Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 października 2019 r., II SA/Gl 873/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] (Spółka) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (ŚWINB) z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 11 września 2017 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (PINB) o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestycji polegającej na budowie wytwórni mas bitumicznych oraz budynków kontenerowych z pomieszczeniami socjalnymi i biurowymi oraz zbiornika bezodpływowego, na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Inwestycja, o której mowa powyżej, została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z [...] maja 2017 r. wydanego przez Prezydenta Miasta [...].
Dalej wskazano, że po rozpatrzeniu wniosku Spółki PINB decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji.
W wyroku przytoczono kolejno, że od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie przez [...] (Stowarzyszenie).
Decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], ŚWINB stwierdził nieważność decyzji PINB nr [...] przyjmując, że doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było posiadanie przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Spółka posiadała pozwolenie na budowę z [...] maja 2017 r., jednakże decyzją z [...] lutego 2018 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia uchylił w/w decyzję Prezydenta Miasta [...] w całości i orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w/w decyzja ŚWINB została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] maja 2018 r. nr [...].
W konsekwencji powyższego PINB decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestycji polegającej na budowie wytwórni mas bitumicznych oraz budynków kontenerowych z pomieszczeniami socjalnymi i biurowymi oraz zbiornika bezodpływowego, na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].
Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka.
Z wyroku sądu wojewódzkiego wynika dalej, że powołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. ŚWINB utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ II instancji uznał, że zarówno ustalenia poczynione przez PINB, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe.
Skargę na tę decyzję ŚWINB złożyła Spółka, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji (ew. zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym ze skargi na decyzję GINB z [...] maja 2018 r.) oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie art. 48 ust. 1 i 2 oraz art. 28 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb), art. 31 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) oraz art. 44 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Uioś), a także art. 130 § 4 K.p.a. Skarżąca podkreśliła, że od decyzji GINB z [...] maja 2018 r. wniosła skargę, sprawa nią wywołana toczy się przed WSA w Warszawie do sygn. akt VII SA/Wa 1748/18.
Spółka podtrzymała swoje stanowisko, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o samowoli budowlanej i związanej z nią koniecznością przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego z uwagi na okoliczność, że inwestycję zrealizowano w oparciu o ostateczną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
Odpowiadając na skargę organ wojewódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego były prawidłowe. Inwestor zrealizował swoje zamierzenie na podstawie nieostatecznego pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki nie odnosił się tu do decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r., gdyż uznał, że nie tego dotyczy postępowanie. Istotne jest to, że w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji inwestor nie dysponował pozwoleniem na budowę. W ocenie sądu pierwszej instancji nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności zamierzenia z pozwoleniem na budowę (i zatwierdzonym projektem budowlanym). Zaistniała zatem przesłanka przewidziana w art. 105 § 1 K.p.a., gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe (nie można wydać żądanej decyzji).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Sp. z o.o. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzuca się:
- 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 28 ust. 1 i 4 uPb, jak również przepisu art. 44 ust. 1 Uioś poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez sąd, że w chwili podjęcia decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 31 K.p.a. i art. 130 § 4 K.p.a., a także art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie sądu, że zachodzi konieczność umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie inwestycji budowy wytwórni mas bitumicznych z uwagi na okoliczność, iż w chwili podjęcia decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę, co zdaniem sądu miało spowodować brak możliwości dokonania oceny zgodności zamierzenia z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, jak również, nie uwzględnienie przez sąd wyroku WSA w Warszawie z 27 lutego 2019 r. (VII SA/Wa 1748/18), pomimo zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania tej w sprawie.
Wskazując na powyższe, skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o:
- 1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji ŚWINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego w wg norm przepisanych,
- 3. dopuszczenie dowodu z wyroków WSA w Warszawie z 27 lutego 2019 r. (VII SA/Wa 1748/18) oraz WSA w Gliwicach z 6 sierpnia 2018 r. (II SA/GL 341/18) wraz z uzasadnieniami na okoliczność ich treści.
Równocześnie strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w dniu 10 maja 2017 r., tj. w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, Stowarzyszenie nie było stroną postępowania, a zatem decyzja o pozwoleniu na budowę była zgodna z żądaniem wszystkich stron i stan taki trwał również w dniu 27 września 2017 r., tj. w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa 2010, nr 1, poz. 1).
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.
Stosownie do art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjna oddala skargę kasacyjną, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ten ostatni przypadek, w ocenie Sądu w tym składzie, zachodzi w przedmiotowej sprawie.
A. Zarzut naruszenia art. 31 K.p.a. nie poddaje się kontroli, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Wymaganiom tym nie czyni wniesiona przez Spółkę skarga kasacyjna, wbrew wymogowi ujętemu w art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa nie uzasadniono w powyższym zakresie podstawy kasacyjnej.
