Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2005r. sygn. akt 11 7/IV SA 4458/03 po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 25 kwietnia 1989r, wydanej na podstawie art. 44 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./w sprawie zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego "na okres czasowy (do czasu wybudowania nowego budynku warsztatowego - projekt w trakcie opracowania)"- oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że motywem stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji było to, że zmiana sposobu użytkowania obiektu była sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym dla danego terenu zabudowę jednorodzinną z usługami podstawowymi i handlem, a w konsekwencji rażąco naruszyła art. 3 Prawa budowlanego z 1974r a także art. 44 Prawa budowlanego, które to przepisy nie przewidują możliwości czasowej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Ponadto przedmiotowy obiekt bezpośrednio styka się z budynkiem mieszkalnym na sąsiedniej działce, co rażąco narusza § 10 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.
Skargę od tej decyzji wniósł A. K., który podniósł, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa skoro warsztat kamieniarki funkcjonuje od 14 lat i nikt nie dostrzegł aby decyzja z 1989r. była wadliwa, natomiast budynek mieszkalny na sąsiedniej działce powstał już po wydaniu kwestionowanej decyzji z 1989 r. w warunkach samowoli budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną podzielając wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż kwestionowana decyzja rażąco narusza przepis art. 3 Prawa budowlanego z 1974r, ponieważ funkcja użytkowa budynku -warsztat betoniarski, pozostaje w oczywistej sprzeczności z obowiązującym w dniu wydania decyzji, tj. 25 kwietnia 1989r, planem zagospodarowania przestrzennego miasta P. Zgodnie z postanowieniami tego planu działka pod budynkiem pozostawała w obszarze urbanistycznym przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną z realizacją usług podstawowych / handlu gastronomii i nieuciążliwego rzemiosła/.
W ocenie Sądu funkcja przedmiotowej inwestycji nie może być potraktowana jako uciążliwe rzemiosło, co potwierdza Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 12 czerwca 1995r. oraz decyzja Wojewody [...] z dnia 1990r. uchylająca decyzję zezwalającą na budowę zakładu kamieniarskiego.
Przepis art. 3 Prawa budowlanego z 1974r. nie zezwala budowy na terenach nie przeznaczonych na dany cel (w niniejszej sprawie na obszarze zabudowy jednorodzinnej realizacji obiektów uciążliwych), Sąd I instancji uznał także, iż decyzja rażąco narusza art. 44 Prawa budowlanego z 1974 r, który nie przewiduje czasowej zmiany sposobu użytkowania, a tym bardziej nie wiąże zmiany użytkowania z późniejszą planowaną w nieokreślonym czasie inwestycją, o czym stanowi kwestionowana decyzja..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K. reprezentowany przez radcę prawnego B. B. zarzucając "naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 3 i art. 44 Prawa budowlanego z 1974r, §10 ust 5 i ust 8 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 80r. Nr 17, poz. 62 ze zm.), przepisów postępowania, w szczególności art. 7,8,9,11,77,107,156§1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia 25 kwietnia 1989r. o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele prowadzenia działalności gospodarczej jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rażąco narusza prawo oraz pozbawiona jest podstawy prawnej"
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż w decyzji Wojewody [...] nie wskazano jaki przepis ustawowy został naruszony kwestionowaną decyzją w sposób rażący. Ponadto Sąd oparł się na dokumentach nieaktualnych (pismo Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 czerwca 1995r). Dokonując oceny, że funkcja przedmiotowego obiektu jest uciążliwa zauważa się także, że stosownie do rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki udział organu w danego rodzaju sprawach nie był obligatoryjny. Tym samym zaskarżony wyrok narusza art. 3
Prawa budowlanego i przepis § 10 ust 5 art. 8 cytowanego rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. W postępowaniu administracyjnym skarżący dowodził, iż obiekt nie jest uciążliwy. Istnieje w związku z tym rozbieżność co uniemożliwia uznanie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Odnośnie do naruszenia art. 44 Prawa budowlanego 1974r. w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że stanowisko Sądu I instancji jest błędne, ponieważ skoro można zmienić sposób użytkowania na stałe to tym bardziej możliwa jest zmiana czasowa "Działanie takie mieści się w klasycznym wnioskowaniu określanym jako " argumentum a maiori ad minus".
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła J. S. reprezentowana przez radców prawnych I. P. i M. K. wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zim./, zwanej dalej "ppsa1', skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wynika dla sprawy /art. 174 pkt 21.
Przepis art. 175 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z §2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej: "naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 3 i art. 44 Prawa
Sygn. akt II OSK 674/05 budowlanego z 1974r, §10 ust 5 i ust 8 rozporządzenia MAGTiOS z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, przepisów postępowania, w szczególności art 7, 8, 9, 11, 77, 107,156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia 25 kwietnia 1989r" o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele prowadzenia działalności gospodarczej jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rażąco narusza prawo oraz pozbawiona jest podstawy prawnej' W związku z taką treścią podstawy skargi kasacyjnej należy ocenić w pierwszym rzędzie czy odpowiada ona wymogom art. 174pkt i 2 ppsa.
W skardze kasacyjnej wprawdzie podnosi się zarzut naruszenia "w szczególności przepisów prawa materialnego" to jednak nie wiąże się tego naruszenia z błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem. Należy w związku z tym uznać, że skarga kasacyjna w odniesieniu do podstawy określonej w przepisie art. 174 pkt 1 ppsa nie została sformułowana w sposób odpowiedni co uniemożliwia rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny tego zarzutu. W podstawie skargi kasacyjnej opartej na art. 174 pkt 2 ppsa wskazuje się też "naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77, 107, 156 § 1 pkt 2 Kpa".
Należy stwierdzić, że zarzuty te adresowane do orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mają usprawiedliwionych podstaw, bowiem Sąd przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje. Podstawą do orzekania w postępowaniu sądowodministracyjnym są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego miały natomiast zastosowanie wyłącznie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postawiony zatem w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania również nie był odpowiedni w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa ze względu na użycie określenia "w szczególności" oraz wobec wskazania naruszeń przepisów kpa a nie przepisów ppsa.
Ubocznie należy zauważyć, iż nie można zgodzić się z wywodami, że skoro zgoda na zmianę sposobu użytkowania możliwa jest na stałe, to tym bardziej zmiana ta możliwa jest na czas określony. Kwestionowaną decyzją zezwolono bowiem na zmianę sposobu użytkowania obiektu" do czasu wybudowania nowego budynku ". Jest to decyzja w istocie pozornie tylko zezwalająca na "czasowe" korzystanie z
Sygn. akt II OSK 674/05 dotychczasowego obiektu budowlanego. Użytkownik tego obiektu może bowiem w ogóle nie zrealizować obiektu nowego. Stan faktyczny sprawy zresztą na to wskazuje skoro strona podała, że "stary" obiekt jako warsztat w dacie orzekania funkcjonował od 14 lat. Decyzja zatem jako pozornie mająca charakter pozwolenia okresowego /czasowego/ nie mogła się ostać w porządku prawnym, zaś posłużenie się we wnioskowaniu argumentem a maiori ad minus nie jest właściwe.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 ppsa.