a oraz oceny prawidłowości kontroli działalności gospodarczej w aspekcie art. 77 ust. 6 tej ustawy, odnoszącym się właśnie wyłącznie do kontrolowanego przedsiębiorcy.

Podstawą prawną wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej był przepis art. 52a u.p.n. i tylko przesłanki w nim zawarte wymagały ustaleń i oceny organów administracyjnych. Ustaliły one w sposób niewątpliwy, że skarżący wprowadził do obrotu środki zastępcze. O obowiązującej w czasie rozstrzygania sprawy przez organy definicji "środka zastępczego" z art. 4 pkt 27 u.p.n. była już wcześniej mowa. Natomiast właściwości fizyko-chemiczne produktów sprzedawanych przez skarżącego, a pobranych przez organ sanitarny w toku wielokrotnych kontroli, zostały jednoznacznie zakwalifikowane, jako odpowiadające charakterowi środków zastępczych w wydanych opiniach biegłych kompetentnej placówki badawczej.

Skarżący nawet nie próbował podważać tych opinii. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. wyniku przeprowadzonych badań należało włączyć do materiału dowodowego, gdyż w sposób oczywisty miały one znaczenie dla wyjaśnienia istoty sprawy.

Sąd rozważył również kwestię czy sprzedawca może być uznany za osobę wprowadzającą środki zastępcze do obrotu. Zgodnie z art. 4 pkt 34 u.p.n. wprowadzeniem środków zastępczych do obrotu jest ich udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie. Podobnie jak bez znaczenia jest rola i status tych osób trzecich w procesie dystrybucji owych środków, tak i karze pieniężnej podlega każda osoba uczestnicząca w procederze wprowadzania środków zastępczych do obrotu, gdyż wymierza się ją każdemu podmiotowi udostępniającemu te środku osobom trzecim (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 975/14, dostępny w internecie). Z punktu widzenia normy art. 52a u.p.n. obojętne jest zatem zarówno to, czy dane udostępnienie środka zastępczego było pierwotnym, czy też kolejnym etapem wprowadzenia do obrotu, jak również to, jaką rolę spełniała osoba udostępniająca środek zastępczy, a więc, czy działała na własny rachunek, czy w ramach współsprawstwa, w tym w ramach łączącego ja stosunku prawnego z inną osobą (np. stosunku pracy, zlecenia).

Tym samym karze pieniężnej podlega zarówno prowadzący sklep, jak i zatrudniony w nim sprzedawca, dokonujący bezpośrednio udostępnienia środka zastępczego osobie trzeciej. Rola i status poszczególnych osób może mieć natomiast znaczenie przy ustalaniu wysokości kary. Sąd zaznaczył, że nie ma żadnych powodów do zastosowania jakiejś ścieśniającej wykładni w powyższym zakresie. Przeciwnie – wyklucza ją szczególna szkodliwość obrotu środkami zastępczymi, których używanie przeważnie przez młodych ludzi, rujnuje ich zdrowie i funkcjonowanie w społeczeństwie, a nawet prowadzi do tragedii, o których często informują media.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji bezskuteczne jest więc powoływanie się przez skarżącego na to, że dokonywał sprzedaży przedmiotowych środków zastępczych jako pracownik zatrudniony przez przedsiębiorcę. Odpowiedzialności sprzedawcy nie różnicuje też miejsce dokonywania transakcji handlowych. W ocenie Sądu, nie ma uzasadnionych racji, by odmiennie traktować pracownika sklepu uczestniczącego w sprzedaży środków zastępczych i mającego wiedzę o ich faktycznym przeznaczeniu. Sąd zaznaczył, że skarżący był w pełni świadomy co do sprzedaży "dopalaczy", co wynika z protokołów kontrolnych. Zdaniem Sądu całkowicie chybione było powoływanie się przez skarżącego na art. 100 § 1 Kodeksu pracy. Właśnie w oparciu o ten przepis był on zobowiązany do odmowy wykonania polecenia pracodawcy, o ile nakazywał mu sprzedaż środków zastępczych. Wspomniany przepis nakazuje bowiem wykonanie tylko poleceń, które nie są sprzeczne z przepisami prawa.