B. Zarzut naruszenia przepisu art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, z którego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaopatrzono w uzasadnienie, z którego wynika, że naruszenie powyższego przepisu wedle Spółki miało polegać na nieuwzględnieniu wyroku WSA Warszawie z 27 lutego 2019 r. Tak rozumianego zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa Sąd nie podziela. Cyt. przepis odnosi się do tzw. fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy WSA w Gliwicach postanowieniem z 18 października 2018 r. zawiesił postępowanie wywołane skargą Spółki na decyzję ŚWINB z [...] sierpnia 2018 r., dostrzegając, że przed WSA w Warszawie, pod sygn. akt VII SA/Wa 1748/18, zawisła sprawa ze skargi tej Spółki na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r.,, którą organ naczelny utrzymał w mocy decyzję ŚWINB z [...] stycznia 2018 r., stwierdzającą nieważność decyzji PINB z [...] września 2017 r., na mocy której z kolei udzielono skarżącej kasacyjnie pozwolenia na użytkowanie wytwórni mas bitumicznych.
Zawieszając postępowanie w sprawie II SA/Gl 873/18 nie budziło wątpliwości sądu pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie VII SA/Wa 1748/18, w postanowieniu o zawieszeniu wskazywano, że uczyniono tak do czasu uprawomocnienia się ewentualnego wyroku w sprawie VII SA/Wa 1748/18. Jak dalej wynika z akt sprawy, postanowieniem z 16 września 2019 r. WSA w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie.
Zaskarżony wyrok zapadł zatem po zakończeniu postępowania w sprawie VII SA/Wa 1748/18, przeto brak uwzględnienia tegoż wyroku w aspekcie orzekania w sprawie II SA/Gl 873/18 nie może się wiązać co do reguły z naruszeniem przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa.
C. Usprawiedliwiony jest za to zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 uPb poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że w chwili orzekania przez PINB decyzją z [...] września 2017 r. o pozwoleniu na użytkowanie wytwórni mas bitumicznych Spółka nie dysponowała pozwoleniem na budowę. Trafnie autor skargi kasacyjnej eksponuje wadliwość takiego stwierdzenia, wspierając to uwypukleniem treści wyroków wydanych w sprawach II SA/Gl 341/18 i VII SA/Wa 1748/18. Pierwszym z tych wyroków WSA w Gliwicach uwzględnił skargę Spółki uchylając decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2017 r. o udzieleniu Spółce pozwolenia na budowę wytwórni mas bitumicznych oraz uchylił postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie dopuszczenie do udziału w sprawie Stowarzyszenia [...]. Wyrok w sprawie II SA/Gl 341/18 zapadł jeszcze przed wydaniem przez ŚWINB zaskarżonej decyzji w sprawie II SA/Gl 873/18.
W obecnie kontrolowanym wyroku sądu pierwszej instancji brak jakiejkolwiek wzmianki o wyniku w sprawie II SA/Gl 341/18, kwestię tę pominięto także w zaskarżonej decyzji, takie działanie zdaniem Sądu Naczelnego świadczy o istotnej wadliwości w aspekcie prawidłowości odnośnie do ustaleń stanu faktycznego przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji prowadziło sąd pierwszej instancji do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Sąd pierwszej instancji w motywach swego wyroku stwierdził, że nie będzie się odnosił do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., gdyż "nie tego dotyczy postępowanie", w konsekwencji stwierdzając, że w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji Spółka nie dysponowała pozwoleniem na budowę (s. 5 skarżonego wyroku). Rzecz jednak w tym, że oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję PINB z [...] czerwca 2018 r. o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia Spółce pozwolenia na użytkowanie wytwórni mas bitumicznych sąd a quo zupełnie pominął to, że stanowisko organu odwoławczego odnośnie trafności przyczyn umorzenia postępowania przez organ I instancji wspierano na istnieniu w obrocie prawnym inkryminowanej decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. oraz postanowienia tegoż organu o dopuszczeniu do udziału w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Stowarzyszenia [...]. Uznanie tych okoliczności za relewantne dla wyniku sprawy rozstrzyganej wyrokiem II SA/Gl 873/18 było nietrafne.
