Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2002 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną krótką.
W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje.
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji cofającą A. N. pozwolenie na broń palną bojową. A. N. pozwolenie na broń uzyskał w 1994 r. w celu ochrony osobistej i dla ochrony broni przewożonej ramach działalności objętej koncesją. Była to jedyna przesłanka, która uzasadniała wydanie pozwolenia. Z chwilą wygaśnięcia koncesji zasadnym było cofnięcie pozwolenia na broń. Bycie biegłym nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do udzielenia pozwolenia na broń. Skarżący nie zgłaszał organom Policji, że jego życie i zdrowie jest zagrożone. Nie informował o kierowanych w stosunku do niego groźbach.
W złożonej do sądu na ww. decyzję skardze A. N. podniósł, że wykonywane przez niego czynności biegłego w zakresie broni powodują, że jest on narażony na "zagrożenie ze strony środowisk przestępczych".
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zaprzestanie prowadzenia działalności koncesjonowanej jest zmianą okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 2 cyt. ustawy. W ocenie sądu ustalenia dokonane przez organy Policji, iż fakt pełnienia funkcji biegłego sam w sobie nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń są prawidłowe. Przy wydawaniu pozwoleń na broń okolicznościami uzasadniającymi wydanie takiego zezwolenia jest istnienie realnego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy, wynikające z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru zajęcia. Skarżący nie wykazał, iż takie realne zagrożenie w jego przypadku występuje.
Za nietrafny sąd uznał argument skarżącego, iż pozwolenie na broń winno zostać utrzymane ze względu na pamiątkowy charakter broni jaką posiada on na podstawie dotychczasowego pozwolenia.
W myśl art. 10 ust. 1 cyt. ustawy pozwolenie na broń może być wydane również w celach pamiątkowych. Skarżący został poinformowany o warunkach jakie winien spełniać aby takie pozwolenie uzyskać.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej A. N., domagając się jego "uchylenia w całości" zarzucił mu:
- – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji przez niewłaściwą interpretację ww. przepisu, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż nie ustały przesłanki umożliwiające skarżącemu posiadanie broni palnej krótkiej,
- – naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i słusznego interesu strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest on związany wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi i wnioskami. Z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania sprowadzającą się do zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w § 2 art. 183 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie wystąpiła.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przepisów prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
- 1. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy stwierdzić, co następuje:
Zawarty w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek przytoczenia podstawy kasacyjnej wymaga dokładnego określenia przepisu oznaczonego numerem artykułu, paragrafu i ustępu, który zdaniem wnoszącego skargę został naruszony orzeczeniem Wojewódzkiego sądu Administracyjnego. Zarzucając sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację wnoszący skargę kasacyjną wskazał art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Zauważyć w związku z powyższym należy, że wymieniony wyżej art. 19 cyt. ustawy składa się jedynie z trzech ustępów. Z tym że możliwość cofnięcia pozwolenia na broń jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania uregulowana została w ustępie 2 cytowanego przepisu. Przypomnieć jednakże w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny – jako sąd kasacyjny – nie jest uprawniony do stawiania hipotez co do tego, którego konkretnie przepisu dotyczy podstawa kasacji. Już tylko z tego względu przedstawiony wyżej zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Niezależnie od tego podnieść należy, że nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego jest wyraźne wskazanie na czym polega wadliwa interpretacja tego przepisu przez sąd a także wyjaśnienie jak zdaniem wnoszącego skargę przepisy te winny być rozumiane. Z zawartego w skardze kasacyjnej uzasadnienia tego zarzutu wynika natomiast, iż w istocie sprowadza się on do podważania ocen i ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego przez sąd rozstrzygnięcia.
Skarżący kwestionuje bowiem stanowisko sądu, że sam fakt pełnienia funkcji biegłego w zakresie "bronioznawstwa, balistyki i materiałów wybuchowych nie stanowi wystarczającej przesłanki do udzielenia pozwolenia na broń" oraz że zagrożenie życia i zdrowia wynikające z rodzaju wykonywanej pracy musi być realne i stwierdza, iż w przypadku skarżącego takiego zagrożenie istnieje. Podważając dokonane przez organy i przyjęte przez sąd ustalenia a także ocenę materiału dowodowego wnoszący skargę kasacyjną nie uczynił tego w skuteczny sposób. W skardze kasacyjnej nie został bowiem podniesiony zarzut naruszenia przez sąd właściwych przepisów postępowania.
2. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa dotyczy przepisów odnoszących się do postępowania przed organami administracyjnymi i mogły być wykazywane w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd a nie przez organy. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracyjne może mieć jedynie charakter pośredni, np. w sytuacji gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie, mimo zawartego w skardze zarzutu naruszenia wskazanych w niej przepisów. W niniejszej sprawie tego rodzaju zarzut nie został podniesiony. Wskazane natomiast w skardze kasacyjnej przepisy art. 7 i 77 Kpa nie mogły zostać przez sąd naruszone, ponieważ od 1 stycznia 2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.