Uzasadnienie
W toku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wyniku złożenia przez Radę m. st. Warszawy skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1275/09, w którym stwierdzono, że "zaskarżona przez E. S. uchwała Rady m. st. Warszawy z 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/06 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej przeznaczenia działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] wydana została z naruszeniem prawa" i zasądzono koszty postępowania, E. S. złożyła 24 maja 2010 r. wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej uchwały w części "dotyczącej przeznaczenia działek nr [...] i nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że obecnie zakończono prace planistyczne prowadzone na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...], a projekt planu uwzględnia ustalenia studium, o którego niezgodności z prawem orzekł Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z pózn. zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. A zatem, sama możliwość wszczęcia lub wszczęcie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium i nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie wskutek wejścia w życie planu miejscowego (por. postanowienia NSA z 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 803/09, z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 359/07, czy z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1267/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych o adresie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Studium nie nadaje się zatem do wykonania, a przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.
Natomiast, odniesieniu do uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżącej będzie służyła odrębna skarga do sądu administracyjnego, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zaś w ramach tej skargi - możliwość złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.