Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 września 2004 r, 3/II SA/Ka 914/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez S. O. decyzję Wojewody Śląskiego z [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia 31 grudnia 2001 r. Burmistrz Miasta T. - po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "G." w T. oraz M. S. - orzekł o odmowie wymeldowania A. i C. O. wraz z ich córkami M. i S. O. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy ul. Z. w T. Jak stwierdził, nie utracili oni bowiem uprawnienia do przebywania w tym lokalu, nie opuścili też go dobrowolnie, a miejsce ich pobytu jest znane. Od decyzji tej odwołała się M. S. wskazując, że lokal przy ul. Z. w T. nabyła w dobrej wierze i że posiada aktualny przydział do tego lokalu natomiast rodzina O. od lipca 1997 r. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Wojewoda Śląski uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu A. i C. O. wraz z córkami z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu, uznając, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki do wymeldowania określone w sytuacji pierwszej art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
A. i C. O. utracili bowiem uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu. Aktem notarialnym z dnia 23 kwietnia 1997 r. dokonali oni sprzedaży tego lokalu na rzecz J. T. Aktowi temu nadano klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 31 lipca 1997 r. sygn. akt [...]. Zgodnie bowiem z § 4 umowy sprzedaży dłużnicy poddali się rygorowi egzekucyjnemu w trybie przepisu art. 777 pkt 4 k.p.c. w zakresie opuszczenia i opróżnienia lokalu. J. T. aktem notarialnym z dnia 30 października 1997 r. sprzedał to mieszkanie J. i A. P., którzy z kolei sprzedali je M. S., a ten aktem notarialnym z dnia 7 września 1999 r. przekazał je w formie darowizny swojej matce M. S. Organ odwoławczy stwierdził, że to właśnie ona posiada samoistne uprawnienie do przebywania w przedmiotowym lokalu, została bowiem przyjęta w poczet członków Spółdzielni Mieszkaniowej "G." w T. w dniu 28 października 1999 r., kiedy to uzyskała przydział spornego lokalu.
Składając wniosek o wymeldowanie rodziny O. dała ona wyraz cofnięcia swojej zgody na ich zamieszkanie w lokalu. Wprawdzie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 7 listopada 2001 r. sygn. akt [...] stwierdzono nieważność umowy sprzedaży zawartej w dniu 23 kwietnia 1997 r. repertorium "A" [...] przez pełnomocnika powodów C. i A. O. z pozwanym J. T., jednakże w stosunku do M. S. powództwo to oddalono. Skoro więc wskazany wyżej wyrok nie dotyczy M. S., nie wynika bowiem z niego by na jego podstawie utraciła ona spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu, organ odwoławczy uznał, że nie może być on brany pod uwagę w sprawie. W piśmie z 5 marca 2002 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "G." wskazała, że C. O. jest członkiem spółdzielni lecz wraz z żoną A. nie posiadają aktualnego przydziału do przedmiotowego lokalu. Małżeństwo O. wraz z córkami nie zamieszkują w lokalu od lipca 1997 r., dlatego organ odwoławczy uznał, że rodzina O. opuściła ten lokal nie dopełniwszy obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wprawdzie C. O. wystąpił z powództwem przeciwko J. T. o naruszenie posiadania, jednakże Sąd Rejonowy w T. prawomocnym wyrokiem o sygn. akt [...] powództwo to oddalił. Wyrok ten - zdaniem organu odwoławczego - przesądza o spełnieniu przesłanki trwałego i dobrowolnego opuszczenia spornego lokalu.
Od decyzji Wojewody Śląskiego C. O. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie zgodził się ze stanowiskiem jakoby jego rodzina nie posiadała żadnych uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu. Posiada ona bowiem własnościowe prawo do spornego lokalu i prawa tego nigdy nie straciła. Potwierdził to Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia [..] listopada 2001 r., sygn. akt. ]...[, którym przywrócono jemu i jego rodzinie prawo do przebywania w tym mieszkaniu, unieważniając zarazem zawarte w sprawie umowy kupna-sprzedaży oraz umowy darowizny. Ma więc ona prawo do zameldowania w tym mieszkaniu. Nieprawdziwe jest ponadto twierdzenie jakoby dobrowolnie opuścił wraz z rodziną ten lokal. Z nakazu karnego Sądu Rejonowego w T. wynika bowiem, że rodzina została zmuszona do jego opuszczenia na podstawie art. 167 § 1 k.k. w zw. z art. 58 k.k.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podniesione przez stronę skarżącą zarzuty mają charakter cywilnoprawny, a organ administracji nie jest właściwy do ich rozstrzygania. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że umowa dotycząca zbycia rzeczy przez osobę niebędącą właścicielem nie jest bezwzględnie nieważna lecz jest bezskuteczna. Wadliwa czynność prawna nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych, albowiem zasada nemo plus iuris odnosi się wyłącznie do skutków umowy np. do rękojmi za wady prawne, a nie do jej ważności. Podniesiono też, iż z dniem 19 czerwca 2002 r. na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., K 20/01, przestał obowiązywać art. 9 ust. 2, a także część art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzależniający zameldowanie bądź wymeldowanie od potwierdzenia posiadania uprawnień do przebywania w lokalu.
