Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1695/07 oddalił skargę K. i J. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją z dnia 25 lutego 2005 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakazał K. i J. M. wykonanie robót budowlanych polegających na wypełnieniu otworów okiennych w ścianach północnej i południowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] w W., usytuowanych w odległości mniejszej niż 4 m. od granicy działki – luksferami lub cegłą szklaną oraz nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku wybudowanego z istotnymi odstępstwami od projektu zatwierdzonego decyzją Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., uwzględniającego wyżej wymienione zmiany, zawierającego inwentaryzację geodezyjną z naniesionymi domiarami do granicy działki w terminie 3 miesięcy. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu uznał, że skoro ściany budynku z otworami okiennymi znajdują się w odległości mniejszej niż 4 m. od granicy działki sąsiedniej to zostały naruszone wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwentaryzacja geodezyjna i powykonawcza przedłożona przez inwestora w dniu 3 stycznia 2005 r. nie zawiera technicznych rozwiązań likwidacji istniejących nieprawidłowości, należy doprowadzić budynek do stanu zgodnego z przepisami przez zamurowanie otworów okiennych i wykonanie projektu budowlanego zamiennego. Zarzut skarżącego dotyczący nie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania uznano z bezpodstawny, bowiem pismem z 16 listopada 2004 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na ten wniosek.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego K. i J. M. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podnieśli, iż decyzja została wydana bez uwzględnienia rozstrzygnięcia sądu, co do podziału nieruchomości sąsiedniej (działki nr ewid. [...]) w wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania o zniesienie współwłasności tej działki, której są współwłaścicielami, a ich udział wynosi 141/512. Nieruchomość będąca przedmiotem podziału jest nieruchomością, w stosunku, do której ich budynek nie spełnia wymogów z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ powinien, więc z urzędu zwiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia Sądu, co do zniesienia współwłasności i podziału działki nr [...].
Wojewódzki Sad Administracyjny w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu była wyłącznie zaskarżona decyzja, dlatego nie mogą być przedmiotem oceny Sądu zarzuty nieodnoszące się do niej, a kwestionujące niezawieszenie postępowania toczącego się przed sądem powszechnym o zniesienie współwłasności działki nr ewid. [...]. Organy administracji ustaliły, iż skarżący prowadzili roboty budowlane z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzja z dnia [...] kwietnia 1997 r. Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów. Konsekwencją tego było wstrzymanie na podstawie art. 50 Prawa budowlanego robót budowlanych i zobowiązanie inwestora do przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót wraz z ich oceną techniczną oraz opinią o zgodności z obowiązującymi przepisami. Przedłożona inwentaryzacja potwierdziła, że inwestor naruszył § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż w ścianie budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki wykonano otwory okienne.
W myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdy istotnie odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego i w razie potrzeby wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ nadzoru niewadliwie nałożył na inwestora obowiązki określone w zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej J. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) "w zw. z art. 97 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu wydanej bez uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd cywilny zagadnienia wstępnego w przedmiocie zniesienia współwłasności działki od której granicy przepis art. 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określa dopuszczalna odległość budynku a więc mającego istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez co nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w konsekwencji do załatwienia sprawy, mającego na względzie słuszny interes skarżącego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia rozstrzygnięcia sądu cywilnego, co do podziału nieruchomości sąsiedniej w wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa XVI Wydział Cywilny postępowania o zniesienie współwłasności (sygn. akt Ns 146/06 przez co narusza ona art. 97 § 1 ust. 1 k.p.a. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżący jest współwłaścicielem działki ewid. nr 4, w której jego udział wynosi 141/512, dlatego organ nie mógł pominąć tego, że to właśnie ta nieruchomość jest nieruchomością sąsiednią, w stosunku, do której budynek skarżących nie spełnia wymogów z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Istnieje prawdopodobieństwo "graniczące wręcz z pewnością", iż w wyroku znoszącym współwłasność tej działki sąd przysądzi skarżącemu część działki graniczącą z jego nieruchomością, dlatego organ powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie z urzędu do czasu rozstrzygnięcia kwestii przez sąd powszechny. Dokonanie tego podziału zgodnie z wnioskiem skarżących w pełni konwaliduje ewentualne naruszenie § 232 ust. 6 powołanego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. P. wniosła o odrzucenie tej skargi. Sprawa cywilna, na którą powołuje się skarżący została zakończona 11 września 2006 r., a w gminie Warszawa Wilanów tak małe działki jak działka przedmiotowa są niepodzielne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie tylko w ograniczony sposób spełnia wymienione wyżej wymagania.
Zarzucono w niej bowiem naruszenie prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. "w zw. z art. 97 § 1 ust. 1 k.p.a." oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Abstrahując od tego, że systematyka wewnętrzna art. 97 k.p.a. sprowadza się do tego, iż przepis ten dzieli się na paragrafy i punkty, a więc powołanie ust. 1 tego artykułu i paragrafu można by potraktować w kategoriach oczywistej pomyłki pisarskiej, to z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że składającemu skargę kasacyjna w istocie chodziło o naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. a wiec o brak zawieszenia postępowania, w sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy było uzależnione od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy [...] Wydział Cywilny w sprawie o zniesienie współwłasności sąsiedniej nieruchomości. Jednak, nawet, gdyby w zarysowanej sytuacji potraktować błędne oznaczenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jako oczywistą pomyłkę pisarską (w istocie dwie pomyłki), to i tak zarzut ten nie jest zasadny.
W aktach sprawy zamieszczone jest bowiem prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] z dnia [...] września 2006 r., [...] o odrzuceniu wniosku o zniesienie współwłasności. W tym kontekście zarzucanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, iż wydał błędne rozstrzygnięcie nie zwracając uwagi na konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest całkowicie chybione.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji