Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r.(II SA/Sz 800/04) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich – oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że wskazany organ decyzją z marca 2000 r., na podstawie art. 25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 19991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r., Nr 142,poz.950 ze zm.) pozbawiła B. O. uprawnień uzyskanych z tytułu udziału w szeregach Ludowego Wojska Polskiego w walkach o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 25 października 1951 r. do 30 listopada 1951 r. W wyniku złożonego przez B. O. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia takiego wniosku. B. O. zaskarżył to postanowienie do sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 września 2001 r. (sygn. SA/Sz 2084/2000) oddalił jego skargę, wyjaśniając że wobec uchybienia terminu do złożenia wniosku brak było podstaw do merytorycznego badania decyzji administracyjnej.
W dniu 5 maja 2003 r. do Kierownika Urzędu wpłynęło pismo B. O., potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. We wniosku tym skarżący wyjaśniał, że jako 13-14 chłopiec przemycał broń i amunicję do Klasztoru w Podkarmieniu dla partyzantów, którzy mieli tam oddział i tym samym przyczynił się do obrony przed nazistami, banderowcami i własowcami. Do pisma dołączył kopię artykułu prasowego o wyroku TK z 14 kwietnia 2003 r., SK 4/02 i możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2000 r. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Kierownik Urzędu, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.145a § 1 k.p.a. oraz art. 25 ust.2 pkt 2 ustawy o kombatantach, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2000 r. W uzasadnieniu podniósł, że powołane orzeczenia TK w żadnym stopniu nie odnosi się do sytuacji B. O., bo Trybunał stwierdził niezgodność art. 22 ust.3 ustawy o kombatantach z Konstytucją. Wyjaśnił także, że B. O. nie wykazał by spełniał przesłanki określone w art. 25 ust.2 pkt 2 zd.2 lub w art. 1 ust.2 pkt 6 ustawy o kombatantach. W okresie pełnienia przez B. O. służby w [...] Pułku [...], Pułk ten nie brał udziału w zwalczaniu oddziałów UPA ani Wherwolfu a jedyną podstawą uzyskania uprawnień było utrwalanie władzy ludowej.
B. O. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem jego działalności na Kresach Wschodnich, która była przysługą dla kombatantów.
Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2002r. W uzasadnieniu ponowił wcześniejsze wyjaśnienia i wyjaśnił, że B. O. nie wskazał takich nowych okoliczności i prawnych które uzasadniałyby uchylenie wcześniejszej decyzji ostatecznej o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. Pomoc przy przenoszeniu broni i amunicji dla partyzantów nie może być utożsamiana z pełnieniem służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach w rozumieniu art. 1 ust.2 pkt 3 ustawy o kombatantach.
B. O. zaskarżył tę decyzję do sądu administracyjnego, zarzucając błędną ocenę dowodów i obrazę art. 1 ust.1 pkt 3 ustawy o kombatantach. Przenosząc broń i amunicję nie tylko świadczył pomoc, ale miał szczególny obowiązek wobec ojca, który był w oddziale. Zarzucił, że organ nie uwzględnił specyfiki partyzantki na ziemiach wschodnich.
Kierownik Urzędu wnosił o oddalenie skargi i wystąpił o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. B.O. nie zgłosił sprzeciwu w tej kwestii.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 1 marca 2000 r. w oparciu o przepis art. 145 a § 1 k.p.a. nie miało uzasadnionych podstaw. Nie było zatem podstaw do dalszego prowadzenia wznowionego postępowania i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Niezasadne były w tej sytuacji rozważania organu, które zmierzały do merytorycznej oceny zasadności decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich i ustosunkowywanie się do kwestii pomocy świadczonej partyzantom. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Pełnomocnik B. O. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 a § 1 k.p.a. wyrażające się w uznaniu, że w sprawie nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 1 marca 2000 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podnosił, że praktycznie od czasu wydania decyzji z dnia 1 marca 2000 r. skarżący nie może uzyskać rozpatrzenia i oceny merytorycznej zasadności tej decyzji i oceny przez sąd, czy przesłanki jej wydania były słuszne. Wszelkie odwołania B. O. były oddalane lub odrzucane z przyczyn formalnych, uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie było znaczne i trudno wymagać, by skarżący mógł poradzić sobie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego, orzeczenie TK z 15 kwietnia 2003 r. dawało w jego przypadku podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania a Sąd nie analizował merytorycznej zasadności decyzji pozbawiającej go uprawnień kombatanckich. Pełnomocnik wnosił na koniec o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, aby umożliwić merytoryczną ocenę zasadności pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Przede wszystkim została sformułowana wadliwie, zarzucono w niej Sądowi naruszenie art. 145a § 1 k.p.a. a nie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) które stosował Sąd rozpoznający sprawę. Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z tych względów prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z przepisem art. 174 P.p.s.a., warunkuje dopuszczalność i zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej przedstawia przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i sądowego w sprawie oraz stanowisko skarżącego. W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej brak w uzasadnieniu jakichkolwiek odniesień poza stwierdzeniem, że zdaniem B. O., orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 r. stanowi w jego sprawie podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
To stwierdzenie, jest w sposób oczywisty nieuprawnione z uwagi na przedmiot kontroli konstytucyjnej, co wyjaśniał już Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w decyzji i Sad w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W powoływanym wyroku z dnia 15 kwietnia 2003 r.,SK 4/02, TK stwierdził niezgodność z przepisami art. 2, art. 19, art. 30 i art. 32 Konstytucji RP art. 22 ust.3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) a ten przepis nie stanowił podstawy decyzji z dnia [...] marca 2000 r. pozbawiającej B. O. uprawnień kombatanckich. Z uwagi na powyższe zasadnie przyjął Sąd I instancji, że organ był zobowiązany podjąć decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej i orzekając tak, prawa nie naruszył.
Z uwagi na powyższe, argumenty uzasadnienia skargi kasacyjnej nie znajdujące oparcia ani we wskazanym zarzucie ani w przepisach procedury sądowoadministracyjnej, odnoszone także do wcześniejszych orzeczeń i wcześniejszego wyroku oraz związane z nimi oczekiwania nie mogły być uwzględnione.
W tej sytuacji, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak sentencji.