Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. P. i A. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu warszawskiego zachodniego na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) zatwierdził B. i M. D. projekt budowlany budynku warsztatowego z częścią gospodarczo – socjalną zrealizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego.
H. i A. P. wnieśli o wznowienie ww. postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. organ nadzoru budowlanego wznowił ww. postępowanie. Kolejno wydawane przez niego w sprawie decyzje (z dnia [...] grudnia 2012 r. i z dnia [...] lipca 2013 r.) były uchylane przez organ odwoławczy (odpowiednio decyzjami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] września 2013 r.). Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu warszawskiego zachodniego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 146 § 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] maja 2012 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania H. i A. P.– uchylił decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego w toku wznowionego postępowania stwierdzono przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem korespondencja do wnioskodawców była kierowana na nieaktualny adres i nie była przez nich podejmowana, zaś organ wiedział o zmianie przez nich adresu. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził jednak, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno – budowlanymi, a przedłożony projekt budowlanego spełnia wymagania ustawowe.
Tym samym stwierdzona wadliwość procesowa nie wpłynęła na zgodność z prawem decyzji z dnia [...] maja 2012 r. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji błędnie wskazał w podstawie prawnej decyzji art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., co było powodem uchylenia jego rozstrzygnięcia.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. i A. P., domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz art. 49 Prawa budowlanego, naruszenie przepisów ochrony przeciwpożarowej i § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na nadzwyczajny charter i tryb postępowania wznowieniowego, a także stwierdził, że organ zasadnie wznowił postępowanie, uznając skarżących za strony, które bez własnej winy nie brały czynnego udziału w postępowaniu. W toku wznowionego postępowania organ dokonał ponownie sprawdzenia zgodności inwestycji – budynku warsztatowego z częścią gospodarczo – socjalną z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalił, że plan ten nie zawiera regulacji dotyczących lokalizacji budynków w granicy, odsyłając tym samym do przepisów powszechnie obowiązujących. W tym zakresie uznał, że usytuowanie budynku nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego (co potwierdza zaświadczenie Urzędu Gminy [...] z dnia 3 lutego 2012 r.), gdyż działka nr [...] przy ul. [...] jest oznaczona w planie symbolem 3MN-U z przeznaczeniem pod działalność handlowo – usługową z rzemiosłem usługowym nieuciążliwym dla otoczenia lub którego uciążliwość nie wykracza poza granice działki.
Prawidłowo również ocenił organ odwoławczy, że planowana przez inwestora działalność na działce nr ew. [...], tj. naprawa elementów elektrycznych oraz systemów klimatyzacji w pojazdach i elektromechanika nie narusza regulacji przyjętych w planie.
Sąd pierwszej instancji zgodził się także z organami w zakresie oceny dotyczącej zgodności inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym z § 12 ust. 3 w zw. z § 13, § 60 i § 271 - § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy rozporządzenia dopuszczają sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Szerokość działki inwestora jest mniejsza niż 16 m, co wynika z projektu zagospodarowania działki.
Ponadto organ wskazał, że projekt budynku warsztatowego z częścią gospodarczo – socjalną jest zgodny z obowiązującymi przepisami, został sporządzony przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach i pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. higieniczno – sanitarnych. Budynek zaliczony został do klasy odporności ogniowej PM i klasy odporności pożarowej D. W projekcie przewidziano wykonanie tzw. muru ogniowego w ścianie granicznej - ściana zewnętrzna. Także kwestia uciążliwości prowadzonej działalności nie ma wpływu na wynik prowadzonego postępowania, bowiem może być ona oceniana w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym (art. 144 K.c.).
Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się z organem odwoławczym, że ujawniona wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa budowlanego, a wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż dotychczasowa decyzja z dnia [...] maja 2012 r. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, uzasadnienie decyzji zawiera wyczerpującą argumentację. Z tych też przyczyn za bezzasadne uznał Sąd zarzuty skargi.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli H. P. i A. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że budynek warsztatowy z częścią gospodarczo – socjalną wybudowany na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] usytuowany jest zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi.
Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że Sąd nie wziął pod uwagę, że § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia jako wyjątek dotyczy wyłącznie zabudowy jednorodzinnej i nie będzie miał zastosowania w sprawie. Na podstawie projektu budowlanego nie sposób przyjąć, aby warsztat wyposażony w dwa stanowiska do obsługi pojazdów mechanicznych był wykorzystywany jedynie do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych. Zastosowanie winien znaleźć zatem w sprawie §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu.
Stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy jedyną kwestią sporną wskazaną w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, stanowiła zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi. Tym samym, zakwestionowana w sprawie została tylko ocena organów obu instancji, a także Sądu pierwszej instancji, że projekt budowlany jest zgodny z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając tak przedstawiony problem, podzielić należało stanowisko strony skarżącej kasacyjnie. Przepis § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, stanowiący wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej w § 12 ust. 1, dotyczy zabudowy jednorodzinnej, zdefiniowanej w § 3 pkt 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim przepisem przez pojęcie "zabudowy jednorodzinnej" należy rozumieć "jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi".
Przy czym przez budynek gospodarczy zgodnie z § 3 pkt 8 w.w. rozporządzenia należy rozumieć "budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych".
Poza sporem jest to, iż przedmiotowy obiekt budowlany jest według zatwierdzonego projektu budowlanego "budynkiem warsztatowym z częścią gospodarczo – socjalną" z przeznaczeniem na działalność handlowo-usługową. Tym samym określenie tego obiektu jako budynku gospodarczego, czy też budynku o jakim mowa w § 12 ust. 3 cyt. rozporządzenia nie jest uprawnione. Z tych też przyczyn, za zasadny należało uznać przedstawiony w rozpoznawanej kasacji zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 powyżej analizowanego rozporządzenia.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została wyjaśniona, a przedstawiony w kasacji zarzut jest zasadny w zakresie wyżej przedstawionym uchylił zaskarżony wyrok oraz wydane w kontrolowanym postępowaniu decyzje organów obu instancji.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 i art. 200 P.p.s.a.