Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2094/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W dniu 9 listopada 2018 r. A. T., za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zamiarem podjęcia pracy w Polsce.
Pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. cudzoziemiec został wezwany przez organ do dostarczenia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji, m.in.: potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej; fakt zamieszkiwania w Polsce np. umowy najmu, umowy użyczenia, potwierdzenia zameldowania, zaświadczenia z hotelu.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwana dalej: "k.p.a."), odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając, że cudzoziemiec nie przedstawił ww. dokumentów, a tym samym nie udokumentował spełnienia przesłanek z art. 114 ust.1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Cudzoziemiec złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77, art. 8 § 1 i 2, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 79 w związku z art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie podważył prawidłowość doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, podnosząc, że do dnia złożenia odwołania został mu doręczony jedynie skan decyzji organu I instancji.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, w oparciu o wyjaśnienia złożone przez Wojewodę [...], że zaskarżona decyzja została w dniu 18 marca 2019 r. prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony za pośrednictwem platformy e-Puap, a zatem przedmiotowe odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie.
Następnie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż zainteresowany w dniu złożenia wniosku przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ruchu bezwizowego. Podkreślił, że zgodnie z art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec m.in. powinien dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (w tym przypadku dokumenty potwierdzające, iż zainteresowany spełnia wszystkie wymogi z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Organ odwoławczy stwierdził, że do wniosku nie zostały dołączone wymagane dokumenty, w związku z tym wezwał stronę, za pośrednictwem jej pełnomocnika, do ich złożenia. Pełnomocnik strony nie odpowiedział na wezwanie. W piśmie wzywającym do uzupełnienia dokumentów pełnomocnik strony został ponadto poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wypełnia obowiązek polegający na wskazaniu stronie zależnych od niej przesłanek, które nie zostały na dzień wysłania pisma spełnione (art. 79a k.p.a.). Organ zauważył także, że pomimo tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie przyczyn, dla których organ I instancji stwierdził brak podstaw do udzielenia cudzoziemcowi ww. zezwolenia, pełnomocnik strony składając odwołanie od ww. rozstrzygnięcia nie uzupełnił materiału dowodowego w sposób umożliwiający zmianę decyzji organu I instancji. Również do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia akta sprawy nie zostały uzupełnione o dokumenty potwierdzające posiadanie zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania. Organ przy tym podkreślił, że nie uznaje za zasadne przedłużania niniejszego postępowania do czasu przedłożenia wymaganych dokumentów, gdyż - co do zasady - cudzoziemiec powinien udokumentować spełnienie przesłanek uzasadniających jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez dołączenie stosownych dokumentów już w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zaś najpóźniej w dniu wydawania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Po dokonaniu ponownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma możliwości wydania w przedmiotowej sprawie pozytywnego rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, iż aplikujący (ani jego pełnomocnik) nie udokumentował spełnienia określonych przez ustawę o cudzoziemcach wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. posiadania: zapewnionego miejsca zamieszkania na terytorium Polski, np. umowy najmu lub użyczenia lokalu mieszkalnego, potwierdzenia zameldowania, zaświadczenia o zakwaterowaniu w hotelu (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 2). W oparciu o powyższe ustalenia, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uznał, że zachodziła obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. T., zarzucając naruszenie:
- art. 40 § 2 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 129 § 2 k.p.a., przez błędną wykładnię, przez przyjęcie, że decyzja w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji winien stwierdzić niedopuszczalność wniesienia odwołania;
- art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ponadto organy winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- art. 8 § 1 i 2, art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a., poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach, a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać "wnikliwie i szybko", w sposób budzący zaufanie do organów państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 79a k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wskazanie po zakończeniu postępowania dowodowego przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co poskutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, jak również naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych);
- art. 15 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co w konsekwencji narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą, sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta;
- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie motywów jej wydania, jak i przesłanek faktycznych, którymi kierował się organ, na skutek braku odniesienia w treści uzasadnienia do całokształtu okoliczności faktycznych mających znaczenie w niniejszej sprawie;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia "[...] marca 2019 roku numer [...]", w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, nie podzielił zarzutów dotyczących nieprawidłowości w podpisaniu i doręczeniu decyzji organu odwoławczego. Uznał za zasadne i wiarygodne twierdzenia pełnomocnika organu, że decyzja organu odwoławczego została prawidłowo podpisana w dniu [...] maja 2019 r., a następnie wysłana i odebrana za pomocą platformy ePUAP w skrzynce adresowej pełnomocnika skarżącego. W aktach administracyjnych znajdują się stosowne potwierdzenia tych okoliczności. Sąd podzielił także stanowisko organu co do braku zasadności zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., w odniesieniu do decyzji organu I instancji. Wskazał przy tym, że z wyjaśnień organu I instancji uzyskanych przez organ odwoławczy wynika, że decyzja została podpisana fizycznie przez uprawnionego pracownika, a następnie kopiowana (skanowana) elektronicznie. Z wyjaśnienia wynika, że w tej postaci jest uwierzytelniana elektronicznie i wysyłana, poprzez platformę e-PUAP. Według zapewnienia organu I instancji: "Urząd nie wysyła nieuwierzytelnionych kopii decyzji zarówno w sposób tradycyjny jak i za pośrednictwem platformy e-PUAP." Takie wyjaśnienie organu odwoławczego stanowiło podstawę sformułowania w zaskarżonej decyzji stanowiska, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało w dniu 18 marca 2019 r. prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony za pośrednictwem platformy e-Puap.
Następnie Sąd I instancji podniósł, że w kontrolowanej sprawie skarżący swój wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy uzasadnił zamiarem wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zacytował treść art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i przypomniał, że warunkiem wymaganym do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy przez cudzoziemca jest posiadanie m.in. miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy udzielenia zgody na pobyt czasowy cudzoziemca był brak udokumentowania przesłanki posiadania miejsca zamieszkania na terytorium RP.
W odniesieniu do ww. kwestii, Sąd podzielił twierdzenia organów, że w przebiegu postępowania ani skarżący cudzoziemiec, ani jego pełnomocnik, nie przedstawili dokumentów potwierdzających spełnienie tego warunku. W piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, dokumentów potwierdzających dane zawarte we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o zezwolenie, w tym m.in.: potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - ważnych na dzień wydania decyzji, potwierdzających fakt zamieszkiwania w Polsce np. umowy najmu, umowy użyczenia, potwierdzenie zameldowania, zaświadczenie z hotelu - ważnych na dzień wydania decyzji. Mimo jasno sformułowanego wezwania pełnomocnik do dnia wydania decyzji przez ten organ nie dołączył do akt sprawy dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz potwierdzających fakt zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W piśmie z dnia 6 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zawiadomił jedynie o zmianie miejsca zamieszkania nie podając żadnych informacji, na jakiej podstawie zajmowany jest lokal, czy i jaki tytuł prawny skarżący posiada etc. Samo zawiadomienie o miejscu zamieszkania skarżącego nie jest równoznaczne z wykazaniem, że cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.
W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, zaniechanie przez organ odwoławczy ponownego wezwania o dokumenty, o które wzywał już Wojewoda [...] w piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r., nie może być uznane za istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w treści skargi. Zauważył, że są one zredagowane ogólnikowo, z wyeksponowaniem naruszenia zasad ogólnych z art. 7, 8, 12, 15 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., bez wskazania sposobu naruszenia tych przepisów w rozpoznawanej sprawie. Stwierdził, że organy postępowanie przeprowadziły w sposób wszechstronny, wyczerpujący, a decyzje zostały podjęte na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a więc z zachowaniem wymogów art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawiera wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej i spełnia dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów Sąd I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. T., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 129 § 2 k.p.a., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji winien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów, a także nieskonfrontowanie ww. zarzutów ze zgromadzony materiałem dowodowym;
- art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 79a § 1, art. 107 § k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach organ oparł ustalenia faktyczne sprawy, jak również nienależytemu zebraniu materiału dowodowego w sprawie.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi;
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sąd I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, iż decyzja Wojewody [...] została doręczona w sposób prawidłowy tj. jaki artykuł k.p.a. dopuszcza doręczanie kopii decyzji zamiast oryginału, a co więcej, nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, iż doręczona skarżącemu decyzja została w sposób prawidłowy uwierzytelniona. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że odwołanie od kserokopii decyzji, nawet uwierzytelnionej, nie jest dopuszczalne. Bezsporne bowiem jest, że odwołanie przysługuje od decyzji, nie zaś od doręczanych kserokopii decyzji, chociażby były one uwierzytelnione przez organ, który decyzję wydał. Uwierzytelnienie ma ten skutek, że potwierdza wiarygodność treści wydanego przez organ aktu administracyjnego, niemniej jednak nie stanowi oryginału tegoż aktu. Ponadto organ może uwierzytelnić wydaną przez siebie decyzję w każdym czasie, co nie oznacza automatycznego uruchomienia trybu zaskarżenia dla podmiotu, któremu taką uwierzytelnioną kserokopię doręczono. Stąd też nie można przyjąć, że od uwierzytelnionych kserokopii decyzji przysługują środki odwoławcze. Skarżący kasacyjnie powołał się na poglądy prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszące się do kwestii skuteczności doręczenia decyzji i wpływu jej doręczenia na bieg terminu do wniesienia odwołania.
Ponadto, wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że w niniejszej sprawie organ wydał negatywną dla cudzoziemca decyzję nie dokonując żadnych czynności zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego, nie powiadamiając wnioskodawcy o zakończeniu czynności wyjaśniających o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (art. 10 k.p.a.), jak też o istniejących przeszkodach zależnych od strony, uniemożliwiających uwzględnienie wniosku (art. 79a k.p.a.). Zaznaczył, że Sąd I instancji przyznał rację organowi, iż ekonomika procesowa uzasadnia powyższe zaniechania, ponieważ organ I instancji już wzywał wnioskodawcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających przez niego spełnienie wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, czego wnioskodawca nie uczynił. Zdaniem strony, Sądowi umknęło jednak, iż wezwanie wystosowane przez organ I instancji nie było sformułowane w sposób jasny i oczywisty i właściwie nie wynikało z niego, co organ I instancji miał na myśli. Organ wezwał przykładowo cudzoziemca do:
- dostarczenia rozliczenia podatkowego za 2017 rok, ale nie wyjaśnił skąd takie rozliczenie podatkowe cudzoziemiec ma uzyskać skoro pierwszy raz do Polski przyjechał w 2018 roku;
- dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań stawianych kandydatom w informacji starosty, ale nie wskazał jakie to wymagania;
- przedłożenia informacji starosty, podczas gdy cudzoziemiec jest zwolniony z obowiązku jej przedstawienia ze względu na wykonywany zawód;
- potwierdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych (wytłuszczono w wezwaniu), jednak organ nie wskazał jakie wymagania ma konkretnie na myśli, na stanowisku zbrojarza;
- złożenia oświadczenia o ilości osób na utrzymaniu, podczas gdy skarżący takie oświadczenie złożył wraz z wnioskiem, a organ nie wskazał na czym polegała jego nieprawidłowość;
- świadectwa pracy od poprzedniego pracodawcy, ale organ nie wskazał jaki dokument ma na myśli, gdyż w kraju pochodzenia cudzoziemca taki dokument nie jest wystawiony, a w Polsce nie pracował u innych pracodawców;
- dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek z art. 113, podczas gdy nigdy wcześniej nie posiadał on zezwolenia pobytowego w Polsce.
Skarżący kasacyjnie stwierdził, że organ I instancji zastosował ogólny wzór stosowany do różnych postępowań. Zarówno organ I jak i II instancji, wbrew ocenie Sądu, nie dokonały analizy dokumentów złożonych wraz z wnioskiem przez cudzoziemca, dlatego w wezwaniu znalazły się punkty nie dotyczące wnioskodawcy, jak również punkty wskazujące na dokumenty już złożone. Organ II instancji mimo uchybień na etapie postępowania przed organem I instancji nie podjął żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie sytuacji cudzoziemca, nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego i nie zapewnił cudzoziemcowi możliwości złożenia dowodów, które mogły mieć znaczenie dla sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie co do tego, że zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem sformułowanej w art. 7, 77 § 1, 79a § 1 i 107 § 3 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej i bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz że Sąd pierwszej instancji błędnie rozstrzygnięcie to zaakceptował. Przyczyną, dla której organ odmówił wnioskodawcy udzielenia zgody na pobyt czasowy i pracę było nieudokumentowanie przesłanek, od zaistnienia których ustawodawca uzależnił wyrażenie takiej zgody. Organ wezwał cudzoziemca pismem z dnia 25 stycznia 2019 r., prawidłowo doręczonym jego pełnomocnikowi w dniu 5 lutego 2019 r. do złożenia szeregu dokumentów, w tym m.in. potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz potwierdzających fakt zamieszkiwania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Żądanie organu w tym zakresie było jasne w swej treści. Wprawdzie słusznie skarżący kasacyjnie podnosi, że wezwano go dodatkowo do złożenia szeregu innych dokumentów np. rozliczenia podatkowego za 2017 rok, co jednak nie może zmienić oceny o niezasadności twierdzeń dotyczących niejasności wezwania z dnia 25 stycznia 2019 r. Po pierwsze, z wniosku o udzielenie zgody na pobyt nie wynikało, czy wnioskodawca po raz pierwszy wystąpił o ww. zgodę, czy też jest to kolejny wniosek oraz czy wcześniej cudzoziemiec pracował w Polsce. W tym ostatnim wypadku żądanie złożenia innych dokumentów, niż tylko potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego oraz fakt zamieszkiwania na terenie Polski, byłoby uzasadnione.
