Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1020/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględnił skargę J. P. i uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., odmówił przyznania skarżącemu płatności za rok 2004 r. z tytułu ONW [...]. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, z dnia [...] sierpnia 2004r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 73, poz. 657 ze zm.), płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu, u którego łączna powierzchnia działek rolnych położonych na terenach objętych ONW, wynosi co najmniej 1 ha. We wniosku zadeklarowano, iż przedmiotem uprawy jest ślazowiec pensylwański, który zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnościami uzupełniającymi, nie kwalifikuje się do otrzymania dopłat z tytułu JPO, UPO, jak również ONW. Pozostała powierzchnia rolna kwalifikująca się do dopłat wynosi 0,34 ha, co uzasadnia " odrzucenie wniosku".
Skargę na powyższą decyzję złożył J. P. podnosząc, iż posiada powierzchnię działek rolnych przekraczającą łącznie 1 ha oraz spełnia wymóg obszarowy gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, co udokumentowane zostało w załączniku do wniosku. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), przysługuje mu płatność z tytułu ONW za rok 2004.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę wskazując, że organy prowadzące postępowanie administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważył, iż skarżący we wniosku ubiegał się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, jak również o płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Decyzja organu I instancji ograniczyła natomiast rozstrzygnięcie do płatności z tytułu ONW – czyli do pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez co został naruszony art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada natomiast wymogom art. 107 § 1 KPA.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), poprzez przypisanie organom I i II instancji naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności przepisów art. 61 § 1, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenia przepisów postępowania pozostają w związku z przepisami art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.).
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że należy odróżnić od siebie i rozdzielić instytucję płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r., od pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przyznawanej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. Podkreślono, iż organy prowadzące postępowanie wydały uprzednio na rzecz skarżącego J. P. odmowne decyzje w przedmiocie płatności bezpośrednich. Decyzje te zostały zaskarżone do sądu, przy czym skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1019/05. Błędne jest zatem stanowisko Sądu orzekającego w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania poprzez ograniczenie się do rozstrzygnięcia do płatności z tytułu ONW w sytuacji gdy skarżący wnosił także o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednym z wymogów skargi kasacyjnej, wynikającym z brzmienia art. 176 cytowanej wyżej ustawy jest prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
Spełnienie tego wymogu sprowadza się do wskazania przez wnoszącego skargę konkretnego przepisu prawa, który został naruszony z uwzględnieniem ustępów, paragrafów, punktów o ile dany przepis je zawiera.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do konkretyzowania zawartych w skardze zarzutów, jako że postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do brzmienia art. 183 Ppsa jest związany.
Niezbędnym elementem skargi kasacyjnej jest również jej uzasadnienie. Winno ono wskazywać w jaki sposób został naruszony podniesiony w zarzucie przepis. W przypadku zaś zgłoszenia naruszenia prawa procesowego wymagać będzie dodatkowego wskazania, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 cyt. ustawy, nie spełnia przedstawionych wyżej wymogów. Zarzucając Sądowi naruszenie przepisu postępowania, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał przepisów postępowania, które – w jego ocenie – sąd naruszył. Powołany przy formułowaniu zarzutu art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazuje sądowi uchylenie decyzji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego. Tego rodzaju zarzutu nie zawiera skarga kasacyjna, która ogranicza się wyłącznie do zarzucenia sądowi naruszenia przepisu postępowania, przez błędne "przypisanie organom naruszenia art. 61 § 1, art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w kontekście postanowień art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. – w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej, na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...). Już tylko z tego powodu zawarty w skardze kasacyjnej zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Niezależnie od tego, należy zauważyć, że w pełni uzasadnione jest stwierdzenie sądu dotyczące naruszenia przez organy art. 107 § 3 k.p.a. Wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia nie zawierają uzasadnień odpowiadającym wymogom określonym w tym przepisie. Pozbawione są one w zasadzie zarówno uzasadnienia faktycznego jak i prawnego decyzji. Brak jest w nich wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.
Zauważyć przy tym należy, że w przypadku kiedy złożony wniosek dotyczy pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, to jego podstawę prawną na gruncie prawa krajowego stanowi ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiej Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia, organ I instancji nie powołał ww. ustawy. Wskazał natomiast jako podstawę art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych.
Organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii mimo, że w uzasadnieniu decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy powołał się dodatkowo na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (...) wydanego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) niewskazanej przez organ pierwszej instancji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepisy przewidują inne wymagania w przypadku płatności bezpośrednich i uzupełniających oraz płatności ONW.
Przy tak sformułowanych sentencjach decyzji obu instancji, a także lakonicznych uzasadnieniach, w istocie nie wiadomo w oparciu o jakie przepisy rozpoznany był złożony przez skarżącego wniosek.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną – jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw – na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił.