Uzasadnienie
II OSK 635 / 07
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez M. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 22 lutego 2005 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u M. F. obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na to, iż stwierdzenie choroby zawodowej wymaga rozpoznania u zainteresowanego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz ustalenia, że choroba ta spowodowana została warunkami pracy narażającymi na jej powstanie. Wspomniane rozporządzenie określa w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, że chorobę zawodową narządu słuchu stanowi obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie wydane zostało orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u zainteresowanego po badaniu w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu, gdzie przeprowadzona diagnostyka audiologiczna wykazała obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu, przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz dla ucha prawego 30 dB, a dla ucha lewego 38 dB. Kolejne badania przeprowadzono w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, które wykazały niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy, średni ubytek słuchu o częstotliwości 1,2,3 kHz dla ucha prawego -29 dB, a dla ucha lewego - 34 dB.
Zdaniem Sądu ustalenia właściwych jednostek orzeczniczych obu szczebli stwierdziły jednoznacznie, że zdiagnozowany u M. F. niedosłuch nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.
Wobec braku rozpoznania u skarżącego zawodowego uszkodzenia słuchu, drugorzędną kwestią stały się ustalenia dotyczące ekspozycji zainteresowanego na hałas. W ocenie Sądu ustalenia dotyczące dobowego wymiaru czasu pracy zainteresowanego, a także poziomu hałasu emitowanego przez samochód ciężarowy z obciążoną przyczepą czy ciągnik C-555 pozostają bowiem bez wpływu na fakt, że stwierdzony u zainteresowanego niedosłuch nie stanowi choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, to należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) skargę oddalić.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. F., zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
- 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów powyższego rozporządzenia jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia,
- 2) naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, (art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący wskazał, że podczas toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym postępowania, nie uwzględniano badań wyspecjalizowanych placówek wskazujących jednoznacznie na szkodliwość pracy kierowców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził dodatkowych badań, wykonanych przez niezależny podmiot, ani nie powołał kolejnych biegłych odmawiając w ten sposób skarżącemu prawa do rzetelnego postępowania, dotarcia do prawdy materialnej oraz w sposób rażący naruszając przepisy postępowania.
Zdaniem skarżącego wszelkie przeprowadzone badania wykonano w sposób niewłaściwy, nie mający odzwierciedlenia w sytuacji skarżącego. Błędnie zakładano czas pracy skarżącego, bowiem przyjmowano ośmiogodzinny czas pracy, gdy w rzeczywistości (co potwierdzają min. listy płac) czas ten wynosił średnio około dwunastu godzin dziennie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w ocenie strony wnoszącej kasację "opierał się na literalnej wykładni przepisów rozporządzenia "nie biorąc pod uwagę przedstawianych przez skarżącego środków dowodowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi nie wskazuje, które z przepisów postępowania administracyjnego zostały naruszone w taki sposób, że dawałoby to podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania, a czego Sąd pierwszej instancji nie rozważył oddalając skargę i co mogłoby być poczytane za naruszenie przywołanego przez skargę kasacyjną przepisu.
Również zarzut pominięcia przez Sąd części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis zostałby naruszony, gdyby Sąd przesłuchał świadków albo strony. Innym przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. przytoczony we wniesionej kasacji brak przeprowadzenia dodatkowych badań, czy też brak powołania biegłych, a więc dowodów, których przeprowadzenie w toku postępowania przed sądami administracyjnymi nie jest nawet dopuszczalne (por. art. 106 p.p.s.a.).
Tak więc za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu t.j. art. 133 § 1p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Nie może też być uznany za zasadny zarzut, jak to sformułowano we wniesionej skardze kasacyjnej "niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału" w sytuacji, gdy z akt sprawy wynikało, że dwie opinie uprawnionych organów nie stwierdzały występowania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.
Nie są uzasadnione zarzuty kwestionujące wyniki przeprowadzonych badań lekarskich, bowiem oba orzeczenia są zgodne, co do wyników stwierdzających u skarżącego niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy, ale o wysokości takiego ubytku słuchu, który nie mieści się w granicach wskazanych w normie prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie.
Nie mógł być uznany za zasadny także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a polegający zdaniem skarżącego na niewłaściwym zastosowaniu przepisów powyższego rozporządzenia jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia.
Jak wynika z akt sprawy wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło po dniu 3 września 2002 r. (data wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). Przy uwzględnieniu treści § 10 rozporządzenia za trafne uznać należy przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż podstawę materialnoprawną kontrolowanej przez Sąd decyzji winno stanowić właśnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Z przyczyn wyżej wymienionych Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając nieważności postępowania o jakiej mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną kasację.