Organ odwoławczy nie bada, czy spełniona została przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu lecz jedynie spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę lokalu bez wymeldowania się. Ewidencja ludności służy bowiem jedynie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Meldunek jest zatem wyłącznie rejestracją miejsca pobytu osoby, która nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana w stanie prawnym, w którym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych posiadał następujące brzmienie: "Organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić". W stosunku do skarżącego zastosowane zostały przesłanki z części pierwszej tego artykułu - utrata uprawnień do przebywania w lokalu i jego opuszczenie bez wymeldowania. Organ odwoławczy podkreślił fakt trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu przez skarżącego i jego rodzinę, akcentując w tym względzie, iż powództwo C. O. przeciwko J. T. o naruszenie posiadania zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt[...].
Ustalenie to budzi jednak wątpliwości w świetle uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z 7 listopada 2001 r., sygn. akt [...] w którym Sąd ten stwierdził nieważność umowy sprzedaży przedmiotowego lokalu zawartej pomiędzy C. i A. O. i J. T. Z ustaleń zawartych w tym wyroku wynika, że J. T. w okresie od maja 1997 r. do 1 lipca 1997 r., działając przestępstwem ciągłym zmusił powodów (rodzinę O.) do opuszczenia tego mieszkania poprzez wymontowanie drzwi wejściowych, baterii kuchennych i łazienkowych, licznika energii elektrycznej i gazu. Ostatecznie, w dramatycznych okolicznościach, w dniu 1 lipca 1997 r., pod nieobecność C. O. zmusił jego żonę i córki do opuszczenia lokalu "tak jak stały", za co nakazem karnym Sądu Rejonowego w T. z 31 sierpnia 1998 r. o sygn. akt [...] wymierzono mu karę grzywny. Ustalenie o dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez skarżącego i jego rodzinę pozostaje w ewidentnej sprzeczności z ustaleniami Sądu Apelacyjnego, mającymi umocowanie w orzeczeniu, jakim jest nakaz karny.
Ponownej oceny, zdaniem Sądu, wymaga znaczenie wyroku Sądu Rejonowego w T., oddalającego powództwo C. O. przeciwko J. T. o naruszenie posiadania. Organ odwoławczy przypisał mu tego rodzaju znaczenie, iż przesądza on o dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez skarżącego i jego rodzinę, co chyba należy rozumieć w tym sensie, że wejście w posiadanie tego lokalu przez J. T. nie naruszało prawa, skoro powództwo przeciwko niemu zostało oddalone. Tymczasem oddalenie tego powództwa nie musi nawet oznaczać bezpodstawności roszczenia C. O. w stosunku do J. T., są tu różne możliwości, między innymi i taka, że z uwagi na zbycie prawa do lokalu przez J. T., co nastąpiło 30 września 1997 r., a zatem dzień po wniesieniu powództwa do Sądu, powództwo to musiało być oddalone z uwagi na brak legitymacji po stronie pozwanego. Kwestia ta wymaga dodatkowych ustaleń, w miarę możliwości sięgnięcia do uzasadnienia wyroku i ponownej oceny.
Sąd też zwrócił uwagę na fakt, iż nadanie klauzuli wykonalności na rzecz J. T. postanowieniem z 31 lipca 1997 r. dotyczyło umowy notarialnej, której nieważność stwierdził Sąd Apelacyjny w K..
Wszystko to, w ocenie Sądu Administracyjnego, stanowi o konieczności dokonania ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż ta, którą zawiera zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 7 i art. 77 k.p.a. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01, utracił moc art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc przepis powołany w art. 15 ust. 2 tej ustawy, w części mówiącej o utracie uprawnień z art. 9 ust. 2 ustawy. Słusznie zatem podniósł Wojewoda, iż nie należy obecnie do kompetencji organu meldunkowego badanie uprawnień do przebywania w lokalu, tak więc kwestie związane z prawem do spornego lokalu mogą być rozstrzygane w postępowaniu przed sądami powszechnymi, a nie organami meldunkowymi. Pozostaje jednak z brzmienia art. 15 ust. 2 kwestia opuszczenia lokalu, co w świetle utrwalonego już orzecznictwa NSA musi być rozumiane jako dobrowolne opuszczenie lokalu lub jako zaniechanie przez uprawnionego dochodzenia swych praw w trybie przewidzianym prawem, bądź bezskuteczność tego dochodzenia, o ile możliwości prawne w tym zakresie istnieją.
W Skardze kasacyjnej M. S., zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego - w szczególności art. 15 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwy Wojewódzki Sad Administracyjny. Zdaniem skarżącej stanowisko prezentowane w wyroku Sądu I instancji nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Kwestionowane rozstrzygnięcie oparte jest na częściowo nieobowiązujących już przepisach ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a konkretnie na art. 15 ust. 2 w związku z art. 9 ust.
2. Z tych przepisów nie wynika, że ustawodawca uzależniał w jakikolwiek sposób możliwość wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy od tego, czy opuszczenie miejsca zamieszkania nastąpiło w sposób dobrowolny. Potwierdza to orzecznictwo sądowe. Celem ustawy o ewidencji ludności jest rejestracja stanów faktycznych związanych z migracją ludności, a przewidziane w niej instrumenty powołane są do realizacji tego celu. Stanowisko takie potwierdzone jest w orzecznictwie sądowym. Kwestionowane orzeczenie WSA w Gliwicach idzie w zupełnie innym kierunku, usiłując powiązać fakt zameldowania, wynikający z obowiązków o charakterze administracyjnym, z roszczeniami o charakterze cywilnym. Zaakcentowane jest to wyraźnie w uzasadnieniu wyroku, gdzie Sąd snuje szerokie dywagacje w zakresie roszczeń o charakterze cywilnym, dochłodzonych przez rodzinę O. Co więcej, w końcówce uzasadnienia sugeruje on dalsze zgłębianie wątków roszczeń cywilnych przez organy, które mogą zajmować się sprawą w przyszłości. Podniesiono też, że rodzina O. nie ma dzisiaj prawnej możliwości przebywania i zamieszkania w spornym lokalu, gdyż działanie takie nosiłoby znamiona naruszenia posiadania M. S. Po za tym przebywa ona na stałe pod innym adresem. Nie posiada także przydziału lokalu mieszkalnego w SM "G." w T. Zauważono też, że żadnym orzeczeniem nie unieważniono tytułu nabycia przez M. S. własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Brak jest przesłanek do uchylenia decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2002, którą uznać należy za słuszną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. O. podniósł m.in., że skoro Sąd Apelacyjny w K. 7 listopada 2001 r uznał nieważność umowy kupna sprzedaży mieszkania z 23 kwietnia 1997 r. to prawo do lokalu nie zostało przeniesione na kolejnych nabywców. Wszyscy nabywcy lokalu znali doskonale cały przebieg transakcji związanych z przedmiotowym lokalem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie odpowiada wymogom skargi kasacyjnej stawianym przez przepisy p.p.s.a.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 w zw. z art 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest trafny.
Nie powinno budzić najmniejszych wątpliwości, iż Wojewoda wydał zaskarżoną decyzje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie jej podejmowania. Jednak Trybunał Konstytucyjny swoim wyrokiem z 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01 (Dz.U. nr 78, poz. 716), uznał, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych był niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten z dniem 19 czerwca 2002 r. utracił swoją moc.
Art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzje, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W ogólnym postępowaniu administracyjnym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego sformułowane są w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek, jest wydanie decyzji na podstawie przepisu, który w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego został uznany za niezgodny z Konstytucją lub ustawą bądź umową międzynarodową. Zauważyć przy tym trzeba, iż co do zasady wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony. Jednak wznowienia postępowania z tego powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu bądź decyzja została wydana na postawie przepisu niezgodnego z Konstytucją, ustawą lub umowa międzynarodową może nastąpić wyłącznie na wniosek strony - art. 147 k.p.a..
Nie zmienia to jednak sytuacji, że w przypadku, gdy sąd administracyjny w wyniku skargi uprawnionego podmiotu bada legalności zaskarżonej decyzji może uchylić tą decyzję o ile stwierdzi naruszenie prawa uzasadniające wznowienie postępowania. Bez znaczenia jest tu okoliczność, czy skarżący postawił zarzut naruszenia np. art. 145 § 1 pkt 4, czy też 145a § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości. W wyroku z 4 grudnia 2002 r., III RN 200/01, OSNAPUS 2003, nr 24, poz. 582 Sąd Najwyższy przyjął, że dla obligatoryjnego uchylenia decyzji przez sąd administracyjny nie ma znaczenia, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje wyłącznie na wniosek strony. Ten pogląd prawny ma w pełni zastosowanie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. Także w orzecznictwie NSA kwestia ta nie budzi wątpliwości – np. wyroki z 25 października 1999 r., II SA 1294/99, wyrok z 2 września 1999 r., IV SA 1360/97.
Sąd I instancji nie wyciągnął jednak żadnego wniosku z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i uznając, że skoro w rozpoznawanej sprawie decyzje zapadły przed utratą mocy przez wskazany przepis, to zgodność z prawem decyzji w przedmiocie wymeldowania należy rozpatrywać według brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy zawierającego odesłanie do art. 9 ust.
2. Jednocześnie uznano, że w sprawie ze względu na to, że miejsce pobytu rodziny O. jest znane ewentualnie mogła mieć zastosowanie wyłącznie pierwsza przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Sąd I instancji powziął istotne wątpliwości co do tego, czy w rozpoznawanej sprawie można było mówić o dobrowolnym opuszczeniu przez rodzinę O. przedmiotowego lokalu. Dodać wypada, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że dobrowolne opuszczenie lokalu, mające cechy trwałości prowadzić może do wymeldowania z lokalu - por. np. wyroki: z 19 kwietnia 2001 r. V SA 3298/00, "Palestra" 2001, nr 7-8, s. 203; z 11 października 2000 r., V SA 522/00,"Palestra" 2001, nr 1-2, s. 230. W nie publikowanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 1998 r., SA/Rz 308/96, trafnie przyjęto, iż przy ustalaniu czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy badać zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Ocena tego zamiaru nie może być jednak bezkrytyczna. Trzeba, bowiem oceniać go także ze względu na obiektywne przesłanki takie jak koncentracja interesów życiowych w określonym miejscu związana z przebywaniem w nim w sensie fizycznym, praca, nauka, a także obiektywne możliwości realizacji woli przebywania w danym lokalu. Zbadanie owych okoliczności powinno nastąpić w toku postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji po to, aby nie zamykać żadnej ze stron drogi postępowania odwoławczego.
Jednak, jak wcześniej zaznaczono wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z prawem art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych spowodował, że bezprzedmiotowy stał się cały pierwszy stan faktyczny uregulowany w art. 15 ust. 2 tej samej ustawy, umożliwiający wydanie decyzji o wymeldowaniu. W innym przypadku, skoro z owego stanu faktycznego pozostało w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego wyłącznie opuszczenie bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu, to jego obowiązywanie pozbawiłoby racji bytu cały uregulowany w dalszej części art. 15 ust. 2 ustawy stan faktyczny wymagający dla wymeldowania opuszczenie miejsca dotychczasowego pobytu, nieprzebywanie w nim, co najmniej przez 6 miesięcy oraz okoliczność, że nowego miejsca pobytu nie można ustalić. Tak więc zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną, taka interpretacja analizowanego przepisu byłaby sprzeczna z koncepcją racjonalnego ustawodawcy.
W tej sytuacji trzeba przyjąć, iż w rozpoznawanej sprawie wymeldowanie było możliwe jedynie po spełnieniu przesłanek uregulowanych w drugim z zamieszczonych w art. 15 ust. 2 ustawy stanów faktycznych. Jednocześnie jest niewątpliwe, iż przesłanki umożliwiające wymeldowanie rodziny O. nie były spełnione, gdyż miejsce jej pobytu, było znane. Tak więc, mimo iż wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przeprowadzona przez Sąd I instancji nie była trafna, w kontekście powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to skoro nie można było wymeldować rodziny O. z dotychczasowego miejsca pobytu, to trzeba uznać, że wyrok Sądu I instancji mimo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu – art. 184 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody Śląskiego o wymeldowaniu stron z przedmiotowego lokalu. W stanie faktycznym i prawnym sprawy wydanie takiej decyzji było niezgodne z regulacją zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy zarówno przy wykładni tego przepisu przyjętej przez Sąd I instancji, jak i przy jego odmiennej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Dopiero w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. dla wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy wystarczające jest opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Zameldowanie od tej daty jest wyłącznie i w sposób niebudzący wątpliwości rejestracją przybywania w konkretnym lokalu z zamiarem pobytu stałego lub czasowego. Okoliczność ta nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji administracyjnej. Zauważyć należy, iż wyroki sądowe wiążą wyłącznie w sprawach, w których były wydane. Tak więc, okoliczność, że jakiś skład orzekający dokonał innej interpretacji art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy,
Mając na względzie podniesione wyżej względy na podstawie art 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.