Wbrew wywodom skargi sprzeczność z przepisami prawa nie ogranicza się do norm prawa karnego, penalizujących czyny zabronione. Wymóg zgodności polecenia z prawem obejmuje bowiem wszelkie gałęzie prawa. Tymczasem zakaz wprowadzania środków zastępczych do obrotu wynika z samego art. 52a u.p.n., skoro zakłada on karanie tego procederu, a wprost sformułowany został w art. 44b ust. 1 tej ustawy. Polecenie złamania tego zakazu jest zatem bez wątpienia sprzeczne z prawem. Sąd uznał, że skarżący był więc nie tylko uprawniony, ale i zobligowany do odmowy wykonania takiego polecenia. Skoro tego nie uczynił i uczestniczył w wprowadzaniu środków zastępczych do obrotu, to nałożenie na niego kary z art. 52a u.p.n. było prawidłowe. Sąd stwierdził również, ze wymiar kary nie wymaga omawiania, gdyż nałożono ją w minimalnej wysokości, jaką przewiduje przepis.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono:

1. I) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:
2. 1. art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uchylenia wadliwej decyzji naruszającej przepisy prawa,
3. 2. art. 137 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak prawidłowej narady przez Sąd orzekający oraz brak przedstawienia wywodu własnego i logicznego rozumowania przez Sąd orzekający w zakresie rozstrzygnięcia sprawy, gdzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadza się do przepisania uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
4. 3. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się przez Sąd meriti do zarzutów skargi, tj. w zakresie naruszenia przez organ drugiej instancji:
5. a) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu strony wskazanego w pkt II lit. e odwołania (dot. braku notyfikacji przepisu dodającego pkt 4a w ust. 2 art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej),
6. b) art. 27 i 27c ustawy o inspekcji sanitarnej polegające na przyjęciu realnego zagrożenia dla zdrowia ludzi a tym samym, że zostały naruszone wymagania zdrowotne mimo braku dowodzenia w tym zakresie stosownymi opiniami biegłych sądowych,
7. c) art. 79 ust. 2 pkt 4a u.s.d.g. w zakresie jego zastosowanie mimo braku notyfikacji (projektu przepisów technicznych zawartych w ustawie z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 875), w szczególności jej art. 4, którym dodano w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej pkt 4a w ust. 2 art.
8. 79) tego technicznego przepisu Komisji Europejskiej UE na podstawie art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE z 1998 r. L 204, s. 37 i nast.), a w konsekwencji niezawiadomienie strony o zamiarze przeprowadzenia kontroli,
9. d) art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzanych z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, tj. art. 84c, art. 82, art. 79a, art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a które to naruszenia jako naruszenia prawa materialnego z ostrożności procesowej podtrzymuję w ramach niniejszej skargi kasacyjnej wraz z argumentacją zawartą w skargę na decyzje organu drugiej instancji.
10. II) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w zakresie art. 52a, art. 4 pkt 34 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przyjęcie, że sprzedaż detaliczna – konsumentom – produktów podejrzewanych przez organ, że są środkami zastępczymi, stanowi "wprowadzanie do obrotu" nie zaś udostępnienie tych środków konsumentom oraz, że wprowadzającym do obrotu te substancje jest pracownik, a więc skarżący, a nie spółka prowadząca sklep, w którym zatrudniony był skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały postawione w sposób ogólny i niezwiązany ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie, które dałyby podstawę do oceny wadliwego ustalenia przez naruszenie obowiązujących Sąd przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnia, że zawiera odrębne materie regulacji naruszenia przepisów prawa, które są podstawą do zastosowania środka prawnego wobec zaskarżonej decyzji. Obejmuje trzy jednostki redakcyjne, które regulują naruszenie prawa materialnego (pkt 1 lit. a), kwalifikowane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), naruszenie przepisów postępowania, poza ciężkim kwalifikowanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c).