Po drugie zaś, nie bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący na etapie postępowania administracyjnego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego). Osoba taka podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywanym zawodem w związku z czym należy oczekiwać od niej należytej staranności przy reprezentowaniu mocodawcy. Co za tym idzie profesjonalny pełnomocnik jako osoba posiadająca wiedzę o prawach i obowiązkach cudzoziemca w omawianym zakresie nie powinna mieć wątpliwości co do treści żądania organu a jeśli wezwanie to było niejasne na pewno ma wiedzę co do działań, które powinien podjąć aby należycie reprezentować stronę. Takie stanowisko jest tym bardziej uzasadnione, że Sądowi wiadomo z urzędu, że pełnomocnik ów reprezentuje szereg cudzoziemców w sprawach podobnych przedmiotowo i znane mu są przesłanki, które cudzoziemiec musi spełnić aby jego wniosek mógł być uwzględniony.
Dalej, z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, niezłożenie których dokumentów stanowiło podstawę do wydania decyzji odmownej. Mimo to skarżący na etapie postępowania przed organem odwoławczym nie podjął próby ich uzupełnienia. Nie można również skutecznie zarzucić organowi odwoławczemu, że nie ponowił wezwania do złożenia dokumentów, tym bardziej, że w odwołaniu nie wskazywał na jakiekolwiek wątpliwości, co do treści wezwania organu.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ administracji nie naruszył również art. 79a § 1 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ obowiązek wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Sąd zauważa bowiem, że w piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. organ poinformował stronę, że żądane dokumenty są niezbędne do wydania decyzji zgodnej z jej żądaniem, a w przypadku niedostarczenia tych dokumentów decyzja zostanie wydana w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Tym samym zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 79a § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Nietrafnie skarżący kasacyjnie podnosi również, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że zgodnie z jednolitym w tym zakresie stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wszystkie wymienione w ww. przepisie elementy. Sąd pierwszej instancji odniósł się również do zarzutów dotyczących sposobu doręczenia pełnomocnikowi cudzoziemca zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (strona 8 uzasadnienia). Wbrew bowiem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej wskazano przyczyny, dla których uznano, że doszło do skutecznego doręczenia ww. decyzji. Należy natomiast podkreślić, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, co jak się zdaje - próbuje czynić autor skargi kasacyjnej.
Jedynie na marginesie natomiast należy zauważyć, że nie można w niniejszej sprawie skutecznie zarzucić organom administracji błędnego doręczenia decyzji, to jest naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Nie ulega wszak wątpliwości, że pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył dnia 6 marca 2019 r. wniosek o doręczanie mu pism za pomocą środków elektronicznych (platformy ePUAP). W taki też sposób decyzje te zostały doręczone. Należy natomiast przypomnieć, że akta w niniejszej sprawie prowadzone były w formie papierowej i zawierają egzemplarze decyzji w takiej formie, podpisane przez właściwie umocowaną osobę. W aktach znajduje się również cyfrowe odwzorowanie decyzji organu odwoławczego (zawierające adnotację o elektronicznym podpisaniu tego dokumentu), w której to formie rozstrzygnięcie to zostało wysłane do pełnomocnika skarżącego. Wprawdzie brak jest w aktach decyzji organu pierwszej instancji w podobnym formacie, jednakże biorąc pod uwagę wyjaśnienia złożone przez Dyrektora Wydziału do Spraw Cudzoziemców Wojewody [...], co do sposobu doręczenia pism radcy prawnemu D. K., należało uznać, że nawet jeśli doszło do uchybienia w tym zakresie, to po pierwsze, okoliczności tej nie można stwierdzić ponad wszelką wątpliwość z racji wielości korespondencji wysyłanej przez Wojewodę [...], po drugie, ewentualne naruszenie pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem z pewnością pełnomocnik skarżącego zapoznał się z treścią tego dokumentu, a organ dokonywał doręczeń w sposób przez niego wskazany. Jedynie na marginesie wskazać należy, że w każdym przypadku doręczenie decyzji sporządzonej jedynie w papierowej formie pocztą elektroniczną będzie następowało w formie jej "odpisu", albowiem oryginał tego dokumentu nie przybrał formy elektronicznej dokumentu. W końcu zauważyć należy, że w art. 109 § 1 k.p.a. przewidziano doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy czym nie jest jasne, gdyż przepis tego wprost nie stwierdza, czy dotyczy to jedynie decyzji wydanych w formie dokumentu elektronicznego, czy też także decyzji wydanych w formie pisemnej. W przypadku zaś doręczenia decyzji wydanej w formie pisemnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej siłą rzeczy, jak zostało wyżej wskazane, w istocie doręczona zostanie kopia takiej decyzji, a nie jej oryginał. W związku z tym po raz kolejny należy wskazać, że to skarżący (ściśle jego pełnomocnik) zażądał doręczenia mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mianowicie za pośrednictwem platformy ePUAP. Skarżący nie może wobec tego obecnie z faktu spełnienia jego żądania wyciągać negatywnych dla organu administracji konsekwencji. W tym stanie rzeczy należało uznać, że również ten zarzut nie mógł uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku.
Wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.