Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...], w przedmiocie wymeldowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził co następuje
Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku J. Ł. orzekł o wymeldowaniu G. Ł. i jej małoletniego syna S. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w G. przy ul. [...]. Zdaniem organu, G. Ł. opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu w lutym 2000 r. i zameldowała się na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] w [...]. Fakt opuszczenia przez G. Ł. lokalu potwierdziła również policja w piśmie z dnia 11. 10.2002 r. W złożonym od tej decyzji odwołaniu, G. Ł. podniosła, że przedmiotowego lokalu nie opuściła dobrowolnie, ponieważ mąż i teściowa znęcali się nad nią. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r. orzekający o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżąca od września – października 2001 r. nie mieszka w spornym lokalu. Nie podjęła też żadnych czynności prawnych zmierzających do umożliwienia jej zamieszkania w przedmiotowym lokalu.
W skardze do sądu administracyjnego, G. Ł. podniosła, że występowała do Prokuratury Rejonowej w [...] o wszczęcie postępowania w sprawie utrudniania jej przez teściową zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu lecz otrzymała postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Oddalając wniesioną przez G. Ł. skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym artykule, tj. przesłanki faktycznego opuszczenia lokalu. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić również przez określone zachowanie, które wyrażać będzie taką wolę. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale zamiar opuszczenia z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka, osobistych i majątkowych interesów. Za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy uznać należy nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających jej powrót do lokalu, tj. nie wystąpiła do urzędu z żądaniem przywrócenia jej posiadania (por. wyrok NSA z dnia 12.04. 2001 r. Sygn. V SA 3078/00).
W niniejszej sprawie skarżąca z takim żądaniem nie wystąpiła.
Od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną G. Ł. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku zarzuciła sądowi naruszenie art. 106 § 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na dokonaniu w sposób dowolny oceny wyjaśnień skarżącej z dnia 1 10 2002 r., a także dowodów dołączonych w piśmie skarżącej z dnia 5.04. 2004 r."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Tak więc postępowanie kasacyjne sprowadza się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Rola Sądu ogranicza się zatem wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
Kwestionując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zarzuciła temu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 106 § 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na dokonaniu dowolnej oceny wyjaśnień skarżącej G. Ł. z dnia 1.10.2002 r. oraz dołączonych przez nią do pisma z dnia 5.04.2004 r. dowodów.
Przed przystąpieniem do omówienia zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu należy przypomnieć, że uzasadnienie skargi kasacyjnej oprócz przytoczenia naruszonego przepisu, winno wskazywać sposób jego naruszenia i zawierać wyjaśnienie, jak - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - powinien on być stosowany.
Wskazany w skardze kasacyjnej przepis, który rzekomo został przez sąd naruszony – tj. § 5 art. 106 cyt. ustawy stanowi, że "do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 tego przepisu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei wymieniony wyżej § 3 przewiduje możliwość przeprowadzenia przez sąd, na wniosek stron lub z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego jest więc uprawnieniem sądu, z którego może on - lecz nie musi - skorzystać.
Z protokółu rozprawy nie wynika aby sąd przeprowadzał dowód z dołączonych do pisma skarżącej dokumentów. Stąd też conajmniej niezrozumiały jest zarzut, iż sąd dokonał oceny tych dokumentów w sposób dowolny.
Odnośnie zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzeń, że sąd dokonał dowolnej oceny zeznań skarżącej składanych przed organem należy zauważyć, że sąd administracyjny bada wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji czyli zgodność prowadzonego przez organy postępowania z przepisami prawa.
Nie ocenia zatem dowodów przeprowadzonych przed organami, a wyłącznie ogranicza się do badania, czy dokonana przez organy ocena dowodów nie narusza przepisu art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przypomnieć bowiem należy, że sąd administracyjny jedynie kontroluje w tym aspekcie postępowanie prowadzone przez organ administracyjny.
Tak sformułowane zarzuty jak i ich uzasadnienie powoduje, iż nie mogą one z przytoczonych wyżej przyczyn odnieść zamierzonego skutku.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku Sąd w wyczerpujący sposób wyjaśnił dlaczego podzielił stanowisko organów wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji dokonana przez sąd kontrola prowadzonego przez organy meldunkowe postępowania, a także wydanego rozstrzygnięcia nie nasuwa zastrzeżeń.
Z wymienionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega oddaleniu.