W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przepisów prawa, a ogólny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyłącza ich wyprowadzenie.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 137 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma żadnych podstaw do wyprowadzenia naruszenia art. 137 § 1 co do przeprowadzenia narady przed ogłoszeniem wyroku. Podzielenie argumentacji wykładni przepisów prawa materialnego, będących podstawą rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją, przyjętą w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi o naruszeniu prawa. Do jednej z wartości zapewnienia równości wobec prawa należy to, że w tożsamych stanach faktycznych nie jest dopuszczalne stosowanie wykładni prowadzącej do wyprowadzenia różnych skutków prawnych wobec jednostek w zakresie ich uprawnień, obowiązków, nakładania kar pieniężnych.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów. Odwołanie to żądanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisu prawa materialnego, który był podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 79 ust. 2 pkt 4a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie miały zastosowania w sprawie. Przepisy Rozdziału 5 zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", pomijając, że zarzut ich naruszenia nie został postawiony przez przedsiębiorcę, nie zostały naruszone. Wymaga podkreślenia, że przepisy Rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dają pierwszeństwo ochronie życia i zdrowia. W art. 79 ust. 2 tej ustawy wyłączono obowiązek zawiadomienia o kontroli w przypadku, gdy jest to uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia i zdrowia (art. 79 ust. 2 pkt 5).

Tak też taką regulację przyjęto w art. 79a ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 4, art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Konsekwentnie nie można przyjąć pozbawienia mocy dowodowej zgromadzonych podczas kontroli, skoro kontrola nie była prowadzona z naruszeniem przepisów prawa (art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Dodanie w art. 79 ust. 2 pkt 4a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej odejścia od obowiązku zawiadomienia o kontroli, gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania naruszeniu zakazów, o których mowa w art. 44b ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, umacnia wykładnię co do zakresu braku obowiązku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli.

Należy podkreślić, że takie wyjątki od obowiązku zawiadomienia o kontroli przyjmuje ustawa z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646). Zgodnie z art. 47 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 48 ust. 11 pkt 4 i pkt 6, art. 54 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo przedsiębiorców, ochrona życia, zdrowia uchyla ustanowione ograniczenia kontroli, pozostawiając moc dowodową, dowodów zebranych podczas kontroli (art. 46 ust. 3).

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 27 i 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Stanowią podstawę do wydania decyzji o nakazie wycofania produktu z obrotu. Nie podważono ustaleń stanu faktycznego o wprowadzeniu do obrotu środków zastępczych, które zagrażają życiu i zdrowiu. Fakt ten ustalono na podstawie opinii biegłych, a w skardze kasacyjnej nie podważono tych ustaleń.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to naruszenia przez błędną wykładnię art. 52a i art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Artykuł 52a tej ustawy wyznacza przesłanki nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Według art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi "Kto, wbrew przepisom ustawy wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł". Artykuł 44b ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadza zakaz: "Zakazuje się: wytwarzania, przywozu i wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych". Zgodnie z art. 4 pkt 34 "Użyte w ustawie określenia oznaczają: wprowadzenie do obrotu – udostępnianie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie (...) środków zastępczych (...)". Artykuł 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustanawia przesłankę nałożenia karty, tj. przesłankę "wprowadzenia do obrotu", a w art. 4 pkt 34 zawarto definicję znaczenia "wprowadzenie do obrotu", pod którym rozumie się udostępnienie osobom trzecim, bez przyjęcia ograniczenia podmiotowego osób trzecich.

Nie ma żadnych uzasadnionych racji do odstąpienia od wykładni językowej pojęcia udostępnienie. Zgodnie z Słownikiem języka polskiego "udostępnić" to czynić coś łatwym, łatwiejszym, dostępnym. Przyjęta wykładnia w zaskarżonym wyroku jest w pełni prawidłowa. Nie można jej obalić przez odesłanie do wykładni przepisów prawa karnego, w tym wywodzonych ze znamion przestępstwa. Kary administracyjne nakładane są za naruszenie zakazów ustanowionych w przepisach administracyjnego prawa materialnego, a w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyznaczono przesłanki jej nałożenia. Każdy zatem, kto udostępnia osobom trzecim środki zastępcze podlega administracyjnej karze pieniężnej. Karę pieniężną nakłada się za naruszenie zakazu ustanowionego w art. 44b ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W stanie faktycznym sprawy nie można zarzucić, że nie został ustalony fakt udostępnienia osobom trzecim środków zastępczych.

Udostępnienie w sklepach przez sprzedawcę osobom trzecim środków zastępczych wypełnia w pełni przesłanki nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.