Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w dniu 10 września 2008 r. wniósł skargę do WSA w Krakowie na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dołączając dowód uiszczenia przelewem wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. na rachunek Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa. Powyższa kwota została ustalona w sposób zgodny z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie RM). Nieprawidłowy był natomiast sposób jej uiszczenia, bowiem zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) powinna być ona uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
W skardze kasacyjnej wniesionej na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości, opierając skargę kasacyjna na naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 221 p.p.s.a. przez błędną wykładnię i uznanie, że skarga nie została należycie opłacona, tj. na przesłankach wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że skarga wniesiona przez pełnomocnika nie została należycie opłacona, bowiem z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że sądy te za nienależyte opłacenie skargi przez radcę prawnego lub adwokata, skutkujące odrzuceniem skargi, uznawały uiszczenie wpisu w kwocie niższej niż wynikającej z rozporządzenia RM. Jednocześnie zaznaczono, że skarżący nie kwestionuje, iż wpis od skargi powinien zostać wniesiony przelewem na rachunek bankowy właściwego w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednakże skutek w postaci odrzucenia skargi w przypadku omyłkowego wniesienia opłaty we właściwej wysokości, lecz na konto innego organu niż właściwy wojewódzki sąd administracyjny nie wynika z treści art. 219 ani art. 221 p.p.s.a. W orzecznictwie bowiem reguła z art. 221 p.p.s.a. nie jest stosowana bezwzględnie. Omyłkowe wniesienie wpisu od skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiast do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, w orzecznictwie jest traktowane jako dopuszczalne odstępstwo od zasady wnoszenia wpisu na konto innej jednostki niż właściwy sąd administracyjny. Przepis art. 221 p.p.s.a. będący wyjątkiem od zasady wzywania stron do opłacenia pism sądowych, nie może być interpretowany rozszerzająco.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
W myśl art. 220 § 1 Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z kolei z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zawarta w art. 219 p.p.s.a. regulacja wymaga, aby opłatę sądową uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę sądową uiszcza się przy tym gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (§ 2 tegoż artykułu).
Celem przytoczonego powyżej przepisu art. 221 p.p.s.a. jest nałożenie obowiązku na adwokatów i radców prawnych należytego opłacania pism przez nich wnoszonych, podlegających opłacie stałej. Uchybienie temu obowiązkowi może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, tj. inny niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy. Sposób uiszczenia opłaty sądowej określony w art. 219 § 2 p.p.s.a. został określony jasno i precyzyjnie, w związku z czym nie wymaga żadnej interpretacji. Wynika z niego w sposób bezsprzeczny, że nie jest dopuszczalne skuteczne dokonywanie opłaty w innej formie, niż przewidziana we wskazanym przepisie (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2008 r., I OZ 887/08, niepubl.).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, dokonał przelewu kwoty 500,00 zł tytułem płatności "opłata za skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2008 r. (...)" na konto Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa. Bezspornie więc wynika z tego fakt, że podany rachunek nie był rachunkiem sądowym.
W związku z powyższym za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia wskazanych w kasacji norm prawnych.
Odnosząc się do przytoczonego przez autora kasacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzecznictwa sądów administracyjnych, dopuszczającego możliwość uiszczenia opłaty na kontro Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiast właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego należy zwrócić uwagę na stanowisko Sądu prezentowane w tychże orzeczeniach. Jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 1 lutego 2005 r., OZ 1268/04, niepubl. "w przypadku opłaty od skargi kasacyjnej nie można jednoznacznie twierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również właściwym sądem administracyjnym (...), skoro rozpoznanie skargi należy do właściwości tego Sądu". Uiszczenie wpisu na konto NSA powoduje, że osiągnięty został także cel z art. 221 p.p.s.a., skoro opłata została uiszczona bez wezwania, tyle tylko, że na rachunek sądowy NSA, ale bez względu na to, czy opłata została uiszczona na rzecz WSA czy NSA, są one dochodami budżetu państwa w ramach jednej części budżetu państwa (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r., OZ 344/04, ONSAiWSA 2004 r. Nr 3, s. 54).
Nie można natomiast postanowić znaku równości miedzy budżetem podmiotu na który wpłacono opłatę w niniejszej sprawie, a budżetem właściwego Sądu na rzecz którego opłata miała być uiszczona. W związku z powyższym nie ulega żadnej wątpliwości, że przytoczona powyżej argumentacja NSA, nie odnosi się w żaden sposób do stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.