D. Sąd pierwszej instancji był także niekonsekwentny, gdy idzie o znaczenie dla oceny zasadności skargi Spółki, sposobu zakończenia sprawy VII SA/Wa 1748/19 rozstrzyganej przez WSA w Warszawie. Oto wpierw postanowieniem z 18 października 2018 r. sąd pierwszej instancji zawiesił postępowanie w sprawie, uznając iż dopiero prawomocne rozstrzygnięcie przez WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1748/19 pozwoli prawidłowo rozpoznać skargę Spółki, a wydając – po uprzednim podjęciu zawieszonego postępowania, wobec uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 27 lutego 2019 r. – zaskarżony wyrok, wynik sprawy VII SA/Wa 1748/18 został całkowicie zignorowany. Skoro sąd pierwszej instancji zawiesił uprzednio swe postępowanie w sprawie i uzależniał jego kontynuowanie od uprawomocnienia się wyroku w innej sprawie sądowoadministracyjnej, to nie powinien później dokonując ustaleń w aspekcie stosowania przepisów prawa materialnego, pomijać stanowiska wyrażonego w owym prawomocnym wyroku wydanym w sprawie, mającej ścisły związek z prowadzonym przez siebie postępowaniem.
Wypadnie zatem przywołać z wyroku VII SA/Wa 1748/18 oznaczony fragment tam prezentowanych wywodów – "Sąd zwraca uwagę, iż w chwili w której rozstrzygana jest niniejsza sprawa w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę wytwórni mas bitumicznych, ta sama co do której wypowiedział się PINB wydając zgodę na użytkowanie obiektu zrealizowanego na podstawie tej prawomocnej obecnie decyzji budowlanej. Dzieje się tak z uwagi na przywołany wcześniej wyrok WSA w Gliwicach, który zakończył spór o to, czy decyzja mogła zostać zaskarżona odwołaniem przez Stowarzyszenie" – aby dojść do wniosku, że stanowisko sądu pierwszej instancji zajęte w wyroku II SA/Gl 873/18 w aspekcie uznania nieskuteczności skargi Spółki i dowodzenie, że nie dysponowała ona pozwoleniem na budowę, jest sprzeczne z w/w prawomocnym wyrokiem.
Dodatkowo przypomnieć wypadnie, że zgodnie z art. 170 Ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym całkowicie nietrafne było przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że Spółka nie dysponowała w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji pozwoleniem na budowę, to zaś w konsekwencji prowadzi do wniosku, że uprawniony jest zarzut kasacyjny odnośnie niewłaściwego zastosowania przepisu art. 28 ust. 1 uPb.
E. Nie mogły mieć znaczenia w sprawie zarzuty naruszenia przepisów art. 28 ust. 4 uPb oraz art. 44 ust. 1 Uioś. Z przepisów tych wynikają oznaczone reguły udziału organizacji społecznych, mających charakter tzw. organizacji ekologicznych w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę oraz w postępowaniach, które zgodnie z przepisami Uioś wymagają udziału społeczeństwa. Z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wynika, że w sprawie administracyjnej, w której zapadły decyzje kwestionowane przez Spółkę skargą w sprawie II SA/Gl 873/18, nie brała udziału organizacja społeczna.
F. Nie miał znaczenia dla oceny trafności skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 130 § 4 K.p.a., odnośnie dopuszczalności wykonania nieostatecznej decyzji administracyjnej. W sprawie rozstrzyganej zaskarżonym wyrokiem sądu pierwszej instancji decyzja PINB odnośnie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie nie podlegała wykonaniu, z istoty bowiem tam zamieszczonego rozstrzygnięcia, nie wymagała ona wykonania.
G. Zgodnie z art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie Sądu Naczelnego w tym składzie zaskarżony wyrok, pomimo całkowicie błędnego uzasadnienia, odpowiada jednak prawu.
W konsekwencji prawomocnych wyroków wydanych w sprawach II SA/Gl 341/18 oraz VII SA/Wa 1748/19 w obrocie prawnym pozostaje prawomocne pozwolenie na budowę wytwórni mas bitumicznych udzielone Spółce decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2017 r. Pozostaje także w obrocie ostateczna decyzja PINB z [...] września 2017 r. udzielająca Spółce pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Tym samym wydanie następnie przez PINB decyzji z [...] czerwca 2018 r. umarzającej postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie było zgodne z art. 105 § 1 K.p.a., bowiem merytoryczne orzekanie w tym zakresie skutkowałoby wadą z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (tzw. zakaz ne bis in idem – zakaz ponownego rozstrzygania w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). W tych okolicznościach utrzymanie w mocy przez ŚWINB zaskarżoną decyzją w/w decyzji PINB było co do reguły prawidłowe i nie naruszało przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., aczkolwiek uzasadnienie tej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji było nietrafne, skoro zasadzało się na ustaleniach faktycznych, w których przyjęto, że doszło do skutecznego usunięcia z obrotu prawnego zarówno źródłowego pozwolenia na budowę, jak i udzielonego Spółce pozwolenia na użytkowanie. Te ustalenia prowadzą przeto do wniosku, że – pomimo, iż zaskarżony wyrok zawiera błędne uzasadnienie – skargę kasacyjną należało oddalić.