Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lipca 2019 r., VII SA/Wa 576/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Spółki A w W. (Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] stycznia 2019 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z [...] listopada 2018 r., znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1997 r., nr [...] (źródłowa decyzja), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. N. i P. N. (inwestorzy) pozwolenia na budowę budynku gospodarczego parterowego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]. W ocenie Wojewody źródłowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt c i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 ppkt a, b i c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994, Nr 89, poz. 414 ze zm., uPb) w związku z załącznikiem nr 2 lp. 4 rubryka ósma rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 1995, Nr 139, poz. 685, rozp. MPiH 1995), ponieważ budowę tegoż budynku zaprojektowano w zbyt bliskiej odległości od istniejącego na działce inwestycyjnej czynnego gazociągu wysokiego ciśnienia.
W wyroku dalej wskazano, że odwołanie od decyzji Wojewody wnieśli inwestorzy.
Po rozpatrzeniu odwołania powołaną na wstępie decyzją GINB uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy wykazali prawo do dysponowania działką na cele budowlane, ponadto do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączono decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe według GINB przesądzało, że wydając źródłową decyzje nie naruszono rażąco wymagań określonych art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 uPb. Organ II instancji uznał, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja nie narusza też rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności co do rodzaju zabudowy.
W ocenie organu odwoławczego nie naruszono rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1995, Nr 10, poz. 46 ze zm., rozp. MGPiB 1994), a w szczególności § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia.
Według GINB analiza źródłowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nie wykazała żadnych pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096; K.p.a.).
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję GINB Spółka A zarzuciła naruszenie następujących przepisów:
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt c i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt a, b i c uPb poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zaprojektowanie obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dacie wydania źródłowej decyzji, tj. normą [...] określającą "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych", nie narusza wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt a, b i c uPb;
- - normy [...] określającej "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych" poprzez jej niezastosowanie;
- - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż brak jest przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa;
- - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu wojewódzkiego prawidłowo został ustalony stan faktyczny w zaskarżonej decyzji. Dalej przywołano reguły orzekania w postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Wedle sądu pierwszej instancji organ odwoławczy w postępowaniu nieważnościowym dokonał pełnej analizy źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 uPb dokonał oceny spełnienia wymagań określonych w tych przepisach. Projekt budowlany spełniał wymogi formalne, był kompletny i zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z obowiązującymi w dacie wydania pozwolenia na budowę przepisami rozp. MGPiB 1994. Nie spełnia on natomiast normy wynikającej z przepisów rozp. MPiH 1995 (w wyroku przyjęto, że przepisy tegoż rozporządzenia miały zastosowanie do kontrolowanego pozwolenia na budowę) w zakresie odległości podstawowych gazociągów od obiektów terenowych, gdzie w przypadku wolno stojących budynków niemieszkalnych odległość podstawowa od gazociągów o nominalnym ciśnieniu gazu powyżej 2,5 do 10 MPa i średnicy do 300 mm powinna wynosić 15 m od obrysu budynku.
Sąd wskazał, że niewątpliwie doszło do naruszenia jednoznacznej treści przepisu § 6 ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 2 rozp. MPiH 1995 r, w zakresie odległości podstawowych gazociągów od obiektów terenowych (tj. normy technicznobudowlanej określającej wymóg odległości lokalizacji obiektu budowlanego od gazociągu, która winna wynosić 15 m, podczas gdy wynosi tu 14 m), jednak – zdaniem tegoż sądu – nie można było tego naruszenia uznać za rażące, ponieważ brak zachowania odległości podstawowej określonej przepisami dotyczył "nieznacznej części" wymaganej odległości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka A, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów o postępowaniu, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 151 Ppsa poprzez uznanie, że fakt naruszenia jednoznacznej treści normy technicznobudowlanej, tj. normy [...] określającej "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych" przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, nie stanowi podstawy do stwierdzenia jej nieważności i w konsekwencji niezastosowanie tych przepisów, skutkujące oddaleniem skargi;
- - art. 141 § 4 Ppsa w zw. z "art. 7, art. 77 § 1" w zw. z art. 151 Ppsa poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na obszarze, który tylko w niewielkiej części projektowanej lokalizacji budynku wyłączony jest spod zabudowy, nie wywołuje szczególnie negatywnych skutków, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i tym samym nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas gdy istotą regulacji określającej normy bezpieczeństwa jest optymalne wykluczenie ryzyk naruszenia życia, zdrowia czy mienia w związku z funkcjonowaniem obiektu, zatem naruszenie wskazanych w normie odległości od gazociągu skutkuje automatycznie uznaniem, iż dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia.
Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.
W ocenie skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia dlaczego naruszenie normy techniczno-budowlanej określającej wymóg odległości lokalizacji obiektu budowlanego od gazociągu w nieznacznym zakresie nie wywołuje szczególnie negatywnych skutków, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i tym samym nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strony wnoszące skargę kasacyjną zrzekły się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna została oparta na częściowo usprawiedliwionych podstawach.
A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w zw. z "art. 7, 77 § 1", w zw. z art. 151 Ppsa. Stosownie do art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku co do reguły odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną swego wyroku (art. 151 Ppsa) oraz wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
W orzecznictwie zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, CBOSA.nsa.gov.pl). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Tak jednak w przedmiotowej sprawie nie jest, zupełnie odrębną zaś kwestią jest to, czy argumentacja sądu wojewódzkiego meriti jest trafna.
B. Co się tyczy powołania przez autora skargi kasacyjnej w jej podstawie "art. 7, art. 77 § 1" bez zidentyfikowania, choćby nawet skrótowcem, aktu normatywnego z którego pochodzić mają przywoływane przepisy, to wobec reguły związania podstawami skargi kasacyjnej, nie pozwala Sądowi odnieść się do zarzutu w tej części środka odwoławczego. Powierzenie profesjonalnemu pełnomocnikowi czynności sporządzenia skargi kasacyjnej gwarantować ma oznaczony poziom profesjonalnego działania. Brak takiego profesjonalizmu w oznaczonym zakresie, powoduje, że skarga kasacyjna w tej części nie poddaje się kontroli, a Sąd nie może zastępować własnymi domysłami, prawidłowego działania pełnomocnika skarżącej kasacyjnie Spółki.
C. Uzasadniony jest za to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 151 Ppsa.
Istota sprawy sprowadza się do oceny tego, czy źródłowa decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] udzielająca inwestorom pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w odległości od czynnego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 150 o ciśnieniu gazu 6,3 MPa w odległości 14 m od osi tegoż gazociągu, zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie WSA w Warszawie projekt budowlany w zakresie projektu zagospodarowania działki nie jest zgodny z mającymi do przedmiotowej inwestycji zastosowanie przepisami rozp. MPiH 1995, ściślej jego § 6 ust. 1 w zw. z zał. Nr 2 do tegoż rozporządzenia, gdzie tzw. odległość podstawowa takiego obiektu jak budynek gospodarczy od istniejącego na działce inwestycyjnej gazociągu o ustalonych jego parametrach, powinna wynosić 15 m. Sąd wojewódzki uznał, że doszło do naruszenia niewątpliwie jednoznacznej treści przepisu, jednak naruszenia tego nie można uznać za rażące, ponieważ "brak zachowania odległości podstawowej dotyczył nieznacznej części wymaganej odległości", a ponadto "do uchybienia normy prawnej doszło... w jej nieznacznym zakresie". Stanowiska sądu pierwszej instancji w tym ostatnim aspekcie nie sposób podzielić.
Trafne jest ustalenie sądu pierwszej instancji, że w sprawie budowy przez inwestorów budynku gospodarczego na podstawie źródłowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] miały zastosowanie przepisu rozp. MPiH 1995. Z § 6 ust. 3 cyt. rozporządzenia wynikało, że wymagania dotyczące odległości podstawowych stosuje się do ustalania odległości projektowanych obiektów budowlanych w stosunku do istniejących gazociągów (podkr. Sądu) oraz do projektowanych gazociągów w stosunku do istniejących obiektów budowlanych. Nie jest kwestionowane w sprawie, że w dacie wydania kontrolowanej w administracyjnym postępowaniu nieważnościowym przedmiotowy gazociąg wysokiego ciśnienia istniał i był czynny. Nie są także kwestionowane jego parametry techniczne. Z zał. Nr 2 do cyt. rozporządzenia wynikało, że odległość podstawowa takiego obiektu, na jaki opiewała źródłowa decyzja o pozwoleniu na budowę od gazociągu o parametrach, które posiada gazociąg relacji [...]-[...], powinna wynosić 15 m. Tymczasem w projekcie zagospodarowania działki inwestycyjnej dla uzyskania źródłowego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przewidziano odległość od tegoż gazociągu 14 m. Tym samym doszło do naruszenia jednoznacznie brzmiącego przepisu prawa o charakterze powszechnie obowiązującym.
