Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 lutego 2005 r. oddalił skargę E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [..] sierpnia 2004 r. utrzymującą w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2004 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. wydanej w dniu 21 listopada 2001 r. w trybie art. 55 kpa zmieniającej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji Wielofunkcyjnego Centrum Sportowo-Rekreacyjnego i Usługowo-Handlowego Y. w L. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ nadzoru trafnie przyjął, iż okoliczność powołana we wniosku o stwierdzenie nieważności, jako przesłanka dla naruszenia decyzji w tym trybie, tj. pominięcie E. J., posiadającej przymiot strony w sprawie i pozbawienie jej możliwości brania udziału w postępowaniu zakończonym decyzją zmieniającą pierwszą decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – nie uzasadnia uruchomienia postępowania nadzorczego i nie może być traktowana jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, może natomiast stanowić podstawę do domagania się wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Wskazano przy tym na różnice pomiędzy trybem wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji i niedopuszczalność przyjęcia, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła E. J., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jako podstawę skargi kasacyjnej autor tej skargi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 28 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż, w ocenie jej autora, wada decyzji z dnia 21 listopada 2001 r. polega nie na tym, że skarżąca, będąc stroną tego postępowania nie brała w nim czynnego udziału wskutek niezawinionych przez siebie okoliczności, lecz na tym, że w ogóle została przez organ I instancji pominięta jako strona tego postępowania. Z tych względów, zdaniem autora skargi, należało przyjąć, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 28 kpa a tym samym – zachodził przypadek określony w art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowiący przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji w tych okolicznościach dokonana została z istotnym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W wyczerpujących uzasadnieniach: decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wyroku tego sądu zawarto wyjaśnienia dotyczące różnic pomiędzy postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej i wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną a także wyjaśnienia dotyczące niedopuszczalności zamiennego stosowania tych trybów i przyjmowania, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. W wyjaśnieniach tych powołano ugruntowane orzecznictwo sądowe z przytoczeniem sygnatur akt spraw, jak również poglądy prezentowane w doktrynie prawa.
Stanowisko to w pełni podziela skład orzekający w sprawie niniejszej.
Ponadto, co zostało już wskazane w orzeczeniach organu i Sądu I instancji można jedynie wskazać, że niekonkurencyjność tych dwóch trybów weryfikacji decyzji oznacza, że każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji. W przypadkach uzasadniających wznowienie postępowania wadą dotknięte jest samo postępowanie, a więc warunki powstania decyzji i wadliwość decyzji jest konsekwencją naruszenia norm proceduralnych. Natomiast w przypadkach uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji wada tkwi w samej decyzji, ma charakter materialnoprawny, podważając merytoryczną zasadność i zgodność z prawem decyzji ostatecznej.
W sprawie niniejszej, niezależnie od tego, w jaki sposób określa autor skargi wady kwestionowanej decyzji: czy jako pozbawienie strony możliwości brania udziału w postępowaniu czy jako pominięcie w postępowaniu administracyjnym, której przysługiwało prawo strony – jest to wadliwość procesowa, wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa a nie wada materialnoprawna decyzji wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Niedopuszczalność decyzji którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania wynika m.in. nie tylko z zasadniczych różnic co do istoty tych postępowań, ale także – z różnic co do właściwości organów, skutków prawnych orzeczeń wydanych w tych postępowaniach, terminów zgłaszania żądań o usunięcie postępowania w każdym z tych trybów.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut skargi kasacyjnej jakoby Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oddalając skargę na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie, w której pominięto osobę, mającą przymiot strony – jest pozbawiony podstaw.
Dlatego, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.