D. Chybione są zarówno te wywody skargi kasacyjnej, gdzie powoływano się na naruszenie normy [...] określającej odległość poziomą gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych, jak i stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji przez GINB, gdzie przyjęto, że w przedmiotowej sprawie potencjalne zastosowanie powinna mieć norma branżowa [...].
Podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji, że udzielając źródłowego pozwolenia na budowę Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] naruszył § 6 ust. 1 w zw. z zał. Nr 2 do cyt. rozporządzenia nie sposób jednocześnie podzielić poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, że powyższe naruszenie prawa nie można uznać za rażące (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – uwaga Sądu), a ponadto, że wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na obszarze, który "w tylko niewielkiej części projektowanej lokalizacji budynku jest wyłączony spod zabudowy, nie wywołuje szczególnie negatywnych skutków, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności". Jest – w ocenie Sądu Naczelnego – dokładnie odwrotnie.
E. W judykaturze wywodzi się na ogół jednomyślnie, że o tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2019 r., II OSK 2922/18, LEX nr 2774520).
Ustanowienie takich w przepisach jak cyt. rozp. MPiH 1995 odległości podstawowe, jakie są wymagane dla zlokalizowania oznaczonych obiektów w relacji do eksploatowanych gazociągów, było – a w stosunku do analogicznych regulacji obowiązujących aktualnie – jest – podyktowane względami bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. W tym zakresie Sąd Naczelny podziela argumentację prezentowaną w skardze kasacyjnej. Nie zasługuje przeto na uwzględnienie argument, że relatywizowanie zmniejszenia takiej odległości w projekcie zagospodarowania działki w aspekcie braku wyczerpywania pojęcia rażącego naruszenia prawa, nie doszukiwanie się w takim działaniu "szczególnie negatywnych skutków", jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Sąd pierwszej instancji dla wykluczenia ziszczenia się przypadku rażącego naruszenia prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. posłużył się kwantyfikatorem "nieznaczna część wymaganej odległości", takie działanie nie zasługuje na wsparcie. Przeciwnie, skoro ustanowienie oznaczonych odległości między projektowanym obiektem budowlanym a istniejącym gazociągiem służyć ma zasadniczo do ochrony życia i zdrowia ludzkiego, a także ochrony mienia przed skutkami potencjalnej awarii gazociągu, wszelkie relatywizowanie zachowania takiej odległości musi spotkać się z krytyką. O tym, że potencjalne skutki takiej awarii mogą wiązać się z ofiarami śmiertelnymi oraz zniszczeniem mienia w znacznych rozmiarach przekonywać mogą ogólnodostępne informacje (w szczególności dotyczące obszaru [...] z nieodległego czasu).
F. W ocenie Sądu Naczelnego w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia § 6 ust. 1 w zw. z zał. Nr 2 rozp. MPiH 1995, które miało charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Oddalając skargę sąd wojewódzki dopuścił się przeto naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 Ppsa.
G. Ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Sąd Naczelny uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę na podstawie art. 188 Ppsa, uchylając zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa). Przyczyny uwzględnienia skargi wynikają bezpośrednio z motywów ujawnionych w niniejszym wyroku powyżej. W szczególności Sąd Naczelny nie podziela stanowiska GINB, argumentującego o braku podstaw do ziszczenia się rażącego naruszenia prawa, okolicznością upływu ponad 20 lat (licząc na datę wydania zaskarżonej decyzji) i w tym aspekcie zwracającego uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, jak również inne orzeczenia tegoż Trybunału w aspekcie potrzeby ochrony "fundamentalnej zasady pewności obrotu". W realiach kontrolowanej sprawy za wartość nadrzędną przyjdzie uznać potrzebę respektowania tych przepisów powszechnie obowiązujących, których funkcją jest zapewnienie oznaczonego standardu ochrony przed skutkami potencjalnej awarii groźnej dla życia i zdrowia ludzkiego, a że są to również wartości "fundamentalne" w świetle przepisów Konstytucji RP nie trzeba zapewne dowodzić.
Organ odwoławczy rozpozna wniesione odwołanie raz jeszcze, uwzględniając ocenę wyrażoną w niniejszym wyroku.
